CHAPTER 2

Hindi kailanman naging madali ang buhay para kay Cassy Dela Vera. Twenty-three, independent, at sanay sa hustle life. Kung may event at raket, nandiyan siya. Sa araw, tumutulong sa maliit na print shop sa tapat ng dorm niya. Sa gabi, kung hindi nag-a-arrange ng stocks sa mini-mart malapit sa kanya, nag-o-on-call waitress siya.

At syempre, ang may pakana nito ay ang best friend niyang si Hazel, ang queen of raket.

Biyernes ng gabi noon, habang nagmamadali siyang magsuot ng black slacks at crisp white polo, hindi niya maiwasang kumunot ang noo.

“Hazel, gala daw ’to. As in… sosyal. Sigurado ka ba talaga na okay lang ’yung uniform natin? Parang pang-coffee shop lang ‘to ah,” reklamo niya habang nag-aayos ng ponytail.

“Girl, trust the process,” sagot ni Hazel sa kabilang linya. Rinig ang pangungulit. “On-call nga, diba? Hindi naman tayo talagang nagtatrabaho roon. Magse-serve lang tayo. Cash na ’to, Cass! Triple ang bayad kasi charity event daw.”

Napabuntong-hininga siya. “Fine. Pero pag napahiya ako, ikaw sisingilin ko.”

“You’re welcome, love you, bye!” sagot ni Hazel pagkatapos ay pinatay na ang tawag.

Typical Hazel, iiwan ka sa ere habang naka-airpods pa.

Ang venue ay ang HopeSpring Convention Hall, isang lugar na parang kinuha mula sa P*******t at nilakihan fifty times. Puro glass walls, warm lights, at mga taong naka-designer gowns at suits na obviously hindi binili sa sale.

At habang nakapila sila ng kapwa on-call staff for briefing, hindi maiwasang kabahan si Cassy. First time niya sa ganito kasosyal na event.

“Cassy Dela Vera?” tawag ng coordinator.

She raised her hand. “Yes po, present po!”

“Bartending section ka. Okay? Row three sa main hall. Mostly juice, mocktails, and sparkling water lang naman. No alcohol tonight, kid-friendly event kasi ang event natin.”

“Okay po,” nakangiting sagot naman niya.

Nang lumapit siya sa station niya, halos malaglag ang panga niya. The place looked magical. May fairy lights, giant teddy bears as decor, live mini-orchestra playing soft upbeat music. Tuwang-tuwa ang mga bata, ang mga street kids, foster kids at scholars na parang ngayon lang nakapasok sa ganitong lugar.

“This is… wow,” bulong niya.

At doon niya unang nakita si Martin Monteclaro.

Nasa kabilang dulo ang atensyon ng lahat habang may ina-announce ang host. Sa stage, nakatayo ang isang lalaking naka charcoal-gray suit, clean haircut, soft but sharp features, at ngiting parang mahal ang bawat segundo.

“You’ve probably heard of him,” sabi ng isang babae na malapit kay Cassy.

“Si Martin Monteclaro yung heir ng HappyHatch Baby Co. Siya ’yung isa sa mga magbibigay ng toys tonight.”

“Ohhh…” mahinang sagot ng babaeng kausap nito.

Alam ni Cassy ang brand na iyon, lahat ng pamangkin niya ay gusto ng laruan galing doon. Pero dahil sa kahirapan, hindi niya iyon mabili kahit gusto niya.

Hindi siya fan ng mayayaman. Pero ayaw rin niyang plastic na tao. Sa bawat tingin ni Cassy sa lalaki malapit sa kanya, gwapo talaga ang loko.

Nag-serve siya ng drinks sa VIP section noon. Naka-balancing-tray mode na siya, hyper-aware, careful na careful. Ayaw niyang magkaroon ng “memorable moment” na nakakahiya.

Pero.. A child bumped into her leg. She swerved. The tray tilted.

At bago pa niya maayos, tumalsik ang juice… diretso sa charcoal-gray suit ng isang lalaki.

“OH MY GOD, SIR—”

Pag-angat ng tingin niya, doon niya namukhaan ang lalaki na naperwisyo niya.

Si Martin.

The Martin.

Parang nag-slow motion ang mundo ni Cassy. Siya na walang hiyang sinira ang 100k na-suit ng isang Monteclaro.

Literal nag-panic ang utak niya.

“Sir, I’m so, so, so sorry! Hindi ko po sinasadya, may bata kasi. Ay naku po, patay na ako, sorry po talaga!” sunod-sunod niyang bulalas habang hawak ang tissue na nanginginig.

Tumawa lang si Martin. Hindi pilit. Hindi sarcastic. Kundi genuine.

“It’s okay,” sagot nito, may bahid ng amusement. “It’s just juice.”

“Pero sir, ’yung suit n’yo po—"

He glanced at it briefly. “Dry cleaning exists.”

Cassy is clearly malfunctioning.

“Pero sir—”

“Hey,” he said softly, leaning a bit para maramdaman niyang hindi siya pinapagalitan.

“Don’t worry about it. Hindi ako mapapaano sa nangyari.”

Napakagat-labi siya sa hiya. “I’m really sorry po…”

“Stop apologizing,” he chuckled. “I’m Martin, by the way.”

“Yes po, I mean, Cassy. Cassy Dela Vera, hindi po ako normally nakakasira ng kung ano! Last na po ’yun!” she exclaimed.

And he laughed again, mas malakas ngayon. Hindi nakakainsulto, kundi parang natatawa siya sa kabuuan ng sitwasyon.

“Cassy,” he said, saying her name in a way that made her want to evaporate into air. “Seriously. It’s fine.”

Biglang dumating ang coordinator nila. “What happened here? Miss Dela Vera, are you—”

Martin raised his hand calmly. “It was all good. It was an accident. She’s not at fault.”

Namilog ang mata niya. What kind of rich guy defends an on-call waitress?

“B-but sir—“

“No harm done,” sagot ni Martin, smiling again. “Actually, I prefer this over wine. Hindi sticky.”

The coordinator exhaled. “O-okay po, Sir Monteclaro.”

Nang umalis ang coordinator, humarap si Martin kay Cassy muli.

“You look like you’re about to cry,” sabi niya, nakataas ang isang kilay.

“No sir, hindi po. Hindi po ako umiiyak sa public. Tsaka hindi po ako—”

Napasinghot siya. “Okay fine, konti lang, pero mahina lang po ’yun.”

Martin smiled, gentle, warm, almost teasing.

“For the record… I’ve had worse encounters in events. At least this one came with juice and an apology.”

“Sir, next time po promise, hindi na ako magtatapon—”

“Cassy,” he said again, softer this time.

“Please. It’s fine. Enjoy the night.”

For the next hour, hindi makatulog ang utak ni Cassy. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa weird na kabaitan ng taong ’yon.

Ang lamig ng aura niya pero ang init ng ngiti. And for someone born into wealth, hindi ito umaarte na parang superior.

Hindi niya alam kung bakit, pero gusto niya pang makausap si Martin ng mas matagal.

At parang binasa ng tadhana ang utak niya.

Habang nagre-refill siya ng pitchers backstage, biglang may boses sa likod niya.

“Careful ka d’yan, baka ako na naman matapunan mo.” na She froze.

Pagharap niya, si Martin nga. Nakangiti, relaxed hands in pockets, parang hindi natapunan ng juice.

“A-Ay sir! Hindi po dapat i kayo pumapasok rito, staff area po ’to.”

“I came to check if my attacker’s okay,” he teased.

She squinted. “Hindi po ako attacker, ha. Accidental… splasher lang.”

“And that’s supposed to sound better?”

Napatawa siya, kahit ayaw niyang magpahalatang aliw na aliw siya rito.

“Sir, seriously po, dapat nasa VIP area kayo ngayon.”

“I escaped,” he said. “Gusto ko munang huminga.”

“Oh… stressful po ba sa loob?”

“Medyo. Madaming press, e. Madaming nag-aabang. Madaming gustong magpa-picture sa akin.”

He shrugged lightly. “And I wanted… a bit of normal.”

Normal.

Something she has too much of, something he clearly has too little of.

“Kung gusto n’yo po ng normal,” sabi niya, “pwede po kayong mag-refill ng juice d’yan. Normal na normal po ’yan.”

Tumawa si Martin. “That’s tempting. Pero baka masira ko pa ’yang machine.”

For a moment, nagtagpo ang tingin nila. Konti lang. Enough to make her swallow words she didn’t plan to say.

“Thank you ulit kanina,” he murmured. “For being honest. And for not crying.”

“Sinabi ko naman po, air lang iyon sa mata ko.”

Nakangiti siya.

Nakangiti rin si Martin pabalik.