Chapter 8

“Wala ka ba talagang balak na sagutin ang tanong ko?” tanong niya sa akin dahilan para mahila ako sa malalim na pag-iisip. Ilang beses akong kumurap hanggang sa mabilis kong binawi ang kamay kong hawak niya noong mga oras na iyon.

Sinalubong ko ang mga mata niya at umatras ng ilang hakbang. Ang buong akala ko talaga ay hindi na muling magkukrus pa ang landas naming dalawa pero, mukhang nagkamali ako. Sa dinami-dami ng pwede kong makasalubong o makita, bakit siya? Tyaka bakit parang kilala niya ako? May naaalala kaya siya? Pero imposible namang mangyari iyon hindi ba? 

Tanging ako lang ang nakakaalam na nauulit ang lahat ng pangyayaring iyon. Tanging ako lang ang nakakaalam kung paano tumatakbo ang mga buhay ng mga main characters sa kwento.

“I’m sorry. Pero hindi kita kilala.” sagot ko habang nakatingin sa kanyang mga mata. Sinubukan kong maging kalmado. Ayokong makita niya na kinakabahan ako.

Kaya lang ay parang hindi niya nagustuhan ang sinabi ko at sa halip ay muli siyang humakbang palapit sa akin. This time, mas nainingkit na ang mga mata niya at bakas sa mukha niya ang inis ngunit wala akong pakialam. Hindi ko dapat ipaliwanag ang sarili ko sa kaniya.

Wala naman kaming relasyon at higit sa lahat, may mga bagay na kailangan akong gawin at unahin. Hindi kasali doon ang pakikipaglandian o pakikipag lapit sa lalaking nasa harap ko ngayon kahit na sabihin pang may mga nangyari sa amin sa nakaraan kong buhay.

“I don’t know you Mister, so you better get lost.” sumimangot na lang ako. Kailangan ko siyang itaboy.

Gusto kong tapusin muna ang lahat ng kailangan kong gawin bago umalis patungo sa probinsya. Gusto ko na lang mabuhay doon, kung saan ay tahimik, walang mga kontrabida. Plano ko ring mag-apply sa ilang publishing house para maging isang romance writer.

Kahit na napunta ako sa mundo na sinulat ko, gusto ko pa ring ipagpatuloy ang passion ko sa pagsusulat. Gusto ko pa ring ipagpatuloy ang mga kwento na sinimulan ko at dito ko na iyon balak tapusin dahil hindi ako sigurado kung makakabalik pa ba ako o ano sa dating mundo kung saan ako nanggaling.

“No. I clearly see in your eyes that you're lying.” pagpupumilit niyang sabi ngunit napailing na lang ako ng wala sa oras.

“This is harassment Mister , don't you know? Or…” pinaningkitan ko siya ng aking mga mata. “You’re my stalker?”

Kitang-kita ko kung paano siya nagulat sa sinabi ko. “What? Stalker? You?” turo niya sa akin. Iyon ang reaksyon na hinahanap ko.

“Then if you don’t, pwede bang umalis ka na sa harap ko. May gagawin pa ako at nakakaistorbo ka.” nakasimangot pa rin na sabi ko sa kaniya.

Napakuyom na lang ang mga kamay niya at halata sa mukhang ayaw niyang paalisin ako pero hindi naman ako papayag na hindi ako umalis doon. Nauubos ang oras ko sa totoo lang.

“Then tell me your name. Kapag sinabi mo kung anong pangalan mo, I’ll let you go.”

Napatitig ako sa gwapo niyang mukha. Hindi ko alam kung bakit siya interesado sa pangalan ko. Napapisip tuloy ako kung sino siya. Kung anong papel niya sa kwentong iyon o kung side character din ba siya o ano. Pero ako ang sumulat ng kwentong iyon so alam ko at kakilala ko ang lahat ng mga character at hindi siya kasali doon kahit na gaano pa siya kagwapo.

Pero masasabi kong isa siyang perpektong nilalang sa kwento ko. Bukod pa doon ay napakabango niya. Naaamoy ko pa ang pamilyar niyang amoy kahit na isang linggo lang kaming magkasama noon.

Napa buntong hininga na lang ako. “You don’t need to know my name. Hindi naman na tayo muling magkikita pa.” sagot ko na totoo naman. Wala akong planong lapitan siya at higit sa lahat ay wala na akong planong ulitin ang ginawa ko sa nakaraan kong buhay. Tama na naranasan ko iyon. Gusto ko na lang mabuhay ng mag-isa at masaya.

“Just your name.” hirit niya ngunit hindi pa rin ako pumayag. Kahit na isang linggo kaming magkasama noon, ni hindi ko binigay ang pangalan ko sa kaniya at ganun din naman siya. Hindi ko tinanong kung anong pangalan niya since wala naman akong pakialam that time.

“Please…” sabi ko at muling umatras. “I need to go.” pagkasabi ko nun ay mabilis na akong tumalikod at umalis. Mabuti na langa t hindi niya naman ako pinigilan ngunit nang makatatlong hakbang na ako ay bigla siyang nagsalita.

“If ever we meet again, be sure to answer all my questions or else…” napatigil ako ng wala sa oras at nilingon siya. “Or else you better not bring your face to me again.” may babala na sabi niya sa akin.

Isang ngiti naman ang isinukli ko sa kaniya. “I’ll assure you, we will never meet again.” sabi ko bago tuluyang umalis at hindi na lumilingon pa.

~~~~~

Madilim ang mukha kong nasa harap ng p***o ni Daniela. “Hey, this is Denise. Ano pa bang ginagawa mo? Bakit ayaw mong lumabas? May mga darating tayong bisita at kailangan mong magpakita!” umiikot ang mga mata kong usal habang kinakatok ang p***o.

Ang dapat sana na nakahandang dinner para sa pamilya nila Damien ay na-cancel at para hindi masayang ang mga pagkain at lahat ay ang pamilya na lang nila Henry ang inimbitahan ni Dad. Syempre, ang kailangang humarap doon ay walang iba kundi si Daniela dahil siya naman ang magpapakasal kay Henry.

Ang isipin pa lang na ikakasal ang dalawa ay sobra na ang galit na nararamdaman ko sa totoo lang. Gusto ko na lang na mawala na si Daniela para wala ng sagabal pa sa aming dalawa ni Henry. Kaming dalawa naman talaga ang nagmamahalan. Kaming dalawa naman talaga ang bagay para sa isat-isa, saling pusa lang si DAniela pero dahil nga kailangan na sila ang magpakasal ay kailangan kong magtiis kahit na inis na inis na ako. Ipinangako naman sa akin ni Henry na magkikita pa rin kaming dalawa at higit sa lahat, alam niyang hinding-hindi magugustuhan ni Henry si Daniela dahil ako lang ang mahal niya at wala ng iba pa.

“Daniela ano ba! Gusto mo bang maghintay sila sayo sa baba?!” inis na usal ko at nauubusan na ng pasensya. Wala akong pakialam sa kanya sa totoo lang. Ni hindi ko nga siya itinuring na kapatid dahil pakiramdam ko, isa siyang malaking balakid sa buhay ko. Mabuti na lang din at ako ang paborito ni Dad at kapag nakikita kong sinisermonan siya, mas natutuwa pa ako.

Nabusan na ako ng pasensya kaya sa huli ay sinipa ko na ang p***o at binuksan. Ngunit pagpasok ko, isang walang lamang silid ang naabutan ko. Wala siya sa loob ng kwarto niya at ang mas worst? Nang lumapit ako sa closet niya ay wala itong laman.

Napaatras ako at nagmamadaling bumaba.

“Dad!”

“Dad!”

Napalingon silang lahat sa akin pagbaba ko dahil sa gulat sa pagsigaw ko. “Daniela…”

“Daniela was gone…”

…