IM NOT YOUR DAMN ROOMMATE

Hindi ito ang plano ni Arianne Selene Montenegro.

Ang plano niya simple lang: tapusin ang Engineering sa Serene University nang tahimik. Walang kaibigan. Walang boyfriend. Walang drama.

Isang libro, isang kwarto, isang buhay na walang lalaking mananakit sa kanya.

Pero ngayon? Nakatayo siya sa harap ng isang mansyon sa Montenegro Village.

Naka-dala ng isang maleta. At may hawak na kontrata na may pangalan niya... at pangalan ng lalaking pinaka-ayaw niyang makasama.

Damon Alexander Montenegro.

"Anong ibig sabihin nito?" malamig na tanong niya sa abogada sa harap niya.

Ngumiti lang si Atty. Reyes. "Nasa will po ito, Ms. Montenegro. Ang lolo niyo at lolo ni Mr. Damon ay magkaibigan. Bago sila namatay, nag-iwan sila ng kondisyon. Para makuha niyo pareho ang inheritance niyo... kailangan niyong tumira sa iisang bahay. For one year."

Tumawa si Arianne. Walang tawa. "Hindi. Hindi pwede."

"Pasensya na po. All or nothing."

At doon niya nakita siya.

Nakasandal sa p***o ng mansyon. Naka-black hoodie. Naka-headphones. Kamay sa bulsa.

Damon Alexander Montenegro,

Ang rumored playboy ng Serene University. Yung pangalan na laging binubulong sa hallway.

"Player yan."

"May tatlong ex yan sa isang sem."

"Wala naman daw nakakakita sa kanya na may kasamang babae, pero..."

Pero ngayon, nakatitig siya kay Arianne na parang naiinis.

Naglakad siya papalapit. Walang "hello". Walang "nice to meet you".

Tiningnan lang niya yung kontrata sa kamay ni Arianne, tapos tumingin sa mata niya.

"So ikaw yung kasama ko?" malamig. Mababa. Parang pagod na.

"Great. Isa na namang Montenegro na problema."

Nag-init ang ulo ni Arianne. Isang linggo pa lang siyang tahimik dito sa Serene. Hindi siya nagkakagulo. Hindi siya sikat.

Tapos ito, husgahan agad siya?

"Hindi kita kailangan," sagot niya, mahigpit ang hawak sa maleta. "At hindi rin kita gusto maging roommate."

Ngumisi si Damon. Walang ngiti. Pang-aasar.

"Good. Kasi hindi rin kita gusto. Pero mukhang wala tayong choice, di ba?"

Itinuro niya yung loob ng bahay. "Second floor. East wing. Ikaw na bahala dun. West wing akin. Huwag na huwag kang pupunta dun."

"Same sa'yo," matigas na sagot ni Arianne. "Huwag na huwag kang pupunta sa East."

Tumalikod siya at pumasok. Hindi man lang nagpaalam sa abogada.

Pagkapasok sa loob, mas lalo siyang nagalit. Malaki. Sobrang laki. Marmol, chandelier, piano na hindi tinutugtog.

Bahay ito ng mga Montenegro. Ng mga mayaman. Ng mga taong naniniwala na pera ang solusyon sa lahat.

Tulad ng tatay niya.

Tulad ng mga lalaking sumira sa kanya dati.

Umangat siya sa hagdan. Dalawang palapag. Dalawang mundo.

East wing. Puting p***o. Tahimik.

Pagkabukas niya ng p***o, napahinto siya.

May tao na dun.

Isang babae. Nakaupo sa kama niya. Naka-hawak ng lipstick. At tumatawa habang kausap sa phone.

"Yeah, this is Damon's house. No, hindi niya alam nandito ako. Surprise ko sa kanya."

Nag-lock ang panga ni Arianne.

So ito na pala yun. Hindi pa nagsisimula, may babae na agad sa bahay.

"Sino ka?" malamig na tanong ni Arianne.

Napatalon yung babae. "Sino ka?!"

"Ako dapat ang magtatanong niyan. Lumabas ka. Ito yung kwarto ko."

Tumayo yung babae, inirapan siya. "Room ni Damon to. Girlfriend ako."

"Walang girlfriend si Damon," sabi ni Arianne kahit hindi niya alam kung bakit niya pinagtatanggol yung lalaki. "At kahit meron, wala kang karapatan dito."

Nagtaasan ng boses sila. Sumigaw. Nagbanggaan ng mga salita.

Hanggang sa biglang bumukas yung p***o.

Nandun si Damon. Nakakunot ang noo. Nakatingin sa kanilang dalawa.

"Anong gulo to?"

Turo ni Arianne sa babae. "Siya! Sabi niya girlfriend ka daw!"

Tumingin si Damon sa babae. Walang emosyon.

"Get out."

"Da-Damon, baby--"

"Get. Out. Now."

Nang makaalis yung babae na umiiyak, naiwan silang dalawa.

Tahimik. Magkalayo. Pero iisang hangin ang hinihingal nila.

"Thanks," bulong ni Arianne. Ayaw niya pero lumabas pa rin.

Hindi sumagot si Damon. Naglakad lang siya papunta sa kama, tiningnan yung kalat, tapos tumingin ulit kay Arianne.

"Rule number one," sabi niya. "Wala akong pinapapasok dito. Kung may pumunta, kasalanan mo yun."

"Rule number two," sagot ni Arianne, galit pa rin. "Huwag mo akong sisigawan sa sarili kong kwarto."

Nagtagal ang titigan nila. Galit. Pagod. At isang tanong na pareho nilang ayaw sagutin:

Paano sila mabubuhay ng isang taon... sa iisang bahay...

...na pareho silang nasaktan na?

Oo naman 😭 Kailangan natin ng flashback para gets ng readers kung bakit takot na takot si Arianne.

I-continue natin Chapter 1. Same night yan, after nung away nila ni Damon.

3 HOURS LATER. 11:47 PM. EAST WING.

Hindi makatulog si Arianne.

Malamig ang kwarto. Malaki. Sobrang tahimik na nakakabingi.

Iba sa apartment niya dati. Iba sa dorm.

Dito, maririnig mo yung paghingal mo.

Dito, maririnig mo yung mga alaala.

Hinawakan niya yung libro sa tabi niya. _Pride and Prejudice_. Luma na. Punit na yung gilid.

Regalo ito sa kanya. Tatlong taon na ang nakalipas.

At tulad ng libro na 'to... nasira rin siya.

*FLASHBACK - 3 YEARS AGO. 17 YEARS OLD. CEBU.*

"Sel, hindi totoo yan."

Nanginginig ang kamay ni Arianne habang hawak yung phone. Sa screen: picture ng boyfriend niya.

Si *Mark*. First love niya. Campus crush. Mabait. Sweet.

At may kasamang ibang babae sa motel.

"Fake yan," umiiyak na sabi niya. "Prank lang 'to ni ate."

Umiling yung kaibigan niya. "Sel... nakita ko mismo. Magkahawak kamay sila kanina sa hallway."

Gumuho ang mundo niya that night.

Isang linggo lang ang nakalipas, may bago na namang message.

Video. Si Mark. Lasing. Kasama yung babae.

"Sorry, Sel. Hindi ko naman seryoso yun. Naglalaro lang ako."

Naglalaro lang.

Dalawang salita. Yun lang ang sumira sa kanya.

Pagkatapos nun, sunod-sunod na.

Yung pinsan ng best friend niya - nanloko.

Yung teacher nila - may asawa na pala.

Yung tatay niya - iniwan sila ni Mama para sa secretary.

Kaya nung lumipat sila dito sa Manila, isang pangako lang ang binitiwan niya sa sarili.

Hindi na. Hindi na ulit.

Kaya nga nung nakita niya si Damon kanina, unang pumasok sa isip niya: Playboy. Manloloko. Pare-pareho lang kayo.

Napapikit siya. Mahigpit ang yakap sa libro.

"Mahina ka kasi, Sel," bulong ng sarili niya. "Kaya ka nasasaktan."

Isang katok. Malakas. Tatlong beses.

Napabalikwas siya. "Sino?!"

Walang sagot.

Dahan-dahan siyang tumayo. Bukas ang p***o ng hallway. Madilim.

Lahat ng ilaw patay. Maliban sa isang ilaw sa dulo - galing sa kusina.

Bumaba siya. Nanginginig pa rin.

At dun niya siya nakita.

Damon.

Nakaupo sa kitchen island. Walang ilaw maliban sa isang lamp.

Naka-sando lang. May hawak na baso ng tubig. Pero hindi iniinom.

Nakatitig lang siya sa bintana. Parang malayo.

Narinig ni Arianne yung paghinga niya. Mabigat. Pagod.

"Ano?" malamig na tanong ni Damon nang hindi lumingon. Alam niyang nandun siya. "Gusto mo rin ba ng gulo?"

Umiling si Arianne. "Nagigising lang ako."

Tumahimik ulit. Nakakahiya. Nakaka-awkward.

Pero si Arianne, hindi mapakali. Yung flashback kanina, buhay na buhay pa.

"Bakit..." napalunok siya. "Bakit ang daming nagsasabi na playboy ka?"

Napailing si Damon. Uminom ng tubig. "Kasi mas madali yun."

"Mas madali ang alin?"

"Mas madali ang husgahan nila ako. Kaysa alamin nila kung bakit."

Tumingin si Damon sa kanya sa unang pagkakataon ngayong gabi. Pagod ang mata. Walang ngisi. Walang charm.

Walang playboy.

"Ako rin," biglang sabi ni Arianne. Bulong lang. "Mas madali ring sabihin na mahina ako. Kaysa sabihin na nasaktan lang ako."

Napahinto si Damon.

Sa ilang segundo, hindi sila playboy at hindi siya yung weak girl with a book.

Dalawang tao lang sila. Parehong sugatan. Parehong pagod magpanggap.

Pero nasira agad yung moment.

Nag-ring yung phone ni Damon. _Baby_ ang naka-save.

Sinagot niya. "What?"

"...No. I told you. Don't come here."

"...I don't care who you are."

Ibinaba niya yung phone. Tumingin kay Arianne. Bumalik yung pader.

"Don't get used to this," sabi niya. "Bukas, strangers ulit tayo."

Tumango lang si Arianne. Bumalik sa kwarto.

Pero bago siya humiga, binuksan niya ulit yung libro.

Sa page 42, may sulat: _For Selene. Don't stop believing in love. - Mark_

Pinunit niya yung page. Isa-isa.

At sa unang pagkakataon in 3 years... hindi siya umiyak habang ginagawa yun.

*6:30 AM. THE NEXT DAY. KITCHEN.*

Amoy kape. Amoy itlog. Amoy galit.

Nasa kusina si Arianne. Naka-ponytail. Naka-oversized shirt. Tahimik na nagluluto ng scrambled eggs.

Ito lang ang kaya niyang kontrolin ngayon. Pagkain. Oras. Sarili.

Bumukas yung p***o.

Pumasok si *Damon*. Naka-gray sweatpants at black shirt. Basang-basa pa yung buhok galing sa gym.

Hindi siya nagsalita. Dumiretso lang sa fridge.

Kinuha niya yung bread. Yung jam. Yung gatas.

Tahimik.

Hanggang sa...

"Kanya yan," malamig na sabi ni Arianne nang hindi lumingon. "Grocery ko yun."

Napahinto si Damon. "Nasa bahay ko 'to."

"Hindi. Sa kontrata, 50/50 tayo sa gastos." Inilapag ni Arianne yung spatula. "Kaya kung kakain ka, magluluto ka rin."

Tumingin si Damon sa kanya. Taas-baba. "Hindi ako marunong magluto."

"Eh di matuto."

Ngumisi si Damon. "Or... pwede kitang bayaran para lutuan mo ko."

Napahinto si Arianne. Dahan-dahan siyang lumingon.

"Anong sabi mo?"

"Simple lang," ngumisi si Damon, sumandal sa counter. "100k a month. Tatlong beses sa isang araw. Deal?"

Para siyang sinampal.

"Akala mo lahat nabibili ng pera mo, Montenegro?" pilit na kalmado si Arianne. "Hindi ako katulong mo."

"Hindi ko naman sinabi na katulong ka," ngisi pa rin. "Sabi ko bayad."

"Then find someone else!" sigaw ni Arianne. Nabitawan niya yung plato. Buti na lang plastic. "Hindi ako isa sa mga babaeng habol sa pera mo!"

Tumahimik si Damon. Nawala yung ngisi.

Tinitigan niya si Arianne. Mula ulo hanggang paa. Yung panginginig ng kamay niya. Yung mariing pagkakapit sa counter.

"...Sorry," biglang sabi niya. Mababa. "Hindi yun ang ibig kong sabihin."

Nagulat si Arianne. "Ha?"

"Sinabi ko lang yun kasi... sanay ako na ganun. Lahat ng tao, may presyo." Nagkamot siya ng batok. Naiirita sa sarili. "Sorry."

Hindi sumagot si Arianne. Binuhos na lang niya yung itlog sa plato. Dalawa. Isa para sa kanya, isa para kay Damon.

Inilapag niya sa harapan nito.

"Kainin mo," malamig pa rin. "Hindi libre. Bayad yan sa isang gabi na pinalayas mo yung babae kagabi."

Kinuha ni Damon yung tinidor. Kumain. Tahimik.

Pagkatapos ng 5 minuto, nagsalita siya. "Masarap."

"Hindi ako nagpapa-compliment."

"Okay." Subo ulit. "Masarap pa rin."

Napailing si Arianne. Bakit ang hirap kausapin ng lalaking 'to?

Biglang nag-ring yung phone ni Damon ulit. _Unknown number._

Sinagot niya. "Who is this?"

Pause.

"Tell my father I said no."

Ibinaba niya yung phone. Halatang galit.

"Problem?" tanong ni Arianne. Hindi niya alam kung bakit niya tinanong.

"Wala," sagot ni Damon. Tumayo. "Thanks sa breakfast."

Naglakad siya palabas. Pero bago makalabas, lumingon siya.

"By the way. East wing, second room sa dulo. Sayo yun. West wing, akin. Pero... yung kusina neutral ground. Pwede tayong parehong pumunta."

Anong klaseng rule yun?

"Fine," sagot ni Arianne.

Pagkaalis ni Damon, huminga ng malalim si Arianne.

Isang araw pa lang. Isang araw pa lang at pagod na siya.

Pero sa unang pagkakataon... hindi siya nanginginig sa takot.

Naiinis lang siya.

At mas gusto niya yung galit.

Kaysa sa takot.

*7:14 PM. SAME DAY. MONTENEGRO MANSION GATE.*

Pagod si Arianne.

Buong araw sa campus, puro tinginan. Puro bulungan.

"Yun ba yung kasama ni Damon?"

"Bakit sila magkasama sa kotse kanina?"

"Montenegro din apelyido niya ah..."

Hindi niya pinansin. Umakyat siya agad pag-uwi. Maliligo. Matutulog. Tapos na ang araw.

Hanggang sa may narinig siyang busina. Malakas. Tatlong beses.

Napasilip siya sa bintana ng East wing.

Isang red sports car. At isang babae. Naka-minidress. Naka-heels. May dalang paper bag.

*"DAMON!!! BABY OPEN THE GATE!!!"*

Napatayo si Arianne.

Bumaba siya. Hindi para tulungan. Para lang tingnan kung anong gulo na naman 'to.

Pagbaba niya sa living room, nandun na si Damon. Naka-black shirt na naman. Kamay sa bulsa. Walang ekspresyon.

Hindi niya binuksan yung gate.

"Who's that?" tanong ni Arianne. Kunwari walang pake.

"Claire," sagot ni Damon. "Ex ko... kuno."

"Kuno?"

"She told everyone we dated for 2 months. We had coffee once." Umiling siya. "She won't leave."

Tumunog ulit yung busina.

"DAMON PLEASE! I MISS YOU! CAN WE TALK?!"

Naglakad si Damon papunta sa intercom. Pinindot.

"What?" malamig.

"Let me in! I brought your favorite cake! And we need to talk about us!"

"Wala tayong us."

"But--"

"Leave. Now. Or I'll call security."

Nag-drama si Claire sa labas. Umiyak. Sumigaw. Kinuha pa yung phone para mag-video.

"Damon Montenegro is mistreating me! He has another girl inside!" Turo niya sa bahay.

Napahigpit ang hawak ni Arianne sa hagdan.

Lumapit si Damon kay Arianne. "Stay here."

Lumabas siya.

Nakita ni Arianne sa CCTV. Nakipag-usap si Damon kay Claire. 2 minutes lang.

"Last warning," sabi ni Damon. Boses na hindi naririnig ni Arianne pero kita sa galaw ng bibig.

"I'm not your boyfriend. I never was. And there's no one inside you need to worry about."

Umiling si Claire. "Liar! I saw her! At the window!"

Napatingin si Claire sa taas. Diretso kay Arianne.

Doon kinabahan si Arianne. Gusto niyang magtago. Gusto niyang sumigaw na "hindi ko siya kilala."

Pero hindi.

Dahan-dahan siyang bumaba. Binuksan niya yung p***o. Tumayo sa tabi ni Damon.

Tahimik. Pero andun siya.

Napanganga si Claire. "Sino ka?!"

"Roommate," simpleng sagot ni Arianne. "At kung hindi ka aalis, ako tatawag ng security."

Nagbago yung mukha ni Claire. Galit. Inggit.

"You're just a gold digger! Lahat kayo--"

"Huwag mong idamay siya," putol ni Damon. Biglang lumapit. Harap kay Claire. Protektado si Arianne sa likod niya.

"One more word about her, and I will make sure you regret it."

First time nakita ni Arianne si Damon na ganito. Hindi playboy. Hindi tahimik.

Galit. Seryoso. Mapanganib.

Natahimik si Claire. Tinalikuran sila. Sumakay sa kotse. Umalis na naka-iyak.

Tahimik ulit.

Pumasok silang dalawa. Walang nagsalita.

Hanggang sa kusina.

"Thanks," bulong ni Damon. Hindi siya tumitingin. "For that."

"Hindi kita tinulungan," sabi ni Arianne. "Ayoko lang ng gulo."

"Same reason," ngisi si Damon. Pero mahina. Pagod. "Ayoko rin ng gulo."

Umupo siya. Kumuha ng tubig. "Claire's the 5th one this month."

"Nakakapagod no?" tanong ni Arianne bago niya pigilan yung sarili.

Tumingin si Damon. "Oo. Nakakapagod magpanggap na masama ka... para lang walang lumapit."

Napahinto si Arianne.

Ganun din siya. Nakakapagod magpanggap na matapang... para lang walang makasakit.

Sa unang pagkakataon, hindi sila nag-away.

Umupo lang sila. Magkalayo. Pero parehong tahimik.

Hanggang sa binasag ni Damon yung katahimikan.

"Rule number three," sabi niya.

"Ano na naman?"

"Kung may kakatok ulit... tayong dalawa haharap. Hindi isa lang."

Tumingin si Arianne. "Deal."

At sa gabing yun, natulog si Arianne na hindi mahigpit ang yakap sa libro.