Chapter 7

Wala akong pakialam sa paligid ko. Kahit na sobrang lakas ng tugtog at napaka ingay sa paligid ko, tahimik pa rin akong nakaupo sa isang sulok.

Hindi ako mahilig sa mga ganitong lugar, in fact dalawang beses pa lang akong nakapasok noon sa isang bar. Pero si Daniela, halos linggo linggo na nasa bar. Sinulat ko siya na may pagka rebellious talaga dahil sino naman ang hindi magrerebelde kung ganun ang sarili niyang pamilya sa kaniya, right?

Well, oo na. Kasalanan ko na. Pero part lang naman talaga iyon ng kwento. Idagdag pa na tuwang-tuwa pa naman ako noon sa nga comments regarding sa kaniya dahil inis na inis sila sa kaniya not knowing na mapupunta ako sa sitwasyon niya.

Hindi ko alam kung may babalikan pa ako. Kung makakabalik pa ba ako o dito na lang ako. Pauulit-ulit na lang ba akong mabubuhay at pagdadaanan ang lahat ng iyon?

What if baguhin ko ang kwento? Baguhin ko ang buhay ni Daniela at ang mga choices niya? May karapatan ba akong gawin iyon?

Bakit hindi?

Ako ang nagsulat ng kwentong ito at baka kaya ako ipinasok dito sa mismong nobela bilang siya ay dahil sa gusto niyang baguhin ko ang kwento niya at iligtas siya sa mala impyernong buhay na iyon.

Ako ang may gawa nito so ako lang din ang may kakayahang baguhin ang lahat sa kwento, iyon ba ang dahilan?

Pinulot ko ang baso sa harap ko. Hindi ko na matandaan pa kung nakakailang baso na ako ng nainom. Ang tanging alam ko lang ay sa bawat paglagok ko ng alak ay nababawasan ng kaunti ang bigat na nararamdaman ko.

Punong-puno ako ng tanong. Tanong na hindi ko alam ang sagot. Kung sakali man na bumalik ako sa totoong mundo kung saan ako galing, kung buhay pa ako ay magsusulat talaga ako ng isang kwento na inspired dito sa naranasan ko. Pero hindi ko alam kung may pag-asa bang makabalik pa ako. Parang napaka imposible na.

Kung panaginip nga lang iyon ay gusto ko na lang sanang magising pero hindi iyon isang panaginip lang kundi iyon na ngayon ang reyalidad ko. Kung panaginip lang ang lahat, e di dapat noong unang beses na namatay ako sa kamay ni Henry at Denise ay nagising na ako pero hindi.

Napabuga na lang ako ng hangin sa sobrang kalituhan. Sa mundong aking kinagagalawan ngayon, wala naman halos nagbago. Ganun pa rin, ganun na ganun din ang mga lugar. Parang normal lang ang lahat pero tanging ako lang ang nakakaalam kung ano ang totoo. Isa lang iyong pekeng mundo na ginawa ko.

Pero kahit na ganun, may part sa akin na masaya. Na nakita ko kung ano at kung gaano kaganda ang sinulat kong kwento except na lang sa buhay ko ngayon na buhay ng side character na si Daniela.

Naramdaman kong tila nag-uumpisa ng umepekto ang alak sa aking sistema. Medyo nag-iinit na ang mukha ko at nag-uumpisa ng umikot ang paligid ko. Kapag ipinagpatuloy ko pang uminom ay baka, baka hindi na ako makabalik pa sa hotel kung saan ako naka check in.

“Do you care if I join you?” tanong ng isang baritonong boses mula sa harapan ko.

Nag-angat ako ng aking ulo. Nakita ko ang isang lalaking napakagwapo, napakaamo ng mukha ngunit may lungkot ang mga mata nito kahit na nakangiti. Siguro dahil medyo matagal na ako doon ay alam ko ng bumasa ng tao. Alam ko na kung may galit silang nararamdaman o matinding poot.

May malalapad siyang dibdib na bumabakat sa suot nitong polo. Nakasuot pa ito ng kulay itim na pantalon at mukhang kalalabas lang niya mula sa opisina at doon dumiretso. Tumango ako pagkalipas ng ilang sandali. Wala naman sigurong masama hindi ba?

“Thanks.”

Hindi ko siya pinansin. Wala akong balak na makipag-usap sa ibang tao dahil hindi naman iyon ang ipinunta ko doon. All I want is mabawasan kahit papano ang sama ng loob ko.

“You know what? I’m hurt. This is the first na hindi ako pinansin ng isang babae.”

Pabiro niyang sabi na ikinagulat ko. Hindi naman kami close at ni hindi ko nga siya kilala. Kahit na gwapo pa siya, ineexpect niya bang magpapaka fangirl ako?

Well, gwapo naman siya at sabihin na nating makalaglag panty ang kagwapuhan niya pero pag-uubusan ko pa ba siya ng panahon?

Mamamatay na ako sa mga susunod na linggo so anong sense?

Wait, what?

Napatitig ako sa mukha niya. Kaagad siyang nagtaas ng kilay at ngumiti sa akin. “Now, your getting me cringe.” alanganing sabi niya lalo na nang ngumiti ako sa kaniya ng dahan-dahan dahil bigla na lang may pumasok na ideya sa isip ko.

Bakit hindi diba? Mamamatay na lang din naman ako bakit hindi ko pa sulitin ang lahat? Bakit hindi ako magpakasaya kahit na sandali lang.

Bakit ako magmumukmok at hahayaan kong mamatay ng ganun-ganun na lang?

Dahan-dahan akong lumapit sa lalaking nasa tabi ko. Kitang-kita ko ang uneasiness niya dahil sa ginawa ko pero wala akong pakialam. Mas lumapit pa akong lalo sa kaniya hanggang sa ang nga kamay ko ay lumapat na sa matitipuno niyang dibdib.

Ramdam na ramdam ko ang tensyon dahil sa ginawa ko pero wala akong balak na tumigil. This time, sa pagkakataong ito sisiguruhin ko na bago man lang ako mamatay ay matitikman ko rin ang langit na sinasabi nila.

For three years, Henry neglected me. Lahat ng atensiyon niya ay palaging na kay Denise. Alam ko naman talagang hindi niya ako mahal pero hindi ko napigilan na umasa na baka sakaling mahalin niya ako.

Bukod pa doon, kahit na hindi niya ako pinapansin ay nagawa kong mahulog sa kaniya. Yes, I fell in love with that bastard.

“What about we hooked up?” mahina na tanong ko sa kaniya.

Namilog ang mga mata niya sa gulat. “Miss, what are you saying? I do have a wife and—”

Tinakpan ko ang bibig niya. “I don’t care. If you have a wife, then why are you here?”

“It’s because—”

“Because you have a problem with her right?” putol ko ulit sa sinasabi niya.

Kitang-kita ko kung paano gumalaw ang mga mata niya, ibig sabihin ay natumbok ko ang dahilan ng pagpunta niya rito.

Bumaba ang kamay ko at hinaplos ang dibdib niya kung saan ay sunod-sunod ang naging paglunok niya.

Ngumiti ako. For the first time in my life ay naging mapusok ako ng ganito. Inilapit ko ang aking mukha sa kaniya, wala akong pakialam sa paligid namin. Wala akong pakialam kung anong sasabihin sa akin ng mga tao.

Ang tanging nasa isip ko lang ay gusto kong maging masaya. Gusto kong maranasan ang mga bagay na hindi ko pa nagawa.

Ilang sentimetro na lang ang layo ko sa kaniya nang tumigil ako, tinatantya kung tama ba na isali ko siya sa trip ko. Ngunit hindi na ako nakapag isip ng tama ng siya na mismo ang nagdikit ng labi niya sa labi ko.

…