Mag-log inThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“AND YOU JUST CONFIRMED IT.”Napakunot ang noo ni Czarina. “Confirmed, what? Na ako ang asawa mo? Oh, please, Sir. I’m very flattered na iyon ang iniisip mo, maikumpara ba naman kay Madam… it was such a compliment.”Ngumisi siya, sabay taas ng kilay. “Pero, sorry to disappoint you. Kung ‘yon ang gusto mong paniwalaan, that’s on you. Hindi ko kasalanan kung masyado kang… delusional.”Ngumisi si Czarina saka ito mabilis na nag-walk out palabas ng ospina ni Damion, diring-diri nang mahawakan siya nito.Pero sa loob ng opisina, lumawak lang ang ngiti ni Damion, saka napatawa nang marahan. “That brat.”LUMALALIM ang gabi at halos lahat ng empleyado ay nakauwi na. Maging sina Enzo at Kathy ay nakauwi na rin. Tanging naiwan na lamang ay sina Czarina at Damion.Gusto na rin sanang umuwi ni Czarina, pero Friday ngayon. Kailangan niyang tapusin ang weekly summary at gumawa ng plan para sa susunod na linggo. Ayaw niyang dalhin ang trabaho pabalik sa hotel—ayaw niyang magmukhang talunan na kahit
“...I KEPT IT SAFE FOR HER.”Hindi sigurado si Czarina kung imahinasyon niya lang ba iyon o kung ang mga salita ni Damion ay patama sa kanya. Kaya agad siyang umiwas. Bumaba ang tingin. “Nako, mayaman po kayo, kaya I’m sure na maraming jewelry si Madam. Kaya hindi naman lahat ng iyon ay nasusuot niya.”Nahulog sa malalim na pag-iisip si Damion. “Kahit gaano pa karami ang jewelry na meron siya… She never liked any of them.”Napatingin siya sa kwintas ni Czarina. Malalim ang iniisip. “She always finds fault with whatever I give her.”Tila ba hinihintay ni Damion na sumagot si Czarina, pero binaling na nito ang atensyon sa pagkain at inaya na siyang kumain.Hindi na nakipagtalo si Damion, saka inabot ang kutsara, pero napatingin ito sa pagkain.“Hindi ako kumakain ng onions, maging carrots at mushrooms.”Tumingin ito kay Czarina na nakatitig sa pagkain, nakakunot ang noo, saka muling nagsalita. “Pick them out.”“...But you used to like these?”“Hindi na ngayon. Remove them.”Napapikit si
PAGBALIK NI CZARINA sa upuan, nagtaka siya dahil kaunti lang ang trabaho, pero sinabi ni Kathy na mabuti na iyon. Habang nag-uusap sila, tinawag ni Damion si Czarina at sinabi nitong pasado siya sa “test,” kaya opisyal na siyang personal assistant. Masaya si Czarina, pero napansin niyang tila inoobserbahan siya ni Damion at binigyan pa siya ng babala.Dahil gusto niyang makakuha ng mas mahalagang impormasyon, nag-overtime siya, kunwari, at palihim na pumasok sa opisina ni Damion para buksan ang computer nito. Sa huli, birthday niya mismo ang password—pati sa email. Habang naghahanap siya ng files, biglang dumating si Damion. Nagtago siya sa ilalim ng mesa, pero paglabas niya, nadatnan niyang hinihintay siya ni Damion sa labas, kaya nagdahilan siya na galing lang sa banyo.“Hmph.” Tumaas ang kilay niya. “So you really do have a special relationship with that place.” Nanlaki ang mga mata ni Czarina sa inis. “You’re joking.”Pero biglang lumamig ang aura ni Damion. Nag-iba ang titig n
“…SINISIRA NIYA NAMAN NGAYON ANG REPUTASYON KO.”“Ha!” mabilis na singit ng lalaki. “Sinungaling!”Damion’s eyes darkened. “You two are giving completely different stories. So, sino ang paniniwalaan ko?”“Of course, me! Who is she? She’s incompetent. She can’t even contribute anything to the company!”Napatawa si Kathy nang mapanlait. “Since when did the truth depend on profit? Does credibility come with a sales report now?”Pero hindi nagpatalo ang supervisor. “That’s enough proof. This woman is incompetent, she talks nonsense, and her character is questionable.”Nagpatuloy ang dalawa sa pagsasalita—paulit-ulit na paninira. Pero habang nagsasalita sila… Damion only noticed one thing—Czarina’s silence.May ibang tao na nagsasalita para sa kanya. Pero ang mismong taong inaakusahan… tahimik. Nakatayo lang. Tila walang pakialam.At doon, unti-unting sumikip ang dibdib ni Damion.Why wasn’t she fighting harder? Does a woman’s reputation mean nothing to her? Or does she think she’s above al
“RINA?”Napalingon si Czarina nang marinig ang boses. Nanigas siya nang makita kung sino ang nasa likod niya. Agad siyang nag-panic.“Oh no, may nalaman ba siya?” tanong sa sarili.Pero nang makita niya ang reaksyon ng lalaki, napansin niyang tila naguguluhan ito. Parang hindi sigurado kung siya ba talaga ang nakita nito.Damion narrowed his eyes, irritation flickering across his face.Twice. He had mistaken the same person twice.But what was she doing here late at night? And why was she crying?Halos hindi halata ang pagkunot ng noo niya habang malamig na tinanong, “What are you doing here?”Napatigil si Czarina. Sa pagbabago ng ekspresyon ni Damion, halatang hindi nito alam kung sino siya.Pero kung hindi siya kilala… Why would he come back to the company this late?Biglang may pumasok na masamang hinala sa isip niya. Could it be…?Baka siya ang nagpadala sa bastos na lalaking iyon para bastusin siya at ngayon bumalik siya para pagtawanan siya. Habang mas iniisip ni Czarina, mas la
LIMANG ARAW nang pinaglilinis ng banyo si Czarina habang sabay pa ring tinatapos ang regular niyang trabaho. Halos bumigay na ang katawan niya sa pagod at amoy ng kemikal, pero tiniis niya dahil isang pagkukulang lang ay panibagong kahihiyan na naman mula kay Damion.Isang gabi, naglinis siya ng men’s restroom. Akala niya walang tao matapos magtanong, kaya naglagay siya ng warning sign at pumasok. Pero bigla niyang narinig ang flush—at may lalaking lumabas mula sa cubicle, nakangiti.Mabilis siyang tumayo at bahagyang yumuko. “Excuse me… Akala ko wala nang ibang tao pa rito.”Agad siyang tumalikod para lumabas. Pero bago pa siya makalayo, humarang ang lalaki sa harapan niya. May kakaibang ngiti itong nakadikit sa labi—ngiting hindi nakakaaliw, kundi nakakakilabot.“Bakit ka aalis?” Napaatras si Czarina.The man tilted his head, eyeing her from head to toe. “Grabe, ang sipag mo. Nakakaawa ka naman. Bakit hindi ka sumama sa’kin? I promise, I won’t let you suffer like this.” Habang nags
MALAKAS ANG ULAN BUONG UMAGA, kaya nag-alala si Czarina kay Wendy at muntik nang ipagpaliban ang hapunan. Nang sumikat ang araw, nagpasya siyang ituloy. Sa wheelchair, masigla si Wendy, nagpapatawa sa matanda, at bahagyang napagaan ang ekspresyon ni Czarina. Nakatitig lang sa kanya si Damion, tahim
DAHIL SA NANGYARI mas lalong napalayo si Czarina kay Damion ng hindi man lang nito alam kung bakit.Nakikita niya ang pagiging aligaga ng asawa, and he felt sorry for her, pero hindi niya magawang maintindihan.Parang kailan lang ay masaya sila, tanggap na niya ang anak ni nasa sinapupunan ni Czarin
“...WALA AKONG NAKIKITANG USB DRIVE.”Napakunot ng noo si Wendy, naging balisa. “Anong pinagsasabi mo? Paanong wala e ako mismo ang naglagay no’n!”“Baka nahulog?” tanong ni Czarina, saka napailing. “Huwag mo ng isipin iyon. You should focus on getting better.”“Paanong hindi? Muntikan na akong mama
“NOT YET, THE PATIENT IS STILL NOT OUT OF DANGER.”Ang matagal na tensyon ay halos bumagsak kay Czarina. Nangungusap siya nang halos manghina, “How long have we been inside? Why isn’t it over yet?”“Miss Lopez is in critical condition. We are doing everything we can to save her. Please be patient,”







