เสี่ยงรักโจฮัน 2 | รัายนะเรา

2

Top Secret เสี่ยงรักโจฮัน

ร้ายนะเรา

เจนนิสมองเจ้าของร่างสูงด้วยแววตาหวาดกลัวตื่นตระหนก

“ไปได้แล้ว ที่แบบนี้เธอไม่ควรมา” พูดจบหนุ่มวิศวะก็หมุนตัวจะเดินออกห่างจากร่างสวยที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

“พี่โจคะ…” แต่ไม่ทันที่จะได้ก้าวขาเดินเธอก็เอ่ยเรียกเอาไว้ก่อน

“อะไร” เขาหันหน้ามองเล็กน้อยแล้วถาม

“ไปส่งเจนได้มั้ย”

“….” ไม่ได้มีคำพูดอะไรตอบกลับมา ทำเอาเจนนิสเริ่มประหม่า ถึงแม้จะพอรู้จัักกันบ้างแต่เธอไม่ได้สนิท รู้จักก็เพราะเพื่อนของโจฮันและเจนนิสเป็นแฟนกันเท่านั้น

“ตามมา” ริมฝีปากหยักตอบ เมื่อโจฮันอนุญาติเจนนิสก็เหยียดกายลุกขึ้น

สภาพของเธอมอมแมม ขาเรียวบนรองเท้าผ้าใบเดินตามก้าวไป กระทั่งออกมาทางหลังคลับก็เจอเข้ากับรถหรูหนึ่งคันจอดอยู่

“ให้ไปส่งไหน” ปากถามก็เปิดประตูรถสอดตัวเข้าไปนั่งด้านในฝั่งคนขับ เจนนิสไม่รอช้าเปิดเข้าไปนั่งฝั่งตนเอง

“คอนโดเจนก็ได้ค่ะ”

“บอกทางพี่ก็แล้วกัน”

“….” เจนนิสพยักหน้าตอบแล้วโจฮันก็ขับรถออกมาจากบริเวณแหล่งอันตรายนั้น “เจนถามได้ไหมคะว่าพี่มาทำอะไรที่นี่”

“พี่ต้องถามเจนต่างหาก ถ้าเอาตัวรอดยังไม่ได้อย่ามาเลย”

“เจนคงไม่ได้มาอีกแล้วค่ะ มันคงไม่เหมาะกับเจน” เธอตอบแล้วมองใบหน้าหล่อของคนข้างกาย หยดเลือดยังเกาะติดที่ผิวแก้มของโจฮันอยู่ เธอมองเห็นก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“พ้นไฟแดงแล้วเลี้ยวทางไหน” โจฮันไม่ได้ถามลึกลงไปอีกว่าเธอมาทำอะไร แต่เขากลับถามเส้นทางไปคอนโดของเจนนิส

“ซ้ายค่ะ ตรงไปเรื่อย ๆ แล้วก็ขวายาวเลย” จังหวะที่เจนนิสตอบโจฮันก็จอดไฟแดงพอดี ไฟแดงเกือบหนึ่งนาทีครึ่ง “ขอบคุณพี่โจนะคะที่มาช่วย”

“พี่ออกมาดูดบุหรี่พอดีเลยได้ยินเสียงคนร้อง ตอนแรกไม่ได้อยากเข้ามายุ่งแต่เสียงคุ้น พอมาดูก็เห็นเป็นเธอ” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“แล้วพวกนั้นทำไมเขากลัวพี่กันขนาดนั้นคะ”

“มันก็กลัวทุกคนที่มันคิดว่าสู้ไม่ได้นั่นแหละ พวกนี้มันปอดแหกจะตาย”

“เพราะเจนแท้ ๆ หน้าหล่อ ๆ ของพี่โจเลยเปื้อน” ว่าแล้วก็ถือวิสาสะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้โจฮันมากกว่าเดิม มือบางยกขึ้นก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดรอยเลือดที่กระเด็นออกด้วยความตั้งใจ

โจฮันเองก็หันมองใบหน้าเนียนใสไม่ละ เขาสำรวจใบหน้าของเธออย่างถี่ถ้วน ถึงเคยเจอกันบ่อยแต่ไม่เคยมองเด็กคนนี้ ใกล้ขนาดนี้

ดวงตาคู่สวยทอประกายชวนมอง ขนตัวยาวงอนเรียงตัวกันสวยโดยไม่จำเป็นต้องแต่งแต้ม เธอมัดผมหางม้าสภาพหลวมใกล้คลายเนื่องจากพึ่งผ่านสถานะการณ์เสี่ยงตายมาไม่นาน เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้า

“ไฟเขียวแล้ว” ชายหนุ่มดึงตัวเองให้หลุดจากภวังค์แล้วเอ่ยบอก เจนนิสจึงขยับมือที่เช็ดคราบเลือดออก เธอขยับมานั่งที่ตนเองเช่นเดิม

“เจนดีใจนะคะที่ได้เจอพี่แบบนี้ สองต่อสอง”

“ทำไม เราก็เคยเจอกันบ่อยไม่ใช่เหรอ”

“เจอกับกลุ่มเพื่อนกับเจอกันสองต่อสองมันไม่เหมือนกันค่ะ” เธอตอบแล้วยิ้ม

“ยังไง”

“เจนอยู่กับพี่โจสองคน เจนกล้ามากขึ้น กล้ามากกว่าตอนอยู่แบบกลุ่มเพื่อน จริง ๆ เจนดูไลฟ์ของพี่โจบ่อยมากเลยนะคะ แฟนคลับตัวยงเลยแหล่ะ” เจนนิสพูด ที่เธอพูดว่าดูไลฟ์ของโจฮันก็คือไลฟ์บนแพลตฟอร์มอีกหนึ่งแพลตฟอร์ม ซึ่งตัวตนนี้เป็นตัวตนของโจฮันจริง ๆ

ถึงคนอย่างเจนนิสจะกล้ามากแค่ไหนแต่ก็คงไม่กล้าถึงขนาดบอกว่าเธอแอบติดตามแอคเค่อเจซีของเขาด้วย อับอายขายขี้หน้าพอดี ไม่หนำซ้ำเธอยังแอบช่วยตัวเองกับคลิปของเจซีอยู่บ่อยครั้ง

“งั้นเหรอ…”

“ใช่ค่ะ”

“….” โจฮันเงียบ เขาปลายตามองเธอเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ส่วนเจนนิสก็นั่งมองหน้าเขาไม่ละ กระทั่งเวลาบนรถผ่านมาค่อนข้างหลายนาทีพอสมควร โจฮันเลี้ยวเข้ามาจอดที่จอดรถของคอนโด

“ถ้าไม่ติดอะไร เจนขอชวนพี่โจไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อได้ไหมคะ เจนอยากขอบคุณพี่โจ” ก่อนจะลงจากรถเธอก็ถามออกไป

“พี่ดูก่อนว่าว่างไหม”

“ดูก่อนเท่ากับไม่ไปค่ะ เจนอยากได้คำตอบตอนนี้ เดี๋ยวนี้”

“เธอกล้ามากเลยนะ มาบังคับพี่”

“เจนอยากตอบแทนนิคะ พี่โจไปกับเจนน๊า~”

“ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้พี่ต้องไปแล้ว”

“ก็ได้ค่ะ อย่าลืมให้คำตอบเจนนะคะ” ว่าแล้วก็เปิดประตูลงจากรถแล้วยืนรอให้โจฮันเลี้ยวออกไปจากบริเวณโรงจอดรถของคอนโด

โจฮันมองเธอผ่านกระจกดำทึบแล้วหมุนเลี้ยวรถด้วยมือเดียว เขาขับออกมาแล้วตรงดิ่งมายังที่พักอาศัยของตนเอง ความจริงไม่ได้มีนัดที่ไหนทั้งนั้นแต่โจฮันเบื่อการเข้าหาของพวกผู้หญิงเลยเลี่ยง

พอมาถึงก็เช็กดูของบนรถว่าลืมอะไรไว้รึเปล่า พอมองไปที่เบาะของคนนั่งก็เห็นผ้าเช็ดหน้าของเจนนิสที่มีคราบเลือดของเขาเปื้อนอยู่ เธอจงใจทิ้งไว้งั้นเหรอ ?

“ร้ายนะเรา”

โจฮันเอ่ยออกมาเบา ๆ แล้วกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย…

——————————————————-