MasukAno ka ngayooon HAHAHA WAIIT ANONG GINAGAWA KOOO HAHAHAHAHAHHA
MARQUEZ’S FAMILY DINING AREA.Nasa hapag-kainan na si Alejandro at nakatitig sa mga pagkain. Samantala, si Damion naman ay kakababa lang matapos siyang tawagin ng butler.Nakita nitong nakaupo si Alejandro at hindi man lang kinakain ang pagkain.“This food…” bulong ni Alejandro.Napatingin si Damion sa kanya. “What? Kulang ba sa lasa?”“Sobrang sarap!” tuwang-tuwa na wika nito, saka muling kumuha ng pagkain at buong ganang kinain iyon. “Pinakamasarap na pagkain na natikman ko sa buong buhay ko!”Napailing na lang si Damion. “I thought you were reminiscing because the taste felt familiar.”“Masarap kasi talaga.” Napangiti si Alejandro. “Mukhang pareho kami ni Wendy. Madali kaming mapasaya ng masarap na pagkain.”“You’re both too easy to win over,” natatawang sabi ni Damion. “Feed you good food, and you’re completely satisfied.”“At least we’re driven by emotions.” Tinapunan siya ni Alejandro ng makahulugang tingin. “Hindi tulad mo. Puro plano at kalkulasyon ang laman ng utak.” Sandali
HABANG abala sila sa loob ng kusina, sa living room naman ay may kasama ang isang kasambahay na siyang pinapasok nito.Nang makita ito ni Alejandro, napatanong siya. “May I ask who you are?”Hindi nawawala ang malamig na ekspresyon ng matanda. “Tito ako ni Meredith.”Nang marinig iyon ni Alejandro ay agad itong napatayo saka ngumiti. “So you’re Miss Velasco’s uncle.” Inilahad niya ang kamay. “I’ve heard a lot about you. It’s a pleasure to meet you.” Ngunit hindi man lang pinansin ni Fran ang kabaitang iyon. Malamig nitong inilibot ang tingin sa buong sala. “Nasaan siya?”“Nasa kusina pa. She's helping prepare dinner.”“Kusina?” Biglang tumigas ang mukha ni Tito Fran. “Preparing dinner?”Napansin ni Alejandro ang biglang pagbabago ng ekspresyon nito.“Would you mind asking her to come out for a moment?” pagpipigil na sabi ni Tito Fran.Tumango si Alejandro. “Please ask Miss Velasco to come here.”Makalipas ang ilang sandali, lumabas si Czarina kasama ang isang maid.“Tito Fran?” gulat
“DID YOU JUST SEE MADAM?” tanong ni Damion nang magkasalubong sila ni Czarina. Ilang minuto pa lang nito nakausap si Cassidy, pero tila ubos na ang lakas niya sa walang sawang pag-flex nito ng kanyang kwintas.“Opo,” tugon ni Czarina.“How was she?”“Mukha naman siyang masaya…”Tumango-tango si Damion, saka bahagyang nakangiti. “And that’s thanks to you.”“Me?” gulat niyang tanong.Tumango ito. “After what you said yesterday, I thought about it.” Bahagyang sumilay ang ngiti nito. “So I bought my wife a small gift.”Napairap si Czarina sa isip. “Small gift? Two million?” Iyon ang halaga ng kwintas na suot ngayon ni Cassidy. Mukha lang naman iyon simple at tila puwedeng suot pang-araw-araw, pero kung titingnan mabuti ang kwintas, puno iyon ng maliliit na diyamante.“Looks like it worked,” patuloy ni Damion. “She was very happy. We had a great time last night.”Nanigas ang ngiti ni Czarina. Kakakalma lang ng isip niya. Tapos, he had to phrase it like that. Napasimangot siya.“I already
“WHAT DO YOU THINK OF MY WIFE?”Napataas ang kilay ni Czarina. Sinusubukan ba siya?Hindi niya sinagot ang tanong, pero mapakla itong napatawa.Ayaw niyang magkomento tungkol sa asawa nito, lalo na’t kasalukuyang nasa impostor ang buo at totoong katauhan niya. She didn’t want to tarnish her reputation. Kaya nanahimik na lamang siya.Sa unang tingin pa lang naman kasi ay naloko na ng imposter na ito ang totoong Czarina. It looks perfect at gayang-gaya siya. Pero habang tumatagal ay lumalabas ang tunay nitong ugali. Selfish. Petty. Arrogant. Mahilig magpanggap na biktima. At iyon ang klase ng taong kinasusuklaman niya. Ugaling walang-wala siya. Kung hindi magbabago ang babaeng iyon, sisirain lang nito ang reputasyong buong buhay niyang binuo.Napabuntong-hininga siya sa isip. “What a headache.”“Hey.” Napalingon si Damion sa kanya. “I'm asking you a question.”Napabalik si Czarina sa realidad. Nasa tabi nga pala niya ang lalaking mas mahirap pakisamahan kaysa sa kahit sino.Napakagat s
CASSIDY’S ROOM.Samantala, walang kamalay-malay si Cassidy na unti-unti nang nagbabago ang sitwasyon sa mansyon—at hindi iyon pabor sa kanya.Ang tanging iniisip niya ngayon ay kung paano magkakaroon ng mas maraming oras kasama si Damion.Matagal na siyang nakabalik, pero halos hindi pa rin sila nagkakaroon ng matinong date. Palagi siyang nasa kuwarto at bihira niyang makita ito.Sakto namang bumukas ang pinto. “Madam, your almond milk.” Pagpasok pa lang ni Czarina, sumama na agad ang mukha ni Cassidy.“Nakakainis ka. Makita ka lang, naiirita na ako.”Nanatiling kalmado si Czarina habang inilalapag ang mangkok.“Madam, please be careful with your words. Maraming mahilig magkalat ng tsismis sa bahay na ito.”“All you do is threaten people!”“You flatter me. Everything I say is for your benefit.”“Hindi ko kailangan ng concern mo.” Napairap si Cassidy. “Damion is off tomorrow, at ayokong nakikita ka niya. Don’t come.”Bahagyang nataas ang kilay ni Czarina. Sa totoo lang, masaya pa nga s
“THE PRESIDENT’S WIFE, THE LADY OF THIS HOUSE, CZARINA.”Natigilan si Alejandro. “Si Czarina?”“Opo.”Tahimik siyang pinagmasdan ng matanda. Maya-maya, para bang may kung anong koneksyong nabuo sa isip nito.“Tama ka.” Dahan-dahan itong tumango. “Magkahawig nga kayo.”Napatigil si Czarina sa kanyang ginagawa.“Sa katawan, sa boses, sa ugali…” patuloy ni Alejandro. “Pati sa paraan ng pagluluto. Kung tutuusin, parang iisang tao lang kayo.”Bahagyang kumabog ang dibdib ni Czarina. Ngunit pinilit niyang manatiling kalmado.“Napakalaking papuri naman po niyan.” Ngumiti siya nang magaan. “Isang karangalan na maikumpara kay Madam.”Pagkatapos ay itinuro niya ang mainit na kalan.“Siguro po, iyon ang dahilan kung bakit pamilyar ang pakiramdam ninyo kapag nakikita ako.”Isinalin niya ang natapos na almond milk sa mangkok bago muling ngumiti.“Ngayong nahanap n'yo na po ang sagot, baka maaari na kayong lumabas ng kusina.” Bahagya siyang natawa. “Masyado pong mainit dito para manatili kayo nang
“...ANONG GAGAWIN MO?”Nanigas si Cassidy, at bahagyang namuo ang luha sa kanyang mga mata. “H-hindi ko alam…” Mapait na natawa si Seth, tila minamaliit ang sarili. Dapat pa lang noon niya na-realize—tatlong taon na ang lumipas pero si Damion pa rin ang laman ng puso ni Cassidy. Wala nang iba.Suma
“...IKAW NA ANG MAGIGING HUMAN WHEELCHAIR NIYA. NAIINTINDIHAN MO?”Damion’s face darkened at wala sa sariling tumanggi ito. “Marami akong aasikasuhin, Dad. Marami namang kasambahay dito sa bahay na pwedeng mag-alaga sa kanya.”Ayaw rin naman ni Czarina na alagaan siya nito kaya maging siya ay tumang
“I’M SORRY. IT WON’T HAPPEN AGAIN.”Nang marinig iyon ni Czarina, agad siyang nagngitngit sa galit. “Sorry? May magagawa ba ang sorry niya?” naiinis niyang saad sa sarili.Dahil alam niya sa oras na may mangyaring masama ulit kay Cassidy, iiwanan ulit siya. Kaya para saan pa ang sorry niya?“Ayoko
“A-ANONG GAGAWIN MO?” mahina nitong tanong, halos hindi na marinig ang boses.Paatras siya nang paatras hanggang sa dumikit ang likod niya sa malamig na pader—wala na siyang matakbuhan.Tahimik siyang pinagmasdan ni Damion, ang mga mata’y madilim at puno ng galit. Magulo na ang buhok ni Czarina, at







