Lahat ng Kabanata ng Transmigration: Never Again, Not In This Life: Kabanata 1 - Kabanata 10

Danica woke up that she was in her novel she wrote, not the main character but the side character Daniela Montereal.Akala niya, kapag sinunod niya ang plot ng story ay matatapos na ang kwento, but fate had other plans.After she died in the hands of her scheming husband and sister, she found herself again and woke up that very same day, the first time she transmigrated in her novel.Akala niya ay may namissed lang siya na nangyari kaya naulit pa ang lahat for the second time around, tiniis na naman niya ang lahat pero sa huli narealize niya na isa iyong pagkakamali.The moment she realized na mamamatay at mamamatay din pala siya sa kamay ng dalawa, she made a bold decision. She went to a bar, nagpakalango sa alak at doon, isang lalaki ang nakilala niya.She didn't even know his name, but they made love for how many days straight, like they were hungry for each other. Pero pagkalipas ng ilang araw, siya na mismo ang umalis at lumayo, hindi para umalis kundi para tapusin ang kwento.

Hindi na ako nagdalawang isip pa na mag-impake ng aking mga damit. Nasabi ko na ang mga bagay na gusto ko at ipinangako ko rin sa sarili ko na sa pagkakataong ito ay mabubuhay akong masaya.Pero hindi nawawala sa isip ko ang paghihiganti. Gusto kong maramdaman din nila kung anong naramdaman ko sa dalawa kong nakaraang buhay. Kaunti lang naman ang gamit ko kaya kumasya na ito sa isang maliit na bag. Mabuti na lang at may mga alahas si Daniela o mas tamang sabihin na ako, dahil ako naman na siya ngayon na pwedeng kong ibenta para makapagsimula.Wala naman akong ibang gusto kundi ang mamuhay lang ng tahimik, yung tipong mabuhay lang ako ng malayo sa kanila ayos na sa akin iyon.Pag-alis ko sa bahay na ito, hinding-hindi na ako babalik pa. Ayoko na sila pang makita at mas lalong ayoko na silang makasama pa.Mas gugustuhin ko na lang na mamuhay ng mag-isa kaysa ang maging sunod-sunuran sa mga utos nila at sa huli, mamamatay lang din ako sa kamay nila.Tahimik akong lumabas ng aking silid

“Sir, ayaw pa rin pong lumabas ni Miss Daniela sa kwarto niya.” Kaagad na nagdilim ang aking mukha nang marinig ko iyon. “Ano na naman ba ang pakulo niyang ito?” inis na bulalas niya at pagkatapos ay pabagsak na umupo sa sofa. Kaagad naman niyang naramdaman ay paghawak ni Denise sa kamay niya.“Huwag mo na lang siyang pansinin Dad, isa pa mamaya lang ay nandito na ang pamilya Montefalco. We need to greet them.” Tumango-tango ako kay Denise. “Yes, yes my lovely daughter.” ngumiti ako sa kaniya. “Kapag nag-propose sayo si Damien Montefalco ay hindi mo naman siguro tatanggihan hindi ba?” Sandali naman akong natigilan sa tanong ng aking ama. Of course, sinong hindi gugustuhin na maging asawa ng isang Damien Montefalco right? Bukod na nga sa mayaman ito ay gwapo din siya at halos yata ng babaeng makakita rito ay naglalaway at gustong mapalapit rito. Pero ako, naiiba ako sa lahat dahil siya mismo ang interesado sa akin kahit na wala akong ginagawa. Ni hindi nga ako nagpapansin sa kaniya

Wala akong pakialam sa paligid ko. Kahit na sobrang lakas ng tugtog at napaka ingay sa paligid ko, tahimik pa rin akong nakaupo sa isang sulok.Hindi ako mahilig sa mga ganitong lugar, in fact dalawang beses pa lang akong nakapasok noon sa isang bar. Pero si Daniela, halos linggo linggo na nasa bar. Sinulat ko siya na may pagka rebellious talaga dahil sino naman ang hindi magrerebelde kung ganun ang sarili niyang pamilya sa kaniya, right?Well, oo na. Kasalanan ko na. Pero part lang naman talaga iyon ng kwento. Idagdag pa na tuwang-tuwa pa naman ako noon sa nga comments regarding sa kaniya dahil inis na inis sila sa kaniya not knowing na mapupunta ako sa sitwasyon niya.Hindi ko alam kung may babalikan pa ako. Kung makakabalik pa ba ako o dito na lang ako. Pauulit-ulit na lang ba akong mabubuhay at pagdadaanan ang lahat ng iyon?What if baguhin ko ang kwento? Baguhin ko ang buhay ni Daniela at ang mga choices niya? May karapatan ba akong gawin iyon?Bakit hindi?Ako ang nagsulat ng kw

“Pasensya na po kayo ma’am pero wala pa po si sir Damien. Kung gusto niyo po ay tawagan ko po muna siya kung anong oras po siya makakauwi.” sabi ng kasambahay sa akin na lumabas mula sa gate. Mabilis naman akong tumango.“Sige po. Maghihintay na lang po ako dito.” sagot ko sa kaniya.Pagkaalis ko kanina sa park ay dito na ako dumiretso. Gusto kong itama ang lahat. Gusto kong mag-iwan ng babala kay Damien, ang magiging asawa ni Denise na ni minsan ay hindi ko man lang nakita dahil hindi ako nagkaroon ng pagkakataon.Noong kinasal silang dalawa ni Denise ay hindi ako nakapunta o mas tamang sabihin na hindi ako imbitado sa kasal ng sarili kong kapatid. Yes, ganun nila ako ituring at ni hindi man lang ako kasali sa mga dinner sa bahay namin dahil simula ng ikasal ako kay Henry, hindi na ako nagkaroon pa ng access sa labas ng bahay kung saan ako nakatira. Para akong isang hayop sa hawla at hindi makalabas. Ikinulong nila ako para hindi ko makita at malaman kung ano ang ginagawa nila.Kung