ログインThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“NAGKABALIKAN NA BA KAYO NI DAMION?”Nanlaki ang mga mata ni Czarina. “What? No!”“Oh, eh, bakit nga nandito siya?” Kunot-noong tanong ni Wendy, saka ito naningkit. “Alam mo, Zari, sabihin mo na lang. Pinapahirapan niyo pa ang mga sarili niyo.”Napapikit si Czarina saka bumuga ng hangin. “Wala talagang namamagitan sa amin. Siya lang talaga ang nagpumilit na tumira rito.”“Bakit naman?”“Pinapunta siya rito ni Papa Alej para mag-sorry sa ‘kin.” Napangiwi siya. “Eh kilala mo naman si Damion. Siyempre, labag sa loob niya iyon.”Nagkibit-balikat siya. “Kaya ang ginawa niya, dito na lang tumira para asarin ako.”Napahawak si Wendy sa baba habang pinag-iisipan ang paliwanag niya. “Ang explanation mo...”Napangiti si Czarina. “May sense naman, 'di ba?”Tiningnan lang siya ni Wendy bago umismid. “Nonsense.”Alam naman ni Wendy kung bakit. Pero wala siya sa lugar para sabihin iyon. Ang tanging masasabi niya na lang ay talagang ‘tanga’ ang kaibigan niya.Napailing siya.“Eh wala na akong ibang
NANG MAGISING SI CZARINA kinabukasan, napansin niyang nasa hindi pamilyar na lugar siya.Agad siyang napabalikwas sa takot. “Hala! Kinidnap ba ako ni Damion?” kinakabahan niyang saad. “Posibleng mangyari ‘yon! Galit na galit ‘yon matapos ko siyang suntukin kagabi! Nagtatanim pa naman ng sama ng loob ang lalaking iyon!”“Habang tulog ako, dinala niya ako rito… Sandali... Ano’ng balak niyang gawin sa ‘kin?” Nanlamig ang buong katawan ni Czarina. “Ayoko nang isipin!”Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Marahan siyang bumaba ng kama at dahan-dahang pinihit ang doorknob. Sisilip lang sana siya at tatakas kapag walang tao. Pero paglabas pa lang niya ng pinto, nakita niya si Tito Fran.“Tito Fran!” Nanlaki ang mga mata niya sa tuwa. “Mabuti nandito kayo!” Mabilis siyang lumapit dito. “Kinidnap din ba kayo ni Damion?”Natigilan si Tito Fran, saka napakamot sa batok. “Ha? Anong kinidnap, Miss?” naguguluhang tanong nito. “Nanaginip ba kayo?”“Uh...”Natigilan si Czarina. Mabilis niyang sinilip
“FOUND IT…” mahina niyang bulong.Maingat niyang binasa ng antiseptic ang cotton swab bago dahan-dahang idampi sa hiwa.“Medyo malalim pala ang pagkakahiwa,” sabi niya habang nililinis ang sugat. “Lalagyan ko muna ng antiseptic. Kapag namaga ito bukas, kailangan na nating magpunta sa hospital.”Tahimik lang si Damion. Habang abala si Czarina sa paglalagay ng gamot, palihim itong nakatingin sa mukha niya.Nang mag-angat ng tingin si Czarina, agad itong umiwas ng tingin.“You talk too much,” sabi nito sa malamig at bahagyang naiinip na tono.“Para rin naman sa ikabubuti mo,” sagot ni Czarina.
“MEREDITH… YOU THINK YOU’RE SO GREAT?”Nang marinig ang malamig na boses na iyon ay agad ding napatigil si Czarina. Napatitig siya sa madilim na pigura, saka nanginginig na nagsalita. “I-Ikaw… Magnanakaw ka na ka-boses si Damion, ‘di ba?”“Oh, really?” malamig na sagot ng lalaki. “Then look carefully.”Binuksan ni Damion ang flashlight ng cellphone niya. Sa liwanag, bumungad ang mukhang halatang nagpipigil ng galit.Tuluyan nang nanlumo si Czarina. “S-Sorry! Hindi ko alam na ikaw pala. Akala ko may magnanakaw na nakapasok.”Bigla siyang napakunot-noo. “Wait… bakit ka ba kasi nakatayo ro’n sa dilim? Huwag mong sabihing…” Tiningnan niya ito nang may pagdududa, “Magnanakaw ka talaga?”“Magnanakaw?” Napairap si Damion. “Ano namang mapapala ko sa pagnanakaw dito?”“I can’t find my cufflinks. Look around here.”Lalong naging awkward ang sitwasyon. Parang gusto na lang ni Czarina na lamunin siya ng lupa.“Um…” alanganin niyang sabi. “Tulungan na lang kitang hanapin.”“Forget it.” Hinawakan n
KINABUKASAN.Napahawak si Czarina sa kanyang tyan dahil sa gutom. Gusto na niyang kumain, pero nang maalala niyang nakatira na ngayon si Damion sa kanila ay mas pinili niyang manatili sa kanyang kwarto.Hihiga na sana siya ulit nang muling tumunog ang kanyang tiyan. Napatingin si Czarina sa orasan at napansin na tila mabagal ang takbo ng oras.Napatitig siya roon nang may kumatok sa kanyang pintuan at pumasok iyon sa loob.Agad na lumiwanag ang mukha ni Czarina.“Tito Fran!” masigla niyang bati. “May dala ka bang breakfast? Gutom na gutom na ako! Anong ulam natin?”Napailing ang matanda. “Hindi kita dinalhan ng pagkain. Andito ako para yayain kang bum
“HAYAAN NA MUNA NATING MAG-STAY RITO SI SIR DAMION KAHIT ILANG ARAW LANG.”Halos lumabas na ang mga mata ni Czarina sa gulat. “Sandali… Tama ba ang narinig ko?” bulong niya sa sarili. “Pumayag si Tito Fran?”Hindi siya makapaniwala.Sa lahat ng taong posibleng tumutol, si Tito Fran pa ang inaasahan niyang hinding-hindi papayag.“Anong nangyari?” Sunod-sunod ang tanong sa isip niya.Pero alam niyang hindi iyon ang tamang oras para magtanong.Kaya tahimik na lang niyang itinabi ang lahat ng pagdududa, balak na kausapin na lang si Tito Fran kapag sila na lang ang magkasama.Mukhang kuntento naman si Damion. “Since there are no objections,” kalmado nitong sabi, “please arrange a room for me.”Bago pa makapagsalita si Tito Fran, mabilis nang sumingit si Czarina.“Tito Fran!” Pilit siyang ngumiti. “'Yung villa sa may entrance ng subdivision, maganda rin naman, 'di ba? Ibigay na lang natin sa kanya ang susi no'n.”“Ito ang advantage ng maraming bahay. Kapag doon siya tumuloy sa pinakamalayo
SA ISANG ABANDONADONG WAREHOUSE.Isang babae ang pumasok sa loob ng warehouse, naka-high heels, ang tunog ng bawat hakbang ay malamig at matalim. Tumigil ito sa harap ni Czarina na nakahandusay sa sahig.“Kailan siya magigising?” tanong ng babae, malamig ang boses at puno ng inis.Tumingin ang kalbo
“...HINDI AKO KAILANMAN PAPAYAG NA PAKASALAN KA. SO, DON’T GET YOUR HOPES UP.”Sandaling natahimik si Czarina. Pinipigilan niyang matawa kahit gusto na niyang sapakin ang lalaki. Sa halip, nilaro niya ang emosyon, kunwaring nasaktan. Pinilit niyang pigilan ang mga luha na wala naman talaga, sabay pi
“RINA, YOU’VE COME JUST IN TIME. Tulungan mo akong ayusin ang mga tambak na dokumento at dalhin sa opisina ko. Remember to be quick. Now move!” utos ni Lena. Hahanapin niya na sana si Wendy para makapagpaalam at puntahan si Damion para sa trabaho nang bigla siyang nakita ng editor-in-chief nilang s
“HELP!” But the next second, pumasok na ang tubig sa kanyang bibig. Nanlalabo na ang mga mata ni Czarina hanggang sa naramdaman niyang unti-unti na siyang lumulubog.Habang nasa gilid ng pool naman si Leona, malamig ang tingin na pinapanood si Czarina na nagkakandahirap sa pool. May mala-demonyong







