Chapter 3: Collision of Worlds

Sa sobrang busy ko sa practice at mga competition na sinalihan ko ay may isang course akong nasagasaan. Bumagsak ako sa isang minor subject. Very understanding naman ang instructor ko that he let me take it again sa second semester. May mga program kasing nag-ti-take no'n this semester kaya't makiki-sit-in na lang raw muna ako.

“You'll be with the BSArch-1A, this semester for my course. ‘Yon kasi ang class na aligned sa schedule mo,” my instructor explained.

Nagsalubong ang kilay ko. Architecture? Ang layo naman no'n, tapos ang layo pa ng building nila.

I hope Harrison is not in that section.

But the world was so cruel to grant my wish. Pagpasok ko pa lang sa classroom at nakita ko na agad ang kulot at kayumanggi niyang buhok. 

Universe naman, paldong-paldo na nga ito sa pangungulit sa ‘kin sa mga vacant ko eh. Pati practice at performance ko pinasok niya na eh. Tapos dinagdagan mo pa ng isang subject. Three hours ko talaga siyang makakasama?

Nakakainis naman kasi si Mommy at Daddy eh, hindi nila ‘ko pinayagang mag-transfer. Mahihirapan lang daw akong mag-adjust ulit.

“Oh, baby, you missed me?” Napapikit na lang ako nang marinig ko siya. Ba't ba ang talas ng radar ng lalaking ‘to.

Hindi ko siya pinansin  at humanap na lang ng mauupuan.

May nakita akong upuan sa first row kaya doon na lang ako umupo. May isang lalaking nakaupo sa side at may i-ni-sketch kaya dahan-dahan lang akong umupo para ‘di siya maistorbo. Siya lang ata ang hindi napatingin no'ng nagsalita ang hayop na ‘yon eh.

“Why don't you join your boyfriend at the back?” tanong ng lalaki habang patuloy sa pag-sketch niya.

“Stop believing that fake news, ang tagal na niyan, hindi pa rin namamatay,” I answered dahil inis na inis na talaga ‘ko sa isyung ‘yan. 

Inayos ko ang mga gamit ko at kinuha ang earphone ko. Medyo maaga pa naman kasi, makikinig na lang ako ng music kesa mainis sa lalaking ‘yon.

I just shuffled my playlist and the song “Baby” by Justin Bieber played. I took it off immediately and chose not to listen anymore.

“You're the royal couple of the campus, you know,” my seatmate casually said, which made my eyes roll. “It doesn't matter for them if it's true or not. You know, they have that delusional thought that if he falls in love, that girl will change him, like some scenes from some books.”

Before I can speak again someone sits on the seat on my right side. I can smell his fucking perfume, so I'm sure he's this devil.

The guy on my left side just tsked.

“You're talking to him, huh?” Umirap ako sa tanong ni Harrison. He even sounds jealous, like fuck?

Buti na lang at dumating rin agad ang instructor namin.

“Oh, Mr. Harrison, I thought you don't like being in front?” tanong ng instructor nang makita niya ang katabi ko.

“People change, you know,” Harrison said casually. Like, where's his manners?

The instructor just sighed and turned to me. “By the way, BSArch-1A, you'll have a new classmate for this course this semester. Ms. Goldberg, come in front and introduce yourself.”

I do what he said and introduce myself with a smile. “Hello everyone, I'm Zenia Nei Goldberg, I'm 18 and I'm taking Bachelor of Science in Business Administration Major in Operations Management and a member of the university's music club. I hope we will enjoy this course together.”

They all clapped like how the audiences applauded every time I finished my performance.

Umupo ako sa dati kong upuan at pilit na hindi pinansin ang lalaking nakangisi sa tabi ko.

“Of course, we will enjoy this together,” he whispered to me. 

Agad ko siyang tinulak at tumayo at kinalabit ang lalaki sa kaliwa ko. Hanggang ngayon nga ay hindi ko pa alam ang pangalan niya. Hindi na siya nag-i-sketch ngayon. Notebook na ang nasa harapan niya.

Nag-angat siya ng tingin at nagtatanong na tumingin sa ‘kin.

“Can we change seats?” tanong ko. He just nodded and got his things. He sits next to Harrison and I just smirk when I hear the jerk tsked and see the annoyance in his face.

Nagulat na lang ako nang nabalitaan ko kinabukasan na hindi makakapasok ang lalaking ‘yon dahil binugbog ni Harrison sa labas ng campus.

Napakasiraula talaga. Pasalamat na lang ako at once a week ko lang naman siyang nagiging kaklase kundi ay tatanda ako ng maaga sa konsumisyon sa kanya.

Nalaman ko ring kaya ang lakas ng loob niyang gumawa ng kalokohan ay dahil sa anak siya ng may-ari ng school—bunsong anak. Kaya pala sinabi niya dati na aalisin niya sa school ang instructor na naiinis sa kanya.

Baka ma-kick out rin ako dahil to the highest level na talaga ang inis ko sa kanya. Pero wala na ‘kong paki. Basta't lubayan niya ‘ko.

Wala kaming practice ngayon at wala rin ang instructor namin kaya't pumunta na lang ako sa library. Hindi kasi pumasok si Zhen dahil pinuntahan niya ang lola niyang may sakit kaya't wala akong kasama.

Kumuha ako ng libro na kahit ano para hindi mahalatang tambay lang ako dito. Pinili ko ang pinakatagong pwesto para hindi ako makita kung matutulog ako. 

Papikit na ‘ko nang may umupo sa mismong tabi ko, kaya't agad akong napaayos ng upo. Pero nagkasalubong ang kilay ko ng pamilyar na pabango ang naamoy ko.

Si Harrison. Anong ginagawa niya dito sa library ng department namin?

“No one can own you, except for me,” he whispered in my ear and it gave me chills. 

Ilang araw ko na siyang iniiwasan pero sunod siya ng sunod. I even blocked his number and all his social media accounts. Inis na inis pa rin ako sa kanya dahil sa ginawa niya do’n sa isa naming kaklase.

Tatayo na ‘ko pero mabilis niya ‘kong hinila sa kamay at napaupo ulit ako.

“Ano ba?” inis na bulyaw ko sa kanya pero pinilit ko pa ring pahinain ang boses ko. Inagaw ko ang kamay ko at bumuntong hininga. “What do you want?”

“It's always you,” he casually answered and I just rolled my eyes. “Are you mad? Is it about that bastard? I just did it because he likes you.”

“Fuck you, Harrison!”

“Stop cursing, if you want to be fuck I'll give you that,” saway niya.

“Tigilan mo na ‘ko, sinasabi ko sa ‘yo, Harrison—”

“It should be baby,” he interrupted and moved his face closer to mine. It made my heart beat so fast and my hands tremble. “Don't be scared, baby, I won't hurt you.”

Hindi ko na alam kung pa'no mag-re-react dahil nangingibabaw sa ‘kin ang malakas na tibok ng puso ko.

Bakit ako kinakabahan? Bakit ako natatakot?

He stood up and put his hands in his pocket. “See you around, Zenia Nei Goldberg, and don't you ever try to erase me in your world because it wouldn't happen—ever,” he said before kissing me quickly on my lips and leaving me dumbfounded. 

I tried to catch my breath after a minute.

That's so fucking intense.

When I'm about to get my book I saw a folded paper in the shape of a bird. It looks cute so I took a picture of it before opening it. And there, it's a sketch of my frowning face.

That jerk!