CHAPTER 3

After six months…

Maganda ang ayos ng Monteclaro ballroom para sa 29th birthday nina Martin at Marvin Monteclaro. Sobrang saya ng lahat para sa special announcement na gagawin ni Jose, ang kanilang ama.

Pero, habang masaya ang lahat, sina Marvin at Martin ay nag-aaway sa backstage. Mag-uumpisa pa lang kasi ang party ay lasing na ito. 

Naririnig na ni Martin ang malakas na hampasan ng bass mula sa grand speakers sa labas ng backstage, ngunit mas malakas pa rin ang pintig ng kanyang ulo habang pinipigilan ang bruskong kilos ng kakambal niya. Amoy na amoy ang alak sa hininga nito, matapang, matamis, at malinaw na sobra na siya. 

Nasa gitna ng pinakamahalagang gabi ng buhay nila, pero eto sila ngayon, halos magsuntukan, nagbubulungan ng galit, at pilit na itinatago ang kapalpakan sa likod ng kurtina. Parang mga bata.

“Pwede ba, Marvin?” mariing bulong ni Martin, halos pabulong na sigaw na. “Kailangan nating lumabas nang maayos. Gusto ni Daddy ng perfect na presentation. Ngayon ka talaga magkakaganyan?”

“Wag mo ’kong turuan, Martin,” sagot ni Marvin, paos at pinagsama ang pagsuray at pagmamataas. “Kung alam mo lang… kung alam mo lang ang pinagdadaanan ko.”

“Huwag muna ngayon. Pwede mong balikan iyan pagkatapos ng gabing ito. Okay?” balik ni Martin, pilit na pinipisil ang balikat ng kapatid. “Mamaya na ’yan. Ayusin mo muna sarili mo.”

Sa labas, naririnig na ang pag-ikot ng vintage chandelier, epekto ng air-conditioning at vibration ng music. Maraming bisita ang naroon, board members ng HappyHatch Baby Co, ilang kilalang personalidad sa industry, pati matagal nang mga kaibigan ng pamilya. Lahat bihis na bihis, sabik na sabik, nakangiti, at walang kamalay-malay na may problema na.

“Martin and Marvin Monteclaro, two minutes,” tawag ng isang event coordinator, nakasilip sa maliit na siwang. “Ready na po lahat. Papunta na sa stage si Sir Jose.”

Pagkasara ng pinto ay agad na huminga si Martin nang malalim. Pinilit niyang isipin ang buong rehearsal, lalabas sila nang sabay, eleganteng papalapit sa podium at sila mismo ang mag-iintroduce kay Jose Monteclaro bago nito ihayag ang malaking announcement, ang bagong CEO ng kumpanya. 

Isang napakalaking hakbang na magtatakda sa kinabukasan ng Monteclaro legacy.

“Marvin, please,” huli na niyang pakiusap.

Ngunit ngumisi lang si Marvin, ’yung ngisi na may tinatagong sama ng loob. “Kung alam mo lang, dapat ako ’yon… Hindi ikaw.”

Hindi na nasundan pa ni Martin ang sasabihin sana nito, dahil biglang bumukas ang side door at pumasok si Jose Monteclaro, matikas siya, composed at may awra ng lalaking sanay magdala ng sarili.

Nakasalamin, naka-tailored na suit, at may kakaibang liwanag sa mga mata na hindi agad mabasa ni Martin. Hindi naman nagulat si Martin na hindi napansin ni Jose na halatang lasing ang kapatid o baka napansin niya, pero pinili niyang magsimula pa rin ang gabi nang walang iniisip na stress.

“Boys,” wika ni Jose, malamig ngunit may bigat. “Let’s go. This is a big night.”

Hindi na kumibo si Marvin. Tumuwid ito, tinapik ang dibdib, parang sinusubukang magmukhang buo sa harapan ng kanyang ama. Si Martin na lang ang humawak nang bahagya sa braso nito, parang siguradong hindi matutumba.

Paglabas nila sa backstage, sumalubong agad ang spotlight, maputi, mainit, at nakakabulag. Rinig nila ang pumapalakpak na crowd. Ang social host ay nag-aannounce na: “Ladies and gentlemen, please welcome the Monteclaro twins!”

Lumakad silang dalawa, pero habang nakangiti si Martin, pinipigilan niyang mapansin ang bahagyang pag-alog ng hakbang ni Marvin. Tumunog ang cameras, may mga sumigaw ng “Happy birthday!” at may ilang kaibigan nila na kumaway. Pero nang makita niya si Jose sa center stage na naghihintay, alam niyang malapit na ang sandaling magbabago sa buhay nilang tatlo.

Pagdating sa podium, nagtama ang tingin nila ng ama. May pasimpleng ngiti si Jose.

Martin cleared his throat. “Good evening po sa inyong lahat. Thank you for joining us tonight for our 29th birthday celebration.”

Sumunod si Marvin, pero malalim ang boses at bahagyang sablay ang timing. “Salamat po sa lahat… sa pagpunta… sa lahat ng sumuporta sa Monteclaro family.”

May kumurap na ilaw ng camera nang tumaas ang kilay ng isang guest, marami ang nakapuna, pero hindi ganoon ka-halata. Para kay Martin, parang lumakas ang loob niyang ituloy na ang scripted line.

“At this point,” sabi niya, “we would like to call on our father, the chairman of HappyHatch Baby Co, to share a very important announcement with us all.”

Nagpalakpakan ang crowd.

Lumapit si Jose, dahan-dahan, hawak ang gilid ng podium na para bang may ritual siyang sinisimulang bago magbago ang lahat. Umikot ang spotlight; tumigil ang musika. Tahimik ang lahat, at biglang ramdam ni Martin ang lamig ng sahig kahit sarado ang sapatos niya.

“Thank you,” panimula ni Jose, boses niya malinis at matatag. 

“As you all know, HappyHatch Baby Co has thrived for nearly two decades. At ngayong tumatanda na ako, panahon na para ipasa ang pamumuno sa isang bagong henerasyon. 

Someone who has shown discipline, vision, and unwavering commitment to the company.”

Napasinghap nang bahagya ang audience. 

Inaasahan ng lahat, isa iyon sa kambal. Si Marvin na may flair sa kanyang sarili pero laging pasaway? O si Martin na mas responsable at analytical kung mag-isip?

“Tonight,” sabi ni Jose, “I am proud to announce… the new CEO of HappyHatch Baby Co.”

Hinawakan ni Martin ang hininga. Napapikit sandali si Marvin, tila kinakabahan.

“…my son, Martin Monteclaro.”

Parang tumigil ang oras.

Nang bumagsak ang palakpakan, may mga sumigaw pa ng “Congrats!” at “Well deserved!” pero ang tanging narinig ni Martin ay ang malalim, mapanlinlang na katahimikan sa pagitan niya at ni Marvin.

Sumilay sa mukha ni Martin ang ngiting matagal niyang pinigilan, isang ngiting puno ng pasasalamat at tagumpay. Tumayo siya nang mas tuwid, at kahit nanginginig ang dibdib niya sa saya, pinanatili niyang composed ang mukha niya.

Nang lumingon si Martin sa kapatid, sumalubong sa kanya ang matang basag. Hindi galit, kundi isang sulyap na parang hinayaan ng mundo na makita ng lahat ang sakit niyang itinatago, na hindi siya sapat, hindi siya pinili ng kanyang ama kahit kailan at hindi siya kailanman nagdala ng bigat ng Monteclaro name sa paraang hinangad nila.

“Congratulations, Martin,” bulong ng isa sa board members habang pumapalakpak. Pero narinig iyon ni Marvin, at doon nag-init ang tenga niya. Ang mukha niya’y halos walang reaksyon, pero sumisigaw ang leeg at panga niya sa pigil na tensyon.

Lumapit si Jose sa anak niya at pinatong ang isang kamay sa balikat ni Martin. “You earned this,” aniya, sapat na lakas para marinig ng front half ng ballroom.

Kasabay nito, dumulas ang tingin ni Jose papunta kay Marvin, isang tingin na hindi galit, hindi rin awa, pero may pagsasabing ‘alam ko kung ano ang ginagawa mo sa sarili mo.’ 

Isang tingin na mas masakit pa kaysa sa sermon.

Sa muling pagpalakpak ng crowd, napaatras si Marvin. Hindi niya namalayang kinakapa na pala niya ang loob ng bulsa, hinahanap ang maliit na flask na kanina pa niya gustong buksan. 

Pero hindi niya iyon nahawakan, hinarang ng kamay ni Martin.

“Marvin,” bulong ni Martin, puno ng pag-aalala. “Tama na. Please.”

Ngunit ngumisi si Marvin, mapait, masakit, at puno ng sugat.

“Congrats, Mr. CEO,” mahinang sabi niya, pero may patalim bawat salita. “I guess… ikaw talaga palagi ang pipiliin ni Daddy.”

“Marvin—”

Pero hindi na natapos ni Martin ang sasabihin dahil unti-unti nang lumayo ang kapatid, diretso papunta sa gilid ng ballroom, habang nakatalikod sa mga ilaw, palakpak, at papuring hindi kailanman napunta sa kanya.