ログインNAPILITAN SI CZARINA na umupo sa harap ni Damion at makinig sa klase. Seryoso itong magturo at paminsan-minsang napapatingin sa kanya, dahilan para lalo siyang mailang at mahirapang mag-concentrate.Pagkatapos ng klase, mabilis siyang lumabas at naghintay kay Tito Fran. Ngunit sa halip na ito ang dumating, si Damion ang sumunod sa kanya. Nagtaka si Czarina kung paano ito nakatakas sa dami ng mga taong kanina’y nakapaligid sa kanya.“Huwag ka nang maghintay r’yan. Those people are still inside the classroom, filling out their information.”“Ah, okay. Titignan ko muna. Mag-iingat ka, Mr. President.”Agad sanang tatakbo si Czarina palayo nang biglang hawakan ni Damion ang kuwelyo niya.“I’ve already filled out your information form, so you don’t need to go back now,” he said with a smile.“Salamat.”“You’re welcome. Let’s go.”“Saan?”“I’ll take you home.”Mabilis na kumaway si Czarina. “Hindi na po kailangan. Susunduin ako ni Tito Fran.”“Really? But I heard his car broke down on the w
“AN IDENTITY THAT SHOULD HAVE BELONGED TO YOU.”Damion is cunning and shrewd. Palaging may pahiwatig ang mga salita, saka hahayaan ang kausap na hulaan iyon.Ayaw ni Czarina na makipaglaro sa kanya ng ganoong klaseng word games, kaya sadyang iniwasan niya ang tunay na punto ng usapan at ngumiti.“The president wouldn’t be suggesting na kunin ko ang position ni Kathy, would he?” Napatawa siya nang bahagya. “Don’t be ridiculous. I’m not qualified for that. May self-awareness pa naman ako.”Unti-unting nawala ang lambing sa mga mata ni Damion. Umayos siya sa pagkakaupo.“If you don’t want to, then forget it. Anyway, I gave you a chance.”“Thank you for your kind words, Damion.” Pilit na ngumiti si Czarina. “Although hindi ko man naabot ang expectations niyo, gagawin ko ang lahat ng abot-makakaya ko.” “If you want to become better, you really need to work harder.” Kinuha ni Damion ang isang papel at iniabot iyon kay Czarina. “Here. Take this.”Napakunot-noo siya habang tinatanggap iyon.
“Ah?”Tila pinagpawisan si Enzo habang pinupunasan ang noo. “Kung may kailangan ka, sabihan mo lang ako.”Naguluhan si Czarina. Maya-maya, bigla niyang naunawaan. “Tinutulungan mo lang ba ako dahil takot kang guluhin ko ang President? Don't worry. The president is so fierce. Even if I really need help, I won’t ask him.”Sa halip na gumaan ang mukha ni Enzo, lalo itong pinagpawisan. Pinunasan niya ang noo gamit ang panyo.“Huwag kang magsalita ng ganyan. I was wrong before. I was overthinking and misunderstood you. Just pretend that everything I said before was nonsense.”“‘Yon talaga ang iniisip mo?”“Of course. These are my own thoughts, and I’m very sincere.”Gustong gamitin ni Enzo ang mga mata niya para ipakitang seryoso siya. Pero nang maisip niyang baka lalo lamang siyang mabuking kapag tumingin siya nang diretso kay Czarina, agad niya iyong isinuko.May kakaiba talaga sa kanya. Napatingin si Czarina kay Enzo mula ulo hanggang paa.“Huy, ano bang meron sa ‘yo? Ang daming nagbago
MATAPOS KUMAIN at marami pang natira, ipinabalot ni Czarina ang pagkain at ipinakain sa mga stray cats and dogs nang sunduin sila ni Tito Fran.Pagkatapos, hinatid nila si Wendy pabalik sa ospital bago dumiretso pauwi.Sa biyahe, agad tinanong ni Czarina si Tito Fran kung bakit ito biglang umalis nang walang paalam. Ipinaliwanag niya na nagpunta siya sa supermarket dahil naubusan sila ng pagkain at ayaw niyang walang maihanda para kay Wendy.Nainis si Tito Fran nang maalala niyang nagkaroon ng pagkakataon si Damion na guluhin si Czarina, ngunit binalewala na niya iyon dahil nakabawi naman na si Damion.Gayunpaman, may naalala si Czarina mula sa sinabi ni Wendy na gusto niyang pag-usapan.“Anong sinabi niya?”Saglit siyang nag-isip. “Sabi niya, parang may sinusunod na script si Damion kapag kaharap niya ang mga impostor. Sobrang perpekto ng pakikitungo niya sa kanila, pero parang… hindi totoo.”Natahimik si Tito Fran.“Pinag-isipan ko rin iyon,” patuloy ni Czarina. “At baka tama siya.
HINATID SILA NI Damion sa isang mamahaling restaurant. Pagdating nila roon, nakahanda na ang pagkain na nauna na pala nitong ipinag-utos bago pa sila sumakay sa sasakyan.“If you feel like it’s not enough, or if you don’t like anything on the table, just order more.” Bahagyang tumingin si Damion sa kanilang dalawa. “Oh, I already prepaid one thousand pesos. That should be enough for the two of you. Kung hindi pa rin sapat, I suggest you go to the hospital and have yourself checked. Maybe you have some kind of illness.”Napakurap si Czarina. Napaka-thoughtful sana ng mga ginawa ni Damion kung hindi lamang niya idinugtong ang huling pangungusap. Mas sincere sana ang pasasalamat nila.“Thank you for your concern, Mr. Marquez,” mahinahong sagot ni Wendy bago pa man makapagsalita si Czarina. “Kakain na ako, so we’ll have to go.”Nag-aalala si Wendy na baka kung ano na naman ang masabi ni Czarina at tuluyang maubos ang pasensya ni Damion. Kaya agad niya itong hinila papasok sa tea restauran
“DO YOU WANT ME TO TAKE CARE OF YOU?”Napalingon silang dalawa. Nakatayo na pala si Damion sa may hagdan, hawak ang bag nito at mukhang narinig nito ang huling sinabi ni Czarina.Napakurap si Czarina.Oops… Pero wala na rin siyang ganang mahiya.Kunot-noo niya itong tiningnan. “Hindi ba maliligo ka? Bakit ang bilis mo namang bumalik?”“Walang tubig.”“Ha?”“May water interruption.” Nagkibit-balikat si Damion. “Uuwi na lang muna ako sa amin para makaligo at mag-ayos.”Nanlumo si Czarina. Walang tubig? Eh ‘di mas lalo kaming walang maluluto!Lalong nadagdagan ang problema niya.Dahan-dahan siyang yumuko hanggang sa tuluyan nang sumubsob ang mukha sa mesa.“Lord…” mahinang ungol niya. “Bakit parang lahat na lang ng malas sa 'kin napupunta?”Tahimik siyang pinagmasdan ni Damion. Bahagya itong nakaramdam ng konsensiya. Kung tutuusin, siya ang nakaubos ng almusal ni Czarina.Makalipas ang ilang sandali, nagsalita ito. “Mukhang wala rin si Tito Fran.”Tumango si Czarina nang hindi man lang n
DAMION’S OFFICE.Nang makita ni Damion si Czarina, agad na kuminang ang kanyang mga mata. Ang pagod na naramdaman ay biglang napawi. Nakangiti itong nilapitan ang asawa.“Bakit ngayon ka lang, wifey? I’m starving.”Nilapag ni Czarina ang lunchbox sa lamesa nang nakayuko saka inihain na ang pagkain.
NANATILING TAHIMIK SI SETH, dahilan para mas lalong magalit si Cassidy.“Hello?” iritang sigaw niya. “Kinausap pa kita! Bakit hindi ka sumasagot?!”“Ano bang gusto mong marinig?” malamig na tugon ni Seth. “Ginagawa ko naman ang lahat ayon sa utos mo.”Ngunit sa halip na kumalma, lalo lamang nakaramd
MARQUEZ VILLA.Pagkauwi ni Czarina, napansin kaagad ni Alejandro na may kakaiba sa kinikilos ni Czarina. Ang dating masayahin ay naging tahimik, detached, colder. Hindi na nagawang makapagtanong ni Alejandro at iniisip niya na baka may masamang nangyari o wala lang talaga ito sa mood.Nang gabing iy
“YOU’RE WELCOME TO WORK AT THE MARQUEZ GROUP.”Napangiti si Cassidy, punong-puno ng tuwa ngunit agad din itong napalitan ng pag-aalala. “Pero… ano bang pwede kong gawin? Wala naman akong sapat na qualifications, at ‘yong pinag-aralan ko…”“Don’t worry,” putol ni Damion, sabay utos kay Kathy. “Humana







