ตอนที่ 2 ของเล่น

เขากระตุกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ลิ้นสากลากไล้ผ่านเนินอกขาวนวลอย่างหื่นกระหาย จนกระทั่งถึงจุดที่ถูกปิดกั้นไว้... ฟันคมขบเม้มแผ่นซิลิโคนแล้วดึงออกช้าๆ ก่อนจะสบตาหญิงสาวที่นอนหอบกระเส่าแล้วถุยมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

‘โฮก! ซีนนี้เก่งสุดๆ ได้ฟีลพระเอกดิบเถื่อนมาก อยากจะคว้าปากกามาจดไว้กันลืมจริงๆ!’ อมีนาคิดอย่างตื่นเต้นทั้งที่หน้าแดงซ่าน

“คิดอะไรอยู่ครับ... จะเปลี่ยนใจเหรอ?”

“ปะ...เปล่าค่ะ... ไม่เปลี่ยน!”

“ถึงเปลี่ยนตอนนี้... ก็ไม่ทันแล้วนะ”

มือหนาจัดการปลดปราการด่านสุดท้ายของตัวเองทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเผยให้เห็นอาวุธร้ายที่ทำเอาคนใต้ร่างถึงกับตาค้าง

‘O.M.G.! อะไรนั่น! ไซส์ขนาดนั้นมันจะยัดเข้ามาได้ยังไงล่ะนั่น!’ อมีนาเบิกตากว้าง มองตามสิ่งที่พุ่งทะยานขึ้นมาตรงหน้าด้วยความหวาดเสียว ในขณะที่ภีมพัฒน์กำลังสวมเกราะป้องกันอย่างใจเย็น

‘ทำหน้าตกใจเหมือนไม่เคยเห็น... เดี๋ยวก็รู้ ว่าสดจริงหรือสดปลอม’ ภีมพัฒน์ยิ้มร้ายในใจ

เขาเกี่ยวดึงกางเกงในตัวจิ๋วของเธอออก แล้วจับขาเรียวสวยถ่างออกกว้างในท่าที่น่าอายที่สุด มือหนากุมแก่นกายมั่น จับส่วนหัวหยักกดลงไปยังกึ่งกลางกายสาวที่คับแน่น

<กึก!>

“อะไรวะ! เข้าไม่ได้! ของเราใหญ่ไปเหรอ?” ภีมพัฒน์คิดในใจ เมื่อเจอกับแรงต้านมหาศาล

“อึก อ๊ะ... พี่... หนูเจ็บ!” อมีนาหน้าเหยเก

“ทำบ่อยมั้ย!” เขาถามเสียงเข้ม พยายามดันเข้าไปอีกนิด

“อะ...อะไรนะคะ!”

“แบบนี้น่ะ!... เคยทำบ่อยมั้ย!”

“มะ...ไม่บ่อยค่ะ!” (ก็แหงล่ะ...ในจินตนาการน่ะบ่อย! ในความคิด)

<กึก!>

กรี๊ดดด!

เอวแกร่งกระแทกสวนเข้าไปจนสุดแรง ผ่านม่านบางๆ แห่งความสาวเข้าไปในที่สุด

‘ซิง! ซิงเหรอ! ยัยเด็กนี่... บอกไม่บ่อย แต่ที่จริงไม่เคยเลยต่างหาก!’ ภีมพัฒน์ตะลึง ความรู้สึกตื้อและคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาทำให้สัญชาตญาณนักล่าพุ่งพล่านถึงขีดสุด

เมื่อความเกร็งเข้าครอบงำ สวรรค์ที่อมีนาวาดฝันกลับกลายเป็นนรกขนาดย่อม

“อ๊ะ! เจ็บ! หยุด...เอ๊ย ไม่ต้องหยุดค่ะ ทำต่อเลย!” เธอร้องลั่น สั่งทั้งน้ำตา มือเล็กจิกแขนแกร่งจนเนื้อเขียว เธอพยายามจะเคลิ้มตาม แต่มันทั้งเจ็บ ทั้งแสบ ทั้งจุกจนหน้าบิดเบี้ยว

‘นี่เหรอที่นิยายบอกว่าเหมือนขึ้นสวรรค์? สวรรค์ชั้นไหนเนี่ย ทำไมมันเหมือนโดนสิบล้อทับขนาดนี้!’

หลังจากจบรอบอุ่นเครื่องที่ทุลักทุเลและเร่าร้อนที่สุดในชีวิตของภีมพัฒน์ ชายหนุ่มผละออกพลางหอบหายใจถี่หยดเหงื่อเกาะตามแผงอก เขาขมวดคิ้วมองเด็กสาวที่นอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง

“เดี๋ยวผมมานะ... ไปล้างตัวก่อน”

เขาเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมรอยยิ้มร้ายที่มุมปาก ‘โชคดีชะมัด อยู่ดีๆ ก็มีเนื้อชั้นพรีเมียมมาประเคนให้ถึงที่... ว่าแต่ถุงยางในกล่องจะพอมั้ยวะ?’

20 นาทีต่อมา...

ภีมพัฒน์เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูพันเอวผืนเดียว หยดน้ำเกาะตามแผงอกหนา เขาเตรียมจะจัดเต็มของจริงเพราะเห็นว่าเธอเริ่มจะเปิดใจบ้างแล้ว แต่สิ่งที่เขาเห็นคือ... ความว่างเปล่า

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท หน้าต่างระเบียงถูกเปิดทิ้งไว้ให้ลมพัดผ้าม่านปลิวไหว ภีมรีบตรงไปที่โซฟา คว้ากระเป๋าตังค์มาเปิดดูด้วยสัญชาตญาณ

“เงินอยู่ครบ... บัตรอยู่ครบ” เขามึนตึ้บ จนกระทั่งเหลือบไปเห็นบางอย่างบนโต๊ะหัวเตียง

แบงค์ห้าร้อยสีม่วงหนึ่งใบ วางเด่นเป็นสง่าอยู่ใต้โคมไฟ

“อะไรวะ!?” ภีมพัฒน์สบถออกมาอย่างเหลือเชื่อ “ยัยเด็กนี่... เห็นเราเป็นอะไร? โฮสต์เหรอ!? หรือค่าถุงยาง!?”

เขาขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย อารมณ์ค้างเติ่งที่พกมาเต็มเปี่ยมดับวูบลงทันที “ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ... อย่าให้เจออีกนะ”

บนรถแท็กซี่

“โอ๊ยยย... แสบชิบเป๋งเลย” อมีนานั่งท่าบิดๆ เบี้ยวๆ อยู่เบาะหลัง มือข้างหนึ่งกุมหน้าท้อง “ห้าร้อยก็น่าจะพอนะ ค่าถุงก็น่าจะร้อยกว่าบาท ที่เหลือก็ให้ค่าเหนื่อยเขาไป... หล่อระดับนั้นถือว่าเราไม่ได้เปรียบเขามากเกินไปแล้วกัน”

เธอขยับท่านั่งที่เจ็บแปล๊บพลางถอนหายใจ “แผนแรกพังยับเยิน! ไม่ฟิน ไม่เห็นได้อารมณ์ลึกซึ้งตรงไหน มีแต่ความระบมล้วนๆ!”

แต่แล้วดวงตาที่หม่นหมองก็กลับมาลุกวาวอีกครั้ง เมื่อเธอเปิดมือถือเสิร์ชหาทางออกใหม่ที่ดูจะปลอดภัยและเจ็บตัวน้อยกว่าเดิม

“หึๆๆ ...” อมีนาหลุดหัวเราะคิกคักออกมาในลำคอ “อันนี้น่าจะตอบโจทย์กว่าเยอะ ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องอายใคร เก็บข้อมูลคนเดียวฟินๆ ที่บ้าน”

พอนึกภาพตัวเองกำลังถืออาวุธชิ้นใหม่เพื่อเขียนพล็อตนิยายบทต่อไปจนไหล่กระตุกด้วยความสะใจ

“ฮิๆๆ ... เบสต์เซลเลอร์อยู่แค่เอื้อม”

คนขับแท็กซี่เหลือบมองผ่านกระจกหลัง เห็นหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสุดเซ็กซี่แต่นั่งท่าประหลาด แถมยังหัวเราะคนเดียวเหมือนคนเสียสติ เขาถึงกับต้องกลืนน้ำลายแล้วเร่งเครื่องให้ถึงจุดหมายไวๆ

หลายวันต่อมา

หลังจากเซ็นรับพัสดุมาได้ อมีนาก็รีบวิ่งขึ้นห้องนอนราวกับโจรหอบสมบัติ เธอล็อกประตูอย่างแน่นหนาก่อนจะใช้คัตเตอร์กรีดกล่องอย่างเบามือ

“ไหนดูซิ... อุปกรณ์ช่วยเขียนนิยายของฉัน”

ในกล่องคืออุปกรณ์นวดรูปร่างประหลาด สีชมพูพาสเทลดูน่ารักตะมุตะมิแต่มันทำเอาหน้าหญิงสาวร้อนผ่าว เธอรีบทดสอบกดสวิตช์ดู...

<ครืดดดดด ครืดดดดด> แรงสั่นสะเทือนของมอเตอร์สิบระดับทำให้มือเธอสั่นไปหมด “โอ้โห... แรงขนาดนี้พล็อตนิยายต้องมาเต็มแน่ๆ!”

แต่ความสุขสมใจอยู่ได้ไม่นาน เสียงตะโกนของย่าอ่อนก็ดังขึ้นจากข้างล่าง “มีน่า! ลงมาช่วยย่าดูน้องสิงหน่อย ย่าจะเอาขนมไปให้บ้านตรงข้ามเร็วๆ เข้า!”

“ค่ะๆ ย่า! ไปเดี๋ยวนี้แหละ!” อมีนาลนลาน เธอรีบวางเจ้าอุปกรณ์นั่นไว้บนเตียง กะว่าแค่ลงไปแป๊บเดียวคงไม่เป็นไร โดยที่เธอลืมล็อกประตูห้องนอนเพราะความรีบร้อน

5 นาทีต่อมา...

น้องสิงโตหลานชายตัวแสบวัย 3 ขวบเศษๆ ที่กำลังอยู่ในวัยสำรวจโลก เดินเตาะแตะขึ้นมาบนชั้นสอง เป้าหมายคือห้องของพี่สาวที่มักจะมีปากกาสีและสมุดภาพสวยๆ

“พี่มีน่า... เล่นด้วยยย...”

เด็กน้อยผลักประตูที่ไม่ได้ล็อกเข้าไป ในห้องไม่มีใครอยู่ แต่นัยน์ตากลมโตกลับไปสะดุดเข้ากับของเล่นสีชมพูที่วางเด่นอยู่บนเตียง

“โอ๊ะ! เครื่องบิน!” เด็กน้อยตาโต เขารีบปีนขึ้นไปคว้ามันมาถือไว้ “ทำไมไม่มีปีก? แต่มันสั่นดึ๋ยๆ ด้วย!”

สิงห์โตน้อยกดปุ่มมั่วๆ จนมันสั่นแรงที่สุด เด็กน้อยหัวเราะชอบใจก่อนจะวิ่งกะเผลกๆ ลงมาข้างล่างเพื่อหาบัดดี้เล่นด้วย ซึ่งบัดดี้คนเดียวที่นอนเอกเขนกอยู่หน้าบ้านก็คือเจ้านีโม่ สุนัขพันธุ์ทางตัวอ้วนกลมที่กำลังหลับปุ๋ย

“นีโม่... ดูนี่! เครื่องบินสั่นๆ”