LOGINYaan niyo na, darating na rin naman ang kuya ni Zari HAHAHA
“WIFE, calm down. No one wants to hurt you.”“No! Nabasa ko ang notes niya. Sinusulat niyang may depression ako o kung ano pa!”Narinig iyon ni Damion at malamig na tumingin kay Dr. Wang. “Kung gano’n, puro kalokohan ang sinusulat nila. They deserve to die.”Namumutla si Czarina habang kumakapit kay Damion. “Let’s go. Ang weird ng lugar na ’to. Ayoko na dito.”“Okay. I’ll take you away.”Ngunit nang tumalikod sila, biglang nagsalita ang assistant ni Dr. Wang.“Sir, bakit po aalis si Mr. Marquez? Hindi pa po tapos ang psychological intervention therapy na naka-schedule para sa asawa niya.”Napahinto si Czarina. “Damion… ano’ng sinabi niya?”Sumimangot si Damion pero mahinahong nagsalita. “Walang kwenta ang sinasabi nila. Ayaw mo naman dito, ’di ba? Let’s go.”Pero hindi iyon kapani-paniwala. Kilala niya si Damion, kung may nagsabi ng kalokohan, siguradong hindi lang ito tatahimik.Pakiramdam ni Czarina ay parang bangungot ang lahat. Gusto niyang magpanggap na wala siyang narinig… pero
PAGKATAPOS NG TAWAG SA DOKTOR, matagal na nakatitig si Damion sa sunset at mula noon lalo siyang naging sobrang maingat kay Czarina.Sa sobrang pag-aalaga ni Damion, halos hindi na pinapayagang gumawa ng kahit simpleng bagay si Czarina. Kapag may gagawin siya—tulad ng pagdidilig ng halaman o paghiwa ng prutas—may biglang lalapit na tao para gawin iyon para sa kanya. Dahil dito, pakiramdam ni Czarina ay parang wala siyang silbi, kahit alam niyang nag-aalala lang si Damion.Isang araw, paglabas niya ng shower, nakita niya si Damion na nakasimangot habang hawak ang isang silver box mula sa dressing table niya. Bukas iyon, at sa loob ay may mga knife handles at blades na kumikislap sa ilaw.“Wifey, are all of these yours?”Hindi ito itinuring ni Czarina na malaking bagay. Habang pinapatuyo ang buhok, sagot niya, “Yeah. Yung gunting na gamit ko sa paggawa ng damit ng baby mapurol na, kaya bumili ako ng medical scissors. Ang bilis nilang mag-cut.”“Yeah, mabilis din silang makahiwa ng balat
MATIGAS ang ulo ni Czarina kaya sinundan na lang siya ni Damion para siguraduhing ayos siya. Pagkatapos ng exhibition, nagustuhan na ni Czarina ang mga artwork at napaisip pang bumili ng ilang handicrafts para sa sarili niya at sa lola niya.Habang pumipili siya, sandaling lumayo si Damion para sagutin ang tawag ni Enzo tungkol sa trabaho, at pagkatapos ay bumalik na kay Czarina.Pero pabalik na sana siya nang makasalubong niya si Cassidy. “Damion!” masayang tawag ni Cassidy.“What are you doing here?” malamig na tanong ni Damion.“Mga Galvez ang nag-organize nito. Ininvite ako ni Seth,” nakangiting tugon ni Cassidy.“Oh. Then enjoy it.”Halatang malamig ang pakikitungo ni Damion. Ayaw sumuko ni Cassidy kaya hinabol niya ito.“Damion, bakit ang lamig mo sa ‘kin? May sinabi bang masama si Czarina tungkol sa ‘kin kaya ka ganito?”“What someone said isn’t important,” malamig na sagot niya. “What matters is what I saw.”Napahinto si Cassidy. “Anong ibig mong sabihin?”Kung tama ang hinal
MATAPOS BISITAHIN NINA DAMION AT CZARINA SI WENDY, nagtungo sila sa art exhibition para makapag-relax si Czarina.Hindi naman talaga interesado si Czarina, pero pumunta pa rin siya dahil gusto niyang ma-develop ang artistic sense ng anak niya balang araw.Sa entrance, nakasalubong ni Damion ang isang matagal na kaibigan at sandaling nakipag-usap, kaya pinaghintay niya si Czarina. Dahil nababagot, dahan-dahan itong naglakad papasok at naglibot mag-isa. Habang tinitingnan ang mga painting, mabilis lang ang sulyap niya—wala ni isa ang talagang nakakuha ng interes niya.Hanggang sa mapahinto siya sa harap ng isang portrait ng isang batang babae.Napahinto siya dahil dalawang beses gumalaw ang baby sa kanyang tiyan.Nagulat si Czarina at marahang kinausap ang kanyang tiyan. “Baby, do you like this painting?”Pagkasabi niya nito, muli niyang naramdaman ang galaw ng bata—mas malakas pa, at bahagya pang nag-iba ang hugis ng kanyang tiyan.Napangiti siya. “Ang kulit mo talaga… mukhang gusto mo
NAKAUPO si Wendy sa wheelchair, nakasandal ang baba sa isang kamay, tila isang estatwa.Hindi naman niya gustong magmukhang estatwa—pero mula nang dumating ang dalawa, halos hindi man lang siya pinansin. Kunwari’y dumalaw sa pasyente, pero ang totoo, naglalambingan lang sa harap niya.Bilang kaibigan, masaya si Wendy na nagkaayos sina Czarina at Damion.Pero bilang ordinaryong tao, napakalupit na mapilitang manood ng pagpapakita ng pagmamahal ng iba habang tahimik kang nakaupo sa sarili mong bahay.Hindi na nakatiis si Wendy at tinapik ang mesa.“Hey, pumunta lang ba kayo rito para magtitigan ng halos sampung minuto na para bang hindi ako nag-e-exist?!”Napabalik sa sarili si Czarina at nahiya. Agad siyang kumuha ng hiwa ng mansanas at iniabot kay Wendy. “Let me feed you some fruit.”Binuka ni Wendy ang bibig, iniisip na sa wakas ay naalala rin siya ng kaibigan. Pero bago pa makarating ang mansanas, bigla itong inagaw ni Damion.Kinagat niya ito at kaswal na sinabi, “Hindi naman bali
“...YOU SHOULD ONLY HAVE EYES FOR HIM.”“But what I like is just the character he created,” sagot ni Czarina. “Alam kong fiction iyon, pero kailangan din ng mga tao ng kaunting pangarap. Masama bang bigyan ang sarili ng perfect dream? Pero ikaw—kailangan mo talagang sirain iyon.”“You don’t need fantasies,” tugon ni Damion. “I’ll give you the life you want.”“I want trust. Can you give that to me?”“Certainly.”May sasabihin pa sana si Czarina nang may mapansin siyang pigura sa gilid ng kanyang paningin. Bahagya siyang napangiti nang malamig.“Trust isn’t about what you say,” sabi niya. “It’s about what you do.”Biglang naging malamig ang tono ni Czarina, kaya nagtaka si Damion, hanggang sa marinig niya ang isang boses.“Damion, what a coincidence to see you here.”Lumapit si Cassidy sa kanilang dalawa, naka–high heels at may nakangiting mukha.Sumulyap si Damion kay Czarina bago sumagot. “Here to watch a movie?”“Mm.”“Where’s Seth?”“He went to buy popcorn,” sagot ni Cassidy. Pagkat







