Chapter 4

Pagkatapos kong magpalit ng oversized shirt at lounge shorts, nagtagal pa ako sa harap ng vanity mirror para siguraduhing wala nang natitirang bakas ng luha sa mga mata ko.

Huminga ako nang malalim, pilit na inayos ang mukha para magmukhang kalmado, bago dahan-dahang bumaba muli papuntang dining room.

Pagdating ko, nakaupo na silang tatlo. Si Lion ay nasa kabisera ng malaking lamesa, habang si Jewell naman ay nasa kanang upuan niya, maingat na naglalagay ng pagkain sa plato nito.

Si KuyaDamon naman ay nakaupo sa kabilang tapat, kaswal na tinatapik ang bakanteng upuan sa tabi niya—ang tanging natitirang puwesto, na direktang nasa tapat ni Jewell at katabi mismo ni Lion.

“Upo ka rito, baby girl,” alok ni Kuya Damon habang hinihila ang mabigat na kahoy na upuan para sa akin.

“Salamat,” mahinang bulong ko bago umupo.

“Sana gusto mo ang lasagna, Snow,” bungad ni Jewell na may mainit na ngiti habang naglalagay ng parte sa plato ko. “Tinanong ko si Lion kung ano 'yong mga paborito mong pagkain, pero sinabi niya na mas gusto mo raw ang matatamis, kaya nag-bake rin ako ng chocolate chip cookies para sa dessert.”

Kusa na namang bumaling ang tingin ko kay Lion. Nakatitig lang siya nang walang ekspresyon sa plato niya habang hawak ang tinidor, at parang walang pakialam sa daldalan sa paligid niya.

Pero ang mabigat at nakakasakal niyang aura ay umaapaw sa buong lamesa.

“Ganyan talaga si Lion, Jewell. Tahimik sa labas, pero marami 'yan alam tungkol kay Snow,” singit ni Kuya amon sabay pilyong kindat sa akin. “Seryoso, mag-iingat ka sa kaniya. Baka mas alam niya pa ang mga gustong ginagawa ni Snow kaysa sa 'yo.”

Napaubo nang mahina at nagulat si Jewell sa nakakailang na biro ni Kuya Damon, habang ako naman ay halos mabulunan sa sarili kong paghinga.

“Damon,” banta ni Lion sa malalim at baritono niyang boses. Hindi man lang siya nag-abalang tumingin sa amin, pero imposibleng hindi mo maramdaman ang matalim at delikadong tono niya. “Kumain ka na lang.”

“I'm just kidding, bro. 'Wag mo masyadong seryosohin lahat,” mahinang natawa si Kuya Damon sabay inom sa kristal na baso ng tubig.

Pero habang tumatawa siya, naramdaman ko ang makinis na balat ng sapatos niya na dahan-dahang gumagapang sa ilalim ng lamesa—pangahas na dumadampi sa binti ko.

Mabilis kong hinila pabalik ang mga binti ko at agad na dumilat kay Kuya Damon para irapan siya. Pero nakatitig lang siya nang diretso kay Lion, na para bang wala siyang ginawa sa ilalim ng mesa.

Mabilis na naglakbay ang isip ko. Ano ba talagang nangyayari? Bakit pakiramdam ko napakalayo at napakahirap nang reaches ni Lion ngayon? Dahil lang ba talaga nandito si Jewell? O natatakot lang siyang maipakita ang hindi masabi-sabing pagbabago sa pagitan namin simula nang maging ganap akong dalaga?

“Snow, okay ka lang? Hindi mo pa nagagalaw ang pagkain mo,” tanong ni Jewell na may tapat na pag-aalala sa malambing niyang boses.

“Ah... oo, okay lang ako. Medyo napagod lang sa eskwelahan,” pilit kong ngumiti bago kinuha ang tinidor para sumubo nang kaunti.

Habang tumatagal ang hapunan, tuloy-tuloy at walang hirap ang kwentuhan sa pagitan nina Jewell at Kuya Damon. Masayang ikinukuwento ni Jewell ang mga plano nilang bakasyon ni Lion at kung gaano siya kaalaga nito sa corporate office.

Ang bawat matamis at pampamilyang detalye na lumalabas sa mga labi niya ay parang patalim na dahan-dahang sumasaksak sa dibdib ko.

Sa gitna ng kwento niya, biglang may mainit at nakakapaso na titig ang pumutok sa balat ko. Inangat ko ang mga mata ko mula sa plato, at doon ay direktang nagtama ang paningin ko sa madilim at nag-aalab na mga mata ni Lion.

Wala mang ekspresyon ang mukha niya, pero sa ilalim ng mainit na liwanag ng chandelier sa itaas, nakita ko ang matinding pagdilim ng mga mata niya habang nakatitig nang buo sa labi ko—partikular sa maliit na dumi ng pulang sauce na nakadikit sa ibabang labi ko.

Dahan-dahan niyang inabot ang linen napkin sa tabi ng plato niya, at pilit na iniiwas ang tingin sa akin.

“Excuse me. Babalik ako,” biglang anunsyo ni Lion habang itinutulak ang upuan niya at tumatayo kahit hindi pa man lang nababawasan ng kalahati ang pagkain niya.

“Saan ka pupunta, babe?” naguguluhang tanong ni Jewell.

“Pantry. Kukuha ng maiinom,” malamig niyang sagot bago mabilis na tumalikod at tuloy-tuloy na naglakad patungong kusina nang walang iba pang salita.

Bumalot ang katahimikan sa lamesa nang makaalis siya. Mabilis na nagpatuloy si Jewell sa pakikipagkwentuhan kay Kuya Damon, pero wala na akong marinig kahit isang salita. Ang buong atensyon ko, ang mabilis na tibok ng puso ko, at ang magulong isip ko ay nakapako na nang buo sa madilim na pasilyo patungong kusina...