LOGINThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“MOMMY CAN’T WAIT TO SEE YOU, MY LITTLE ANGEL.”Ilang sandali lang ay pumasok ang isang matandang babae na tagapag-alaga ng bahay. Natigilan ito nang makita ang magulong gamit sa loob ng silid.“Ay naku,” agad nitong sambit, halatang reklamo ang tono. “Siguradong si James na naman ‘to. Ang lalaking ‘yon, bakit iniwan pa lahat ng gamit dito? Paano kung madapa ka?” “Paano nga ba ’yan magiging maingat?” sagot niya. “Malaki siyang tao, pero… he did his best.” Ngunit imbes na magpahinga, iginiit ni Czarina na gusto niyang gumalaw-galaw dahil nakakapagod ang puro upo. Kahit nag-aalala, napilitan ang Manang na pumayag at bantayan siya.Habang inaayos nila ang maliliit na damit ng sanggol, napahinto si Czarina nang makita ang isang napakaliit na onesie. Bigla siyang napaisip.“Manang…” tanong niya, tila seryoso pero may halong kaba, “Totoo ba na pangit daw ang newborn babies? Kulubot at… parang matanda?”Natigilan ang matanda, saka marahang ngumiti. “Totoo ‘yon. Pero pagkalipas ng ilang lin
SIX MONTHS LATER.Maganda ang araw, kaya naman ay nagpasya si Czarina na tumambay sa may hardin. Nakaupo sa recliner, bahagyang nakapikit ang mga mata. Ngunit kahit gaanong kapayapa tignan ang mukha ni Czarina ay hindi kayang takpan no’n ang bigat na nararamdaman niya.It’s been six months. Pero wala pa ring balita tungkol kay Carlo. Walang katawan. Walang bakas. Walang kahit anong sagot na makuha.At sa bawat araw na dumaraan, lalo lang nilalamon ng pangamba ang buong pamilya. Hanggang sa tuluyang bumigay ang lola niya. Dahil sa labis na pag-aalala at kawalan ng katiyakan, lumala ang kondisyon nito hanggang sa pumanaw na rin. At sa isang iglap, ang pangakong magiging “little princess” siya ng Ocampo family ay nauwi sa pagiging mag-isa.Mag-isa sa banyagang lugar.Mag-isa sa katahimikan. Mag-isa sa sakit.Tanging ang sanggol sa sinapupunan niya ang nagbibigay ng kaunting init sa puso niyang halos mawalan na ng buhay. Sa bawat araw na nararamdaman niyang lumalaki ito, kahit papaano…
“AND PROBABLY BY NOW… HE’S DEAD.”Hindi na nagawa ni James sabihin pa ang iba, dahil kahit siya mismo ay hindi matanggap ang gano’ng posibilidad.Nanlabo ang paningin ni Czarina. Parang biglang nawala ang tunog sa paligid. Nakasandal siya sa pader, at dahan-dahang dumulas pababa hanggang sa maupo sa malamig na sahig.“Kuya…” halos pabulong niyang sambit.“Miss,” nagmamadaling sabi ni James, “malamig diyan. Please, tumayo ka.”Pero parang hindi siya narinig ni Czarina.Mahina niyang inusal, parang kinakausap ang sarili.“Hindi… okay lang siya. Wala pa tayong katawan na nakikita, ’di ba? We can’t give up.” Nanginginig ang labi niya. “Maybe he’s somewhere… waiting for us. Kailangan natin siyang hanapin…”Tumango si James, pilit pinatatatag ang boses.“We will,” pangako niya. “Walang may gusto nito. Kapag may balita, agad naming ipapaalam sa’yo. Please… take care of yourself. Lalo na’t buntis ka.”Pumikit si Czarina.Masakit.Pero alam niyang walang silbi ang pagguho ng kanyang mundo ngay
“HE’S… HE’S STILL THE BABY’S FATHER.”Hindi agad sumagot si Carlo. Pero pagkatapos ng ilang segundo, tumango siya. “Don’t worry,” sagot niya. “Hindi siya kasama.”“Hindi… Kasama?”Parang bumagal ang tibok ng puso niya.Oo nga naman. Sa status ni Damion, bakit siya mismo ang hahabol nang ganito?Hindi pa man siya nakakabawi sa pag-iisip—biglang nagsimula ang putukan.Ang mga tauhan ni Carlo ay mabilis at sanay. Halatang hindi ito ang unang beses nilang nakipaghabulan.Napatakip si Czarina sa bibig, nanginginig.Sa likod, ang mga sasakyang humahabol ay tila nabigla. Halatang hindi nila inasahan na gagamit ng baril ang kabilang panig.Sa loob lamang ng ilang segundo, umatras ang isa sa mga sasakyan. Ang isa naman ay lumihis at bumagal.Napahinga si Czarina. Ngunit hindi pa man siya tuluyang nakaka-relax nang makarinig siya ng sigaw.“Sir!” sigaw ng driver. “May isa pang sasakyan!” Nanlaki ulit ang mata ni Czarina.At sa pagkakataong iyon, mas maingat na ang kalaban. Hindi na sila sumugo
“ILALAYO NA KITA SA KANYA NGAYON.”Napayakap si Czarina sa kuya niya at lalo itong umiyak. Inalo naman siya ni Carlo at pilit na pinapakalma habang nagmamasid sa paligid.“Let’s get out of here,” bulong ni Carlo. “In seconds, mahahanap ka na ni Damion. We need to move fast.”Sumunod si Czarina kay Carlo papuntang emergency exit at mabilis na narating ang parking lot.“Sorry, Kuya! Natagalan ako.”Kahit nasa loob na ng sasakyan, walang tigil pa rin si Czarina sa pag-iyak.“My sister is really capable,” natatawang sabi ni Carlo habang ginugulo ang buhok ni Czarina. “Nagawa mong tanggalin ang mga bodyguards ni Damion.”Huminga nang malalim si Czarina, pilit na pinipigilan ang pag-iyak, pero patuloy pa rin ang panginginig ng dibdib niya.“Anong capable…” singhap niya, pinunasan ang luha. “Kung hindi dahil kay Wendy, wala akong magagawa.”Ngumiti si Carlo, halatang proud pa rin. “Still,” sabi niya. “Hindi biro ’yon. Damion is not someone who lets his guard down easily.”Napaangat ang ulo n
KINABUKASAN.Masyadong maraming tao ang nasa loob ng mall. May mga namimili ng kung anu-ano, mga magkakaibigang kumakain sa mga food & drinks stall, mga nagwi-window shopping, minsan nagpapalamig lang.Masigla si Wendy habang naglalakad; halos hindi mapigilan ang excitement sa bawat display na nakikita niya. Kapag may napapansin siyang cute o interesting, agad niya itong kinukomento kay Czarina.“Uy, ang ganda nito!” masiglang sabi niya. “Bagay kay—”Hindi niya na natapos dahil napansin niyang parang wala sa sarili si Czarina.Nakatingin lang ito sa paligid. Tahimik. Malayo ang isip.Napahinto si Wendy, saka napakunot ang noo.“Hoy,” reklamo niya habang hinawakan ang balikat ni Czarina, “Am I really that boring? Kanina pa ako nagsasalita, ni isang tingin wala ka sa’kin.”“Ha?” Napakurap si Czarina. “Hindi naman… ang dami lang kasing tao dito.”“Sus,” singhal ni Wendy. “Parang ini-scan mo lahat ng mga tao rito na para bang may hinahanap ka.”Sandaling natigilan si Czarina. Nakalimutan
DAHIL SA NANGYARI mas lalong napalayo si Czarina kay Damion ng hindi man lang nito alam kung bakit.Nakikita niya ang pagiging aligaga ng asawa, and he felt sorry for her, pero hindi niya magawang maintindihan.Parang kailan lang ay masaya sila, tanggap na niya ang anak ni nasa sinapupunan ni Czarin
“WENWEN… AYOKO NANG IMBESTIGAHAN PA.”“Bakit?” blankong tanong ni Wendy, hindi niya maintindihan ang kaibigan kung bakit, pero ng makita ang aligaga at pangamba sa mukha nito, nagkaroon na siya ng idea. Ngunit nanatili siyang tahimik.“I think… Warning siya mula sa kabila. They want me to stop inves
“...WALA AKONG NAKIKITANG USB DRIVE.”Napakunot ng noo si Wendy, naging balisa. “Anong pinagsasabi mo? Paanong wala e ako mismo ang naglagay no’n!”“Baka nahulog?” tanong ni Czarina, saka napailing. “Huwag mo ng isipin iyon. You should focus on getting better.”“Paanong hindi? Muntikan na akong mama
“NOT YET, THE PATIENT IS STILL NOT OUT OF DANGER.”Ang matagal na tensyon ay halos bumagsak kay Czarina. Nangungusap siya nang halos manghina, “How long have we been inside? Why isn’t it over yet?”“Miss Lopez is in critical condition. We are doing everything we can to save her. Please be patient,”







