CHAPTER 4

Hindi maalis ni Denver Monteclaro Diaz ang ngisi sa labi habang pinagmamasdan mula sa malayo ang bagong hirang na CEO na masayang kinakausap ng ilang board members. 

Minsan pa nitong tiningnan si Marvin, na ngayon ay naka-upo sa isang sulok ng ballroom na may hawak na walang lamang baso, nakatanghod, at halatang nag-aalab sa tahimik na galit.

Lumapit si Denver sa kanya, marahang tinapik ang balikat ng pinsan. “Cuz… ayos ka lang?”

Hindi tumingin si Marvin, pero ramdam ni Denver ang panginginig sa panga nito. “Hindi dapat siya ang new CEO. Ako ’yon, Denver. Ako dapat iyon. Pero, dahil siya ang paborito ni Daddy, he got that spot.”

“Alam ko kung anong nararamdaman mo, believe me,” malumanay niyang sagot, pero may bahid ng tuso sa tono. “At may paraan para maramdaman din ni Martin kung ano ang nararamdaman mo ngayon. Gusto mong malaman kung ano iyon?”

Doon pa lang tumingin si Marvin, at doon nakita ni Denver ang eksaktong hinahanap niya sa pinsan, kahinaan, galit, at desperation. Isang kombinasyon na madaling hulmahin.

“Kung may plano ka,” bulong ni Marvin, “gawin mo na. Hindi kita pipigilan kung ano man iyon.”

Hindi na nagsalita si Denver. Napa-smirk lang siya, saka dahan-dahang tumayo, parang isang manlalarong handang gawin ang perfect shot para manalo.

Hindi nagtagal, nakalapit na siya kay Martin na kasalukuyang nakikipag-toast sa isang executive. “Kuya Martin!” energetic na bati ni Denver, sabay abot ng baso. “Birthday toast natin. Solo lang para sa celebrant and syempre, the new CEO.”

Ngumiti si Martin, pawis na pawis pero masaya. “Salamat, Den. Hindi mo naman kailangan pang sabihin iyan.”

“Hindi ko kailangan,” sagot ni Denver, “pero gusto ko namang gawin. Para sa’yo.”

Pareho silang nag-toast. Hindi alam ni Martin na ilang minuto bago siya lapitan, may ibinuhos na si Denver sa baso, isang subtle mix na hindi agad nakakalasing, pero sapat para maging unsteady, dulled, at madaling mahilo ang sinuman pag tumama iyon sa kanila.

“Cheers,” sabi ni Denver, hindi inaalis ang tingin sa pinsan habang umiinom ito.

Ilang sandali pa, naramdaman ni Martin ang kakaibang bigat sa ulo. Parang lumalambot ang mga tuhod niya. Hindi niya ito masyadong pinansin sa simula, sa isip niya, pagod lang iyon siguro. O adrenaline rush. Pero nang tumayo siya, agad sumayaw ang paligid.

Napansin agad ni Denver ang pag-ikot ng tingin nito. “Kuya, okay ka lang?”

“I’m good… I think…” bulong ni Martin, hawak ang sentido niya.

“Baka pagod ka lang. Actually,” sabi ni Denver habang inaabot ang braso ng pinsan, “may birthday gift ako para sa’yo. Pero solo gift lang ’to. Ikaw lang dapat ang makakita.”

Kahit naduduling na, napataas ang kilay ni Martin. “Gift? For me lang? Anong ibig mong sabihin?”

“Of course,” nakangisi si Denver. “Ikaw ang star ngayong gabi. Syempre, ikaw lang ang may gift.”

At gaya ng isang taong nahihilo pero mapagkakatiwalaan ang kasama, tumango si Martin. Wala siyang kahit anong kutob sa kanyang pinsan, dahil hindi naman siya sanay magduda kay Denver. 

Lumaki silang sabay, laging si Denver iyong ‘fun cousin’ na pwedeng pagkatiwalaan sa anumang okasyon.

“Come on,” sabi ni Denver, halos naka-akbay na. “Dito lang sa may north wing.”

Medyo napasandal si Martin sa dingding habang naglalakad, pilit inaayos ang balanse. “Den… parang ang bigat ng ulo ko. Ang bilis din ng tibok ng puso ko.”

“Nahilo ka lang siguro sa ilaw, Kuya,” sagot ni Denver, pero mahina ang tawa nito, hindi dahil nag-aalala, kundi dahil alam niyang gumagana na ang mixture na nilagay niya.

Binuksan niya ang pinto ng isang guest room, malinis iyon, tahimik, naka-dim ang ilaw. Walang tao.

“Dito ka muna,” sabi niya, tinutulungan maupo si Martin sa kama. “Ilabas ko lang ’yung gift.”

“Gift…” marahang ulit ni Martin, pero humahaplos na ang kirot sa loob ng ulo niya. 

“Den… bakit ang bigat.. ng ulo ko?”

Lumapit si Denver, bahagyang tumuwid ang postura at ang ngisi niya ngayon ay wala nang halong lambing, puro tusong tagumpay na.

“Relax, Kuya. Ibig sabihin gumagana na.”

Nagtaas ng tingin si Martin, pero hirap nang ituon ang paningin. “What… what do you mean?”

Nang tumikhim si Denver, doon nagbago ang hangin sa kwarto, parang unti-unting lumalamig, parang boses na may dalang intensyong matagal nang inipon.

“Happy birthday, Martin.”

Mas tumindi ang kirot. Mas naging malabo ang paligid.

“Kasama sa regalo,” sabi ni Denver, “ang unti-unti mong pagkawala ng control ngayong gabi.”

Napasubsob si Martin, hawak ang ulo, nahihirapang huminga nang pantay.

“Denver… anong ginawa mo—”

Lumapit ang pinsan, marahang tumapik sa balikat niya.

“Don’t worry. Hindi ka mamamatay. Pero…” Lumapit pa ito, halos idikit ang bibig sa tenga niya. 

“Magiging mahina ka. At vulnerable. Mag-iinit din pala ang katawan mo dyan. Enough para maibalik kay Marvin ang gabing dapat sa kanya.”

Hindi makagalaw si Martin. Parang may humihigop sa lakas niya.

At habang unti-unting nagdidilim ang paningin ni Martin, narinig niya ang huling bulong ni Denver, mababa, malamig, at puno ng bahid na matagal nang tinatago..

“Good luck to you, Kuya Marvin.”