ログインThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
SIX MONTHS LATER.Maganda ang araw, kaya naman ay nagpasya si Czarina na tumambay sa may hardin. Nakaupo sa recliner, bahagyang nakapikit ang mga mata. Ngunit kahit gaanong kapayapa tignan ang mukha ni Czarina ay hindi kayang takpan no’n ang bigat na nararamdaman niya.It’s been six months. Pero wala pa ring balita tungkol kay Carlo. Walang katawan. Walang bakas. Walang kahit anong sagot na makuha.At sa bawat araw na dumaraan, lalo lang nilalamon ng pangamba ang buong pamilya. Hanggang sa tuluyang bumigay ang lola niya. Dahil sa labis na pag-aalala at kawalan ng katiyakan, lumala ang kondisyon nito hanggang sa pumanaw na rin. At sa isang iglap, ang pangakong magiging “little princess” siya ng Ocampo family ay nauwi sa pagiging mag-isa.Mag-isa sa banyagang lugar.Mag-isa sa katahimikan. Mag-isa sa sakit.Tanging ang sanggol sa sinapupunan niya ang nagbibigay ng kaunting init sa puso niyang halos mawalan na ng buhay. Sa bawat araw na nararamdaman niyang lumalaki ito, kahit papaano…
“AND PROBABLY BY NOW… HE’S DEAD.”Hindi na nagawa ni James sabihin pa ang iba, dahil kahit siya mismo ay hindi matanggap ang gano’ng posibilidad.Nanlabo ang paningin ni Czarina. Parang biglang nawala ang tunog sa paligid. Nakasandal siya sa pader, at dahan-dahang dumulas pababa hanggang sa maupo sa malamig na sahig.“Kuya…” halos pabulong niyang sambit.“Miss,” nagmamadaling sabi ni James, “malamig diyan. Please, tumayo ka.”Pero parang hindi siya narinig ni Czarina.Mahina niyang inusal, parang kinakausap ang sarili.“Hindi… okay lang siya. Wala pa tayong katawan na nakikita, ’di ba? We can’t give up.” Nanginginig ang labi niya. “Maybe he’s somewhere… waiting for us. Kailangan natin siyang hanapin…”Tumango si James, pilit pinatatatag ang boses.“We will,” pangako niya. “Walang may gusto nito. Kapag may balita, agad naming ipapaalam sa’yo. Please… take care of yourself. Lalo na’t buntis ka.”Pumikit si Czarina.Masakit.Pero alam niyang walang silbi ang pagguho ng kanyang mundo ngay
“HE’S… HE’S STILL THE BABY’S FATHER.”Hindi agad sumagot si Carlo. Pero pagkatapos ng ilang segundo, tumango siya. “Don’t worry,” sagot niya. “Hindi siya kasama.”“Hindi… Kasama?”Parang bumagal ang tibok ng puso niya.Oo nga naman. Sa status ni Damion, bakit siya mismo ang hahabol nang ganito?Hindi pa man siya nakakabawi sa pag-iisip—biglang nagsimula ang putukan.Ang mga tauhan ni Carlo ay mabilis at sanay. Halatang hindi ito ang unang beses nilang nakipaghabulan.Napatakip si Czarina sa bibig, nanginginig.Sa likod, ang mga sasakyang humahabol ay tila nabigla. Halatang hindi nila inasahan na gagamit ng baril ang kabilang panig.Sa loob lamang ng ilang segundo, umatras ang isa sa mga sasakyan. Ang isa naman ay lumihis at bumagal.Napahinga si Czarina. Ngunit hindi pa man siya tuluyang nakaka-relax nang makarinig siya ng sigaw.“Sir!” sigaw ng driver. “May isa pang sasakyan!” Nanlaki ulit ang mata ni Czarina.At sa pagkakataong iyon, mas maingat na ang kalaban. Hindi na sila sumugo
“ILALAYO NA KITA SA KANYA NGAYON.”Napayakap si Czarina sa kuya niya at lalo itong umiyak. Inalo naman siya ni Carlo at pilit na pinapakalma habang nagmamasid sa paligid.“Let’s get out of here,” bulong ni Carlo. “In seconds, mahahanap ka na ni Damion. We need to move fast.”Sumunod si Czarina kay Carlo papuntang emergency exit at mabilis na narating ang parking lot.“Sorry, Kuya! Natagalan ako.”Kahit nasa loob na ng sasakyan, walang tigil pa rin si Czarina sa pag-iyak.“My sister is really capable,” natatawang sabi ni Carlo habang ginugulo ang buhok ni Czarina. “Nagawa mong tanggalin ang mga bodyguards ni Damion.”Huminga nang malalim si Czarina, pilit na pinipigilan ang pag-iyak, pero patuloy pa rin ang panginginig ng dibdib niya.“Anong capable…” singhap niya, pinunasan ang luha. “Kung hindi dahil kay Wendy, wala akong magagawa.”Ngumiti si Carlo, halatang proud pa rin. “Still,” sabi niya. “Hindi biro ’yon. Damion is not someone who lets his guard down easily.”Napaangat ang ulo n
KINABUKASAN.Masyadong maraming tao ang nasa loob ng mall. May mga namimili ng kung anu-ano, mga magkakaibigang kumakain sa mga food & drinks stall, mga nagwi-window shopping, minsan nagpapalamig lang.Masigla si Wendy habang naglalakad; halos hindi mapigilan ang excitement sa bawat display na nakikita niya. Kapag may napapansin siyang cute o interesting, agad niya itong kinukomento kay Czarina.“Uy, ang ganda nito!” masiglang sabi niya. “Bagay kay—”Hindi niya na natapos dahil napansin niyang parang wala sa sarili si Czarina.Nakatingin lang ito sa paligid. Tahimik. Malayo ang isip.Napahinto si Wendy, saka napakunot ang noo.“Hoy,” reklamo niya habang hinawakan ang balikat ni Czarina, “Am I really that boring? Kanina pa ako nagsasalita, ni isang tingin wala ka sa’kin.”“Ha?” Napakurap si Czarina. “Hindi naman… ang dami lang kasing tao dito.”“Sus,” singhal ni Wendy. “Parang ini-scan mo lahat ng mga tao rito na para bang may hinahanap ka.”Sandaling natigilan si Czarina. Nakalimutan
“RINA… WANTS TO PREPARE A GIFT FOR ME?”Hindi mapakaniwala si Damion. Lumukso ang dibdib niya sa tuwa at kumikinang ang mga mata sa saya.Lihim na napangiti si Wendy nang makuha ang atensyon ni Damion.“Yes,” kumpirmasyon ni Wendy, kunwari casual lang. “Ang babae kasing ’yon, so stubborn. Lagi niyang sinasabi na hate ka niya at gusto niyang lumayo.” “Pero nung nakita niyang injured ka… gusto niyang bumili ng gift para mapasaya ka.”Halos hindi mapigilan ni Damion ang ngiti niya.“So, she really cares…” bulong sa sarili. “Hard work pays off.”Damion began pacing back and forth sa loob ng kwarto, para bang hindi niya kayang umupo sa sobrang excitement. Sa sandaling iyon, gusto na niyang sugurin si Czarina at sabihin lahat ng nararamdaman niya.Pero bago pa siya tuluyang mawala sa sarili, napailing si Wendy at kumaway.“Hoy,” paalala nito. “May isang bagay kang hindi dapat kalimutan.”Tumigil si Damion at napatingin.“Don’t mention this in front of Zari,” mariing sabi ni Wendy. “She’ll
CZARINA pinched her lips tight, alam niyang wala siyang panalo sa bangayan nila kaya pinili na lang niyang umiwas ng tingin at manahimik.Ngunit hindi pa rin tumigil si Damion. Dahan-dahan niyang hinawakan ang baba ni Czarina, pinisil ito nang marahan at pinagmasdan ang mukha niya na may makapal na
“AYOKO NGA!” mabilis na tanggi ni Czarina. Hindi pa nawawala ang pulang pantal niya sa mukha at katawan at kapag nakita ni Damion iyon, siguradong maghihinala na naman ang lalaki at baka’y katapusan na nga niya talaga.Pero pagkasabi pa lang niya, medyo nagsisi na siya. Napansin niyang masyadong ov
“SHE’S STILL YOUR FIANCE!”Nanahimik si Damion, napahalukipkip sa kinauupuan nito, pero halata sa mga mata niya ang pagkasuklam habang tinitignan si Czarina.“So ganito pala ang paraan ng babaeng ‘to para pag-awayin kaming mag-ama? Galing ha.”Muli niyang sinulyapan ng masama si Czarina, bago tumali
NAPAISMID si Damion at muling naglakad diret-diretso palabas ng mansyon. “Mapapangasawa?” inis niyang saad. “Dream on. I’ll never marry that woman!”Pero bago pa tuluyang makatapak si Damion sa labas ay nakabangga na niya ang ama niyang nagmamadaling umuwi para lang abutan ang anak.“You unfilial s







