ตอนที่ 1 ล่าเหยื่อ

แสงไฟสลัวในคลับหรูย่านสุขุมวิทสาดส่องกระทบแก้วค็อกเทลในมือของอมีน่าจนเกิดประกายวูบวาบ หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าจังหวะเพลงที่กำลังดังกระหึ่ม ไม่ใช่เพราะความสนุก แต่เพราะความตื่นเต้นในภารกิจที่เธอกำลังจะทำ

“บทรักของคุณมันไร้ชีวิตชีวา... เหมือนคนเขียนไม่เคยมีประสบการณ์”

“ฉากเลิฟซีนจืดชืดอย่างกับกินข้าวต้มไม่ใส่เกลือ! นักเขียนไม่เคยมีประสบการณ์จริงล่ะสิ เขียนออกมาได้แห้งแล้งเหลือเกิน!”

คำคอมเมนต์รีวิวของนักอ่านคือแรงผลักดันชั้นดีที่ทำให้เด็กสาววัย 21 ปีอย่างเธอ ยอมสลัดเสื้อยืดกางเกงยีนส์มาสวมเดรสสีแดงที่รัดติ้วจนหายใจลำบาก เพื่อมาตามหาวัตถุดิบชั้นเลิศในการเขียนนิยายแนว 18+ เรื่องแรกในชีวิต

และวัตถุดิบชั้นดีที่ว่า... ก็คือสุดหล่อที่นั่งอยู่ตรงนั้น

ผู้ชายในเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกอย่างลวกๆ ท่าทางการจิบเหล้าเพียวๆ ของเขาดูเซ็กซี่อย่างประหลาด ใบหน้าคมเข้มภายใต้แสงไฟสลัวดูนิ่งขรึมและมีอำนาจจนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้

‘คนนี้แหละ... พี่พระเอกในอุดมคติ’ อมีนาจดจำภาพนั้นลงในสมองส่วนลึก ก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปทัก

“ขอโทษนะคะ... ตรงนี้มีคนนั่งไหมคะ?”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบของเขามองสบตาเธอเพียงครู่เดียว แต่กลับทำให้อมีนารู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด ภีมพัฒน์มองเด็กสาวตรงหน้าที่พยายามจะทำตัวเป็นสาวเจนโลก ทั้งที่แววตาของเธอนั้นใสซื่อและสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด

“ตามสบายครับ” เขาส่งเสียงตอบในลำคอ

อมีนาหย่อนตัวลงนั่งข้างเขา กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอเริ่มมึนงงกว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอพยายามนึกบทพูดที่เขียนมาในสมุดบันทึก

“ดูเหมือนคุณจะมาคนเดียว... สนใจอยากมีเพื่อนดื่มไหมคะ?” เธอส่งยิ้มที่คิดว่ายั่วยวนที่สุดไปให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขา

ภีมพัฒน์วางแก้วลงช้าๆ แล้วหันมามองเธอเต็มตัว รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเขา ทำให้อมีนาใจสั่นสะท้าน “เพื่อนดื่ม... หรือเพื่อนอย่างอื่นครับ?”

คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้อมีนาหน้าแดงวาบ แต่ความอยากเอาชนะและความอยากรู้ในรสสัมผัสที่เธอไม่เคยสัมผัสทำให้เธอเลือกที่จะไม่ถอย

“แล้วแต่คุณจะต้องการ... เลยค่ะ”

เธอไม่รู้เลยว่า ประโยคนั้นคือการเปิดประตูนำพาตัวเองเข้าสู่บทเรียนรักที่เธอควบคุมไม่ได้

อมีนาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้จนหัวเข่าชนกับขากางเกงสแล็คเนื้อดีของเขา มือเรียวเล็กแสร้งทำเป็นหมุนก้านแก้วค็อกเทลช้าๆ เหมือนนางเอกบทดาวยั่วที่เธอเคยเขียนในนิยาย

“ปกติ... คุณมักจะใจดีกับคนแปลกหน้าที่เข้ามาทักแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าคะ?” แม่สาวตัวเล็กช้อนสายตามองเขา พยายามเลียนแบบท่าทางจิกสายตาที่เคยดูในซีรีส์มา

ภีมพัฒน์ไม่ได้ตอบในทันที เขาหมุนแก้วเหล้าในมือ มองหยดน้ำที่เกาะอยู่รอบแก้ว ก่อนจะปรายตาคมกริบมาสำรวจดวงตากลมโตที่สั่นระริกคู่นั้น

‘แต่งตัวจัดเต็ม เมคอัพเนี๊ยบ แต่แววตาเด็กน้อยชะมัด’ ภีมพัฒน์คิดในใจ เขาผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แค่มองปราดเดียวเขาก็รู้ว่ายัยหนูคนนี้ไม่ใช่เด็กใจแตกที่เที่ยวเล่นไปทั่วแน่ๆ แต่เขากลับสงสัย... ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่? เงิน? หาค่าเทอม? หรือแค่อยากลองดี?

“ผมไม่ใช่คนใจดีครับ...” ภีมพัฒน์ตอบเสียงทุ้มพร่าพลางขยับกายเข้าหาจนกลิ่นน้ำหอมมาสคูลีนของเขาข่มขวัญแม่สาวตัวเล็ก “โดยเฉพาะกับเด็กที่พยายามจะเล่นกับไฟ ทั้งที่ยังถือถังน้ำไว้ในมือแบบคุณ”

อมีนาลอบกลืนน้ำใจ ใจหนึ่งก็กลัว แต่อีกใจก็คันมือยุบยิบในฐานะนักเขียน ‘นี่แหละ! ไดอะล็อกแบบพระเอกมากประสบการณ์ที่คนอ่านชอบ!’

“ไฟมันก็น่าลองดีไม่ใช่เหรอคะ? บางทีหนูอาจจะไม่ได้พกน้ำมา... แต่อยากให้คุณช่วยจุดให้มันแรงกว่าเดิมก็ได้” อมีนาฝืนใจจีบปากจีบคอพูดประโยคชวนขนลุกนั้นออกมาตามตำราที่เธอเคยร่างไว้

ภีมพัฒน์แค่นยิ้มในลำคอ เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าปอยผมของสาวน้อยมาทัดหูเบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นจัดทำเอาอมีนาสะดุ้งจนเกือบจะถอยหลัง แต่เขากลับคว้าเอวบางเอาไว้ก่อน

“อยากให้จุดไฟเหรอ?” ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหูจนเธอขนลุกซู่ “ระวังนะ... เพราะถ้าผมเริ่มจุดแล้ว ผมจะไม่หยุดจนกว่ามันจะมอดไหม้ไปทั้งตัว”

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อหาคำตอบ ถ้าเธอถอยตอนนี้เขาก็จะปล่อยไปถือว่าเอ็นดูเด็ก... แต่สาวน้อยกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย (เพราะต้องการพล็อตนิยายใจจะขาด)

“ก็เอาสิคะ... หนูพร้อมจะ ‘ไหม้’ อยู่แล้ว”

ภีมพัฒน์กระตุกยิ้มร้ายในความมืด เขาไม่สนแล้วว่าเธอจะมีจุดประสงค์อะไร จะหาค่าเทอม หรือแค่คึกคะนอง แต่อย่างที่ใครๆ ก็รู้... ในเมื่อเนื้อวางอยู่ตรงหน้าเสือที่กำลังหิว ใครจะปล่อยให้รอดไปได้

“งั้นไปจากที่นี่กัน... ผมจะสอนให้ว่า ‘ของจริง’ มันต่างจากที่คุณคิดแค่ไหน”

ภายในห้องเพนท์เฮาส์สุดหรู

บรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองรบ อมีนายืนเกร็งจนไหล่แทบชิดหู พยายามขุดความจำจากปลายนิ้วที่เคยพิมพ์ไว้ว่า ‘นางเอกต้องโน้มคอพระเอกเข้ามาจูบอย่างเร่าร้อน’ แต่เอาเข้าจริง แค่ลมหายใจกรุ่นกลิ่นวิสกี้ของเขาเฉียดเข้าใกล้ เธอก็อยากจะกระโดดหนีออกทางหน้าต่างไปให้รู้แล้วรู้รอด

“ถ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ...” ภีมพัฒน์กระซิบเสียงพร่าพลางเชยคางมนขึ้น สบตาที่สั่นระริกเหมือนลูกกวางหลงทาง เขาเริ่มบทรักอย่างใจเย็น แต่อมีนากลับหลับตาปี๋ แข็งทื่อเหมือนขอนไม้

“มะ...ไม่เปลี่ยนค่ะ! เริ่มเลย!” เธอกลั้นใจตอบเหมือนกำลังจะกระโดดลงเหว

แต่ความพยายามฮึดสู้กลับสวนทางกับสัญชาตญาณ เมื่อเขาโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้ อมีนาก็รีบยกมือเบรกทันควัน

“ไม่จูบนะคะ!”

“หืม... อะไรนะ?” ภีมพัฒน์ชะงัก เลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

“หนูไม่จูบ... เราไม่ใช่แฟนกัน”

“หึ... แอบนอกใจแฟนมาเหรอ?” เขาแค่นยิ้ม มุมปากหยักลึกดูอันตราย

“ปะ...เปล่าค่ะ ไม่ได้นอกใจ คือหนูยังไม่มีแฟน”

“อ้อ... จะเก็บจูบแรกไว้ให้แฟนในอนาคต ว่างั้น?”

“ค...ค่ะ” อมีนาพยักหน้าหงึกๆ

สายตาคมกริบของภีมพัฒน์เริ่มลามเลียไปทั่วเรือนร่างขาวนวลที่โผล่พ้นเดรสสีแดง มือหนาลูบไล้สะโพกมนอย่างถือวิสาสะ “แล้วนี่... ครั้งแรกเหรอ ทำไมไม่เก็บส่วนอื่นไว้ให้แฟนด้วยล่ะ?”

‘ถ้าเก็บไว้... กว่าจะมีแฟน กว่าจะจีบ กว่าจะจูบ แล้วเมื่อไหร่จะได้มีประสบการณ์จริงล่ะ! นิยายฉันก็ไม่จบพอดีสิ!’ อมีนาเถียงในใจด้วยความมุ่งมั่นของนักเขียนไฟแรง

“หนูอยากค่ะ!”

“ตรงดีนี่... ผมชอบ”

ไม่รอช้า ภีมพัฒน์ผลักร่างเล็กเล็กลงบนเตียงหนานุ่มจนร่างเธอเด้งดึ๋งไปตามแรงกระแทก เขาจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองทีละเม็ดด้วยท่วงท่าที่ดูคล่องแคล่วและคุกคาม สายตาไม่ละไปจากเนื้อชิ้นงามที่วางอยู่ตรงหน้า

อมีนาหอบหายใจประหม่าจนอกสั่น มือเล็กสั่นเทาขณะปลดสายเดรสรั้งไหล่ออก ทิ้งให้อาภรณ์สีแดงสดร่วงหล่นไปข้างเตียง เหลือเพียงแผ่นซิลิโคนปิดจุกที่บดบังยอดอกสวยและชั้นในตัวจิ๋วที่ปิดอะไรแทบไม่มิด

ภีมพัฒน์ลอบมองด้วยสายตาเป็นประกาย ‘สวย... ของจริงเหรอเนี่ย? ถ้าตั้งเด้งเต่งตึงขนาดนี้ น่าจะยังไม่ช้ำมือใครมากมั้ง’ เขาคิดในใจ