Kabanata 3

Napatigil si Kristine sa pagkakatayo nang makita si Harvey. Bahagya siyang namula at mabilis na inabot ang hawak niyang paper bag. “Ah, nandito ako para isauli ang coat ni Attorney Harvey,” mahina niyang sabi.

Tahimik lang si Harvey habang tinitingnan siya. Matagal bago niya inabot ang kamay para kunin ang bag. “Salamat. Hindi mo na sana inabala ang sarili mo,” malamig niyang tugon.

Matapos iyon, tumalikod siya at diretsong naglakad papunta sa elevator. Wala man lang dagdag na salita.

Nagulat si Kristine sa lamig ng tono niya. “Sandali lang, Attorney Harvey,” habol niya habang nagmamadaling sumunod. “May gusto sana akong itanong.”

Pinindot ni Harvey ang elevator button at walang lingon-lingon na nagsalita. “Wala akong oras ngayon, Miss Montero.”

Pero hindi siya natinag. Nang bumukas ang pinto, sumabay pa rin siya sa loob ng elevator, hindi alintana kung nakakahiya man. Napatingin si Harvey sa kaniya nang patagilid, bahagyang tumaas ang kilay.

Habang inaayos ang manggas ng kanyang polo sa harap ng salamin ng elevator, mahinahon niyang sabi, “Hindi ko tatanggapin ang kaso mo.”

Parang biglang nanlamig ang katawan ni Kristine. “Alam mo na?” mahinang tanong niya, halos pabulong. “Alam mo na ang… tungkol sa amin ni Leo?”

Hindi agad sumagot si Harvey. Tumitig lang siya sa salamin at nangiti ng tipid. “Hindi ko kailangang tanungin pa si Leo. Alam ko kung ano ang mga kasong may bahid ng personal na interest. Ayokong maipit sa ganyang sitwasyon.”

“Pero wala akong ibang mapuntahan,” halos nagmamakaawa ang tono ni Kristine. “Ikaw lang ang makakatulong sa amin. Alam kong kaya mong iligtas si Papa.”

“Miss Montero,” kalmado ngunit matigas na boses ni Harvey, “hindi ko ugali ang haluan ng personal ang trabaho ko. Lalo na kung sangkit ang dating karelasyon mo sa kabilang panig.”

“Hindi mo ba man lang titingnan ang kaso?” desperado niyang sabi. “Wala kang pakialam kung inosente ang tatay ko?”

Sumulyap si Harvey sa kaniya. “Hindi ako nagsasabing wala akong pakialam. Pero kung gusto mong tulungan ko kayo, kailangan kong hindi masira ang reputasyon ko. Naiintindihan mo ba iyon?”

Tumahimik si Kristine sandali bago sumagot. “Oo, pero minsan kailangan mong pumili kung ano ang tama kaysa sa kung ano ang madali.”

Hindi kumibo si Harvey. Tumunog ang elevator — dumating na sila sa 28th floor. Pagbukas ng pinto, agad silang sinalubong ng sekretarya ni Harvey.

“Attorney, narito na po si Mr. Marvin. Naghihintay sa conference room,” magalang nitong sabi.

Inabot ni Harvey ang paper bag kay Kristine at saka iniabot sa sekretarya. “Pakidala ito sa dry cleaners.”

Tumango ang sekretarya at umalis agad.

Muling bumaling si Harvey kay Kristine, nakatingin sa screen ng cellphone habang nagsasalita. “Hanap ka na lang ng ibang abogado. Marami diyan na magaling.” Tapos ay marahan siyang tumingin sa kanya mula ulo hanggang paa. “At isa pa, mas maganda kung hindi masyadong maluwag ang belt mo.”

Napatigil si Kristine, hindi alam kung maiinis o mahihiya. “Ang yabang mo rin pala, Attorney.”

Ngumiti lang si Harvey ng tipid. “Hindi ako mayabang, obserbante lang.”

Pagkatapos noon, lumabas siya ng elevator. Naiwan si Kristine, nakatulala, pakiramdam niya ay pinagsarhan siya ng pinto hindi lang ng elevator, kundi pati ng pag-asa.

***

Lumipas ang mga araw, at hindi pa rin siya pinapansin ni Harvey kahit ilang beses siyang bumalik sa law firm. Palaging sinasabi ng receptionist na busy ito o wala sa opisina. Halos araw-araw siyang umuuwi nang luhaan.

Sa bahay, lalong naging balisa si Tita Rica. “Kristine, hindi tayo pwedeng umasa sa awa ng ibang tao! Dapat kumilos ka!” paulit-ulit nitong sabi habang umiiyak. “Baka tuluyan nang masentensiyahan ang tatay mo kung wala tayong magagawa!”

Pakiramdam ni Kristine ay unti-unti siyang nabubulok sa bigat ng sitwasyon. Kaya isang gabi, tinawagan niya ang dati niyang kaklase sa kolehiyo — si Bea.

Kinabukasan, nagkita sila sa isang tahimik na coffee shop. Maganda si Bea, elegante, at halatang sanay sa marangyang buhay. Mayaman ang napangasawa nito, anak ng kilalang negosyante.

Pag-upo pa lang nila, nagtanong agad si Bea. “So, ano bang nangyari talaga? Narinig kong grabe raw ang ginawa ni Leo?”

Tumango si Kristine, sabay buntong-hininga. “Pinakulong niya si Papa. Dinidiin niya sa kaso ng embezzlement. Kahit alam niyang wala kaming kinalaman.”

“Leche ‘yong Leo na ‘yon!” singhal ni Bea. “Noong college pa lang, ayaw ko na talaga sa kanya. Mayabang, mapang-control, tapos ngayon ganito?!”

Tahimik lang si Kristine, hawak ang tasa ng kape habang pinipigilan ang luha. “Hindi ko akalaing kaya niyang gawin ‘to. Galit siya sa akin… pero bakit pati si Papa?”

Tumango si Bea, halatang naaawa. “Kaya mo pa bang humingi ng tulong kay Harvey? Narinig kong siya raw ang isa sa pinakamagaling sa corporate law ngayon.”

Napatingin si Kristine, halatang nahihiya. “Sinubukan ko na. Ayaw niya. Sabi niya, ayaw niyang masangkot dahil kay Leo.”

Bahagyang napangiti si Bea, may kislap ng kapilyahan sa mata. “Pero teka lang—narinig ko rin sa mga kaibigan ko, halos walang babae ang umaabot sa buhay ni Harvey. Pero ikaw? Ibang usapan ‘yon.”

Namilog ang mga mata ni Kristine. “Anong ibig mong sabihin?”

Lumapit si Bea at bumulong, “Totoo bang muntik ka nang matulog kasama niya nung gabing nagkainuman kayo?”

Namula si Kristine, halos hindi makatingin. “Bea naman! Hindi gano’n ang nangyari…”

“Teka lang, hindi kita hinuhusgahan!” mabilis na tugon ni Bea, sabay ngiti. “Pero girl, kung totoo ‘yan, aba, ikaw lang yata ang babaeng nagparamdam sa kanya ng gano’n. At kung may koneksyon kang gano’n, gamitin mo na.”

Napailing si Kristine, napatawa kahit sandali. “Hindi ako gano’n, Bea. Gusto ko siyang makuha sa maayos na paraan.”

“Fine,” sagot ni Bea, “pero tutulungan pa rin kita. May asawa akong konektado sa mga business circle ng City B. Alam niya ang schedule ng mga abogado ro’n, kasama si Harvey.”

Tiningnan niya ang asawa niyang si Daniel, na tahimik lang sa kabilang upuan. “Hon, baka naman pwede mong i-check kung saan naglalaro ng golf si Attorney Hilton ngayong weekend?”

“Sure,” sagot ni Daniel habang nagta-type sa phone. Pagkaraan ng ilang segundo, ngumiti ito. “Saturday, 3 p.m. sa Valley Hills Golf Club.”

Napangiti si Bea. “Perfect! Pupunta tayo ro’n.”

***

Dumating ang Sabado. Bihis na bihis si Kristine. Kasama niya sina Bea at Daniel. Pero pagdating nila sa golf club, nanlaki ang mata niya.

Nandoon si Leo.

Biglang nanigas si Kristine sa kinatatayuan, parang nawalan ng hangin. Napansin iyon ni Bea kaya agad siyang siniko si Daniel.

“Daniel!” bulong ni Bea, medyo galit. “Bakit hindi mo sinabi na nandito rin si Leo?!”

“Hindi ko alam, Bea!” bulong ni Daniel, kinakabahan. “Biglaan yata siyang sumama sa group ni Harvey!”

Napakapit si Bea sa braso ni Kristine. “Pasensiya na, girl. Hindi namin alam. Pero andito na tayo, huwag ka nang umatras.”

Bago pa siya makasagot, narinig na niya ang pamilyar na boses. “Kristine.”

Dahan-dahan siyang lumingon. Nakatayo si Leo, naka-polo, hawak ang golf club, at may ngiting pamilyar pero mapanganib. “Hindi ko in-expect na makikita kita rito.”

Tahimik si Kristine. “Hindi ko rin gusto na makita ka.”

Umangat ang kilay ni Leo, may bahid ng panunuya. “Still the same. Proud and stubborn.”

Ngunit bago pa makasagot si Kristine, isang malalim na boses ang sumingit mula sa likod ni Leo.

“Miss Montero.”

Si Harvey ay nakaputing polo, nakasombrero, at maayos pa rin kahit kaswal ang suot. Nakatingin siya kay Kristine, kalmado pero may bakas ng pagiging interesado ang mga mata.