Chapter 4

Tahimik ang buong mansyon matapos ang mainit na sagupaan nina Samuel at Lucas. Kanina lang ay umaalingawngaw ang bawat salita ng dalawang makapangyarihang lalaki, nagbabanggaan ng ego, yaman, at kapangyarihan—lahat para kay Aurora.

Ngayon, tila biglang nalunod ang paligid sa katahimikan.

Si Aurora ay nakaupo sa gilid ng sofa, nanginginig ang mga daliri habang mahigpit na hawak ang laylayan ng kanyang damit. Ramdam niya pa rin ang bigat ng titig ng dalawang lalaki. Si Lucas, bago umalis, nag-iwan ng malamig ngunit may halong lambing na sulyap sa kanya—parang nagsasabing “hindi pa ako tapos.”

At si Samuel…

Nakatayo ito malapit sa malaking bintana, naka-kumpas ang mga kamay sa likod, nakatalikod kay Aurora. Tahimik siya, ngunit ang presensya niya ay mabigat, parang pader na hindi mabuwag.

“Samuel…” maingat na tawag ni Aurora, halos pabulong.

Hindi ito agad sumagot. Bagkus, humigpit ang kamao ng lalaki, bakas ang pagpipigil. Ilang segundo pa bago niya marinig ang malamig nitong tinig.

“Huwag mo nang banggitin ang pangalang Lucas sa loob ng bahay ko ha. Hindi natin siya kailangan. Ako ang kailangan mo, Aurora.”

Napakurap si Aurora, parang binuhusan ng yelo. Alam niyang tinutukoy ni Samuel si Lucas.

“Hindi ko—” saglit siyang natigilan. Hindi ba’t wala naman talaga siyang ginawang masama? Hindi niya inaya si Lucas, hindi niya pinili na biglang lumitaw ito at harapin si Samuel. Pero sa mga mata ng kanyang asawa, siya pa rin ang may kasalanan.

Dahan-dahang humarap si Samuel, at doon niya nakita ang mga mata nitong puno ng apoy—galit, ngunit sa ilalim ng galit na iyon, may halong sakit.

“Bakit siya? Bakit palaging siya?” bulalas ni Samuel, mababa ang boses ngunit puno ng bigat. “Kahit ilang taon, kahit gaano karaming gabi ang lumipas, kahit ilang beses kitang piniling paniwalaan—sa huli, siya pa rin ang naririyan.”

Hindi nakasagot si Aurora. Wala siyang maalala tungkol sa anim na taon na lumipas, ngunit ramdam niya ang bigat ng paratang. Parang lahat ng sugat na iniwan ng kanyang nakaraan ay ibinabalik ngayon ng mga salitang iyon.

“Hindi mo naiintindihan…” mahina niyang sabi, halos pagmamakaawa. “Ni hindi ko alam kung paano ako napunta rito. Para bang… isang gabi lang, tapos pagmulat ko, may pamilya na ako.”

Tumawa si Samuel, malamig at mapait. “Para bang wala kang alam? Aurora, ilang ulit mo na akong ginawang baliw. Ilang ulit mo akong binalewala. At ngayon, gusto mo akong kumbinsihin na hindi mo alam?”

Lumapit siya, mabigat ang bawat hakbang, hanggang sa nasa harap na niya ang babae. Hinawakan niya ang baba nito at pinilit siyang tumingin sa mga mata niya.

“Sabihin mo sa akin, Aurora,” mariin niyang bulong. “Bakit kailanman, kahit anong gawin ko, kahit anong sakit ang tiisin ko, bakit sa kanya pa rin?”

Nag-init ang mga mata ni Aurora. Hindi niya alam kung ano ang dapat sagutin. Paano niya ipapaliwanag ang kalituhan niya? Paano niya sasabihing wala siyang maalala sa anim na taon na sinasabi nito?

“Samuel, hindi ako ang babaeng iniisip mo. Oo, ako si Aurora, pero hindi ko alam ang mga kasalanang sinasabi mo. Parang… ibang ako ‘yon.”

Parang napako ang tingin ng lalaki. Ilang saglit, tila nag-alinlangan. Ngunit mabilis din siyang nagbalik sa malamig na anyo.

“Huwag mo akong lokohin,” madiin niyang sambit. “Hindi ako papayag na gamitin mo ulit ang kalituhan o ang mga luha mo para manipulahin ako.”

Iniwang tulala si Aurora, nanginginig ang mga labi. Hindi siya makapaniwala kung gaano kabigat ang galit ng lalaking kaharap niya. Ngunit higit pa roon, ramdam niya ang sugat sa likod ng galit na iyon—isang sugat na siya mismo ang iniwan, kahit hindi niya maalala kung paano.

Kinagabihan, mag-isa si Aurora sa silid. Tahimik ang buong mansyon, ngunit ang dibdib niya’y parang pinipiga ng bigat. Humiga siya sa kama, ngunit hindi siya mapakali. Ang mga salita ni Samuel ay paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya:

“Bakit kahit kailan, siya pa rin?”

Sa likod ng mga tanong na iyon, naroon ang lungkot. Ramdam niya, kahit pilit tinatago ni Samuel, na mahal pa rin siya nito. Pero bakit? Kung ganoon, bakit puro galit, kontrol, at malamig na tingin ang ipinapakita sa kanya?

“Kung talagang mahal mo ako…” bulong niya sa kawalan. “Bakit ganito ang pakikitungo mo sa akin?”

Hindi niya alam kung saan siya tatayo. Wala siyang alaala, wala siyang armas para ipagtanggol ang sarili. Ang tanging hawak lang niya ay ang katotohanan na kagabi, labing-walo pa lang siya. Ngayon, asawa na siya, may dalawang anak, at nakatali sa isang lalaking puno ng galit at pagmamahal sa parehong oras.

Sa kabilang silid, nakaupo si Samuel sa kanyang opisina. Nakatingin sa basong may alak, hindi umiinom, nakatulala lang. Hindi niya maintindihan ang sarili.

Galit siya. Oo. Galit na galit. Pero nang makita niya si Aurora kanina, litong-lito, halos umiiyak, ibang damdamin ang gumising sa kanya. Gusto niya itong yakapin, gusto niyang maniwala na nagsasabi ito ng totoo.

Pero paano? Paano kung panibagong laro lang iyon ni Aurora, gaya ng mga ginawa niya noon?

Mahigpit niyang pinikit ang mga mata, pinilit patigasin ang damdamin. Ngunit kahit anong gawin niya, may bahagi ng kanyang puso na hindi matigil sa pagtibok para sa babaeng iyon.

Samantala, si Aurora ay hindi makatulog. Bumangon siya at lumapit sa malaking salamin. Tinitigan niya ang sarili—ang mukha niyang mas matured, mas malalim ang mga mata, parang dumaan sa matinding hirap.

“Ito ba ako…?” bulong niya.

Kung ito ang naging siya sa nakaraang anim na taon, ano bang ginawa niya? Anong mga desisyon ang nagtulak kay Samuel na magalit nang ganoon? At bakit, sa kabila ng lahat, nararamdaman niyang mahal pa rin siya nito?

Pinikit niya ang mga mata at napahawak sa dibdib. Doon niya naramdaman ang kakaibang tibok—isang tibok na nagdadala ng takot at pananabik.

Galit man si Samuel, pero sa ilalim ng lahat ng iyon, ramdam niya: hindi pa siya binitiwan ng lalaki.

At doon nagsimula ang pinakamasakit na tanong sa kanyang puso.

“Kung ganoon… bakit sa kanya pa rin?”

At sa gabing iyon, parehong hindi makatulog sina Aurora at Samuel. Magkalayo sila ng silid, ngunit pareho silang binabagabag ng iisang tanong, iisang damdamin, at iisang sugat na kahit anong pilit, hindi pa rin kayang maghilom.