Chapter 3

Gabi na nang matapos ang klase ko. Kumikirot ang likod ko sa pait ng pangangalay mula sa ilang oras na pagtayo sa harap ng easel, pero mas malalim at mas masakit ang kirot sa puso ko tuwing naggagala sa isip ko ang mga sinabi ni Kuya Damon kaninang umaga.

Pakakasalan nga kaya talaga ni Lion si Jewell?

Nanginig ang cellphone ko sa loob ng bulsa ng jeans ko. Mabilis ko itong inilabas, hawak ang isang hangal at desperadong pag-asa na ahit alam kong imposiblena baka galing kay Lion ang text.

Si Kuya Damon lang pala.

[Kuya D: Nandito na 'ko sa labas, baby girl. Bilisan mo, gutom na 'ko.]

Bumuntong-hininga ako nang malalim, nagpaalam kay Jobel na kulang na lang ay mag-hyperventilate habang nakatitig sa kotse ni Kuya Damon at tuloy-tuloy na lumabas.

Paglampas ko pa lang sa gate, naroon na agad ang itim na SUV ni Kuya Damon. Nakasandal siya nang kaswal sa p***o sa gilid ng driver, nakakrus ang mga braso sa dibdib habang nakabukas ang dalawang itaas na butones ng dress shirt niya.

Pinapanoood at pinagtitinginan siya ng ilang babaeng estudyanteng dumadaan, pero nung mag tama ang mga mata namin, isang pilyong ngisi ang gumuhit sa labi niya.

“Ang tagal mo naman, baby girl,” reklamo niya nang patuya habang lumalapit ako. Inabot niya ang p***o sa passenger side para pagbuksan ako. “Dapat pala ipinaalala ko sa 'yo na may curfew ka na ngayon.”

“Sorry. Nag-linis pa kasi kami ng studio,” sagot ko habang sumasakay sa loob.

Isinara niya ang p***o nang may mabigat na kalabog, at mabilis siyang umikot papunta sa driver's seat. Pagkaupo niya, hindi niya agad pinatakbo ang makina. Sa halip, yumuko siya palapit sa akin para abutin ang seatbelt ko. Sobrang lapit niya kaya amoy na amoy ko ang matapang at nakakalaking timpla ng kaniyang panlalaking perfume at ang natitirang amoy ng mamahaling sigarilyo.

Nabitin ang paghinga ko sa lalamunan. Napatingin ang mga mata ko sa kaniya, at nakita ko siyang nakatitig nang diretso sa mga labi ko bago magbigay ng isang nakakalokong ngiti.

“Nasaan si Kuya Lion? Bakit hindi siya ang nag-sundo sa akin?” tanong ko, sinusubukang ibaling ang pansin niya habang ikinikabit niya ang seatbelt at dahan-dahang lumalayo.

“Busy ang golden heir,” natawang sabi ni Damon habang pinihit ang susi sa ignition. “Galing lang nila sa corporate office. Kasama si Jewell, siyempre. At hulaan mo? Ang kaniyang darling girlfriend ay nasa kusina ngayon, nagluluto ng hapunan para sa atin. Nagpapractice na maging future lady of the house.”

Ang huling mga salita niya ay parang malamig na patalim na diretso at malalim na tumusok sa dibdib ko.

Future lady of the house.

Bakit ba napakasakit nito? Tuwing mababanggit ang pangalan ni Jewell at sa tuwing ipinapaalala ang katotohanang magiging asawa siya ni Lion pakiramdam ko ay marahas na inaagaw ang hangin sa mga baga ko.

Sa buong biyahe, nanatili akong tahimik at walang kaimik-imik, nakatitig lang nang walang patutunguhan sa labas ng bintana. Maya't maya, nararamdaman kong sumusulyap sa akin si Kuya Damon.

Paminsan-minsan, ang kamay niya ay magaan na dumadampi at humahawak sa hita ko habang nagmamaneho sa gitna ng trapiko—isang bagay na kaswal niyang ginagawa noong bata pa ako, pero ngayon... ang bawat hipo ay nagpapadala ng nakakairitang kuryente diretso sa likod ko.

Nang sa wakas ay makapasok kami sa driveway, tahimik at nakakapanibago ang buong mansyon. Pero pagtapak pa lang namin sa grand foyer, agad na humalimuyak sa hangin ang masarap at nakakatakam na amoy ng lutong-bahay na pagkain.

“We're here!” malakas na sigaw ni Kuya Damon.

Ang mahinang tunog ng tawanan at ang kalansing ng mga kubyertos ay umaalingawngaw mula sa dining area. Unang lumabas si Jewell mula sa kusina—naka-simpleng apron sa ibabaw ng kaniyang eleganteng damit, habang may malapad at mainit na ngiti sa kaniyang mukha nung makita kami.

“Oh, nandito na pala kayo! Perfect timing, katatapos ko lang lutuin ang lasagna at roast chicken. Halika kayo, upo na,” alok ni Jewell sa malambing at mahinhin niyang boses.

“Mmm! Amoy masarap na agad, future Sister In-law!” pang-aasar ni Kuya Damon habang kaswal na dumadaan sa tabi niya papuntang dining space.

Nakatayo lang akong parang napako malapit sa pintuan ng dining hall. Lumabas si Lion mula sa pantry. Naka-tupi ang mga manggas ng kaniyang malinis na puting polo hanggang siko, medyo gulo ang itim niyang buhok.

Nagtama ang mga mata namin. Parang tumigil ang ikot ng mundo. Bawat instinct sa katawan ko ay sumisigaw na tumakbo ako kay Lion, yumakap sa leeg niya, at makiusap na umakyat siya sa kwarto ko. Pero nanatili akong nakapako sa kinatatayuan ko, napilitang manood habang ang kamay ni Jewell ay dahan-dahang gumagapang sa likod niya, inaayos ang kwelyo ng kaniyang polo.

“Pasok ka na, Snow. Kakain na tayo,” sabi ni Lion, malalim, pino, at malayo ang boses.

Napalunok ako, pilit na naglabas ng isang feke at pilit na ngiti sa mukha ko kahit pakiramdam ko ay durog na durog na ako sa loob.

“Mag-papalit lang muna... ako ng damit sa taas, Kuya Lion.” Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Mabilis akong humarap at halos tumakbo pataas sa grand staircase bago pa man pumutok ang mga mainit na luha na nagbabantang bumuhos sa mga mata ko.

Dahil sa bawat matamis at maaalagang kilos ni Jewell kay Lion... at sa bawat malamig at walang-pakialam na tingin na ibinabato sa akin ni Lion... isang madilim at mapanganib na timpla ng galit at bawal na pagnanasa ang patuloy na nabubuo nang malalim sa loob ng dibdib ko.