ตอนที่ 6 กลบเกลื่อน

“คนบ้า! บ้าที่สุด!”

อมีนาซุกหน้าลงกับหมอนพลางดิ้นเร่าด้วยความหงุดหงิด “งานเขียนก็ไม่ปัง พล็อตก็ตัน ยังมาเจอคนห่วยแตกซ้ำซากอีก นี่เราคิดผิดหรือคิดถูกที่ใช้วิธีนี้กันแน่!”

เธอนอนกุมขมับทบทวนความล้มเหลวของตัวเอง อ่านนิยายก็แล้ว ดูหนัง AV ก็ศึกษามาหมด แถมยังลงทุนใช้คนจริง ทดลองเองถึงสองครั้ง “Two-night Stand แล้วนะอมีนา! ทำไมสวรรค์ที่เขาว่ากันมันยังมาไม่ถึงซักที เสียตัวฟรีไม่พอ ยังเสียความรู้สึกอีก!”

“โอ๊ย... แสบชะมัด”

มือเล็กสอดเข้าไปสัมผัสจุดอ่อนไหวเบาๆ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นคราบสีแดงติดมือมา “ตายห่า! เป็นเมนส์เหรอ? ไม่สิ... นี่มันเลือด!” เธอหน้าซีดเผือดพลางนึกถึงบทรักอันรุนแรงเมื่อครู่ “คนบ้า! ทำรุนแรงจนเลือดออกเลยเหรอเนี่ย!”

จังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำงาน ถ้าเธอเลือดออกขนาดนี้ ที่นอนห้องรับแขกต้องเปื้อนแน่ๆ! “ไม่ได้การละ พรุ่งนี้เช้าย่าต้องเข้าไปเก็บกวาดห้องแน่ ถ้าเห็นรอยเลือดเข้ามีหวังความแตกตายพอดี!”

อมีนารีบกระโดดเข้าห้องน้ำล้างตัวด้วยความลนลาน เธอตั้งใจจะกลับมาตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อลงไปจัดการรอยรักก่อนย่าจะตื่น แต่แล้วเธอก็ต้องพบกับความจริงที่โหดร้าย “โทรศัพท์! มือถือทิ้งไว้ข้างล่าง... ในห้องนั้น!”

เธอนั่งจ้องประตูลุกลี้ลุกลนอยู่พักใหญ่ “เอาวะ... ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว อายตอนนี้ยังดีกว่าอากับย่ารู้เรื่อง!”

ร่างเล็กในชุดนอนตัวเดิมย่องกลับลงไปที่ห้องรับแขกอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคาะประตูรัวๆ

<ก๊อกๆๆ!>

ประตูเปิดออกทันทีราวกับคนข้างในรออยู่แล้ว ภีมพัฒน์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเก้อเขิน สลัดคราบเสือร้ายกลายเป็นหนุ่มเสียฟอร์มอย่างเห็นได้ชัด อมีนาหน้าแดงก่ำจ้องเขาเขม็ง

“มือถือ... เอามือถือให้หนูหน่อย” เธอสั่งเสียงเบาแต่เฉียบขาด

“เข้ามาเอาสิครับ” เขาหลีกทางให้ พลางปรายตามองเนินอกอวบภายใต้ชุดนอนสายเดี่ยวของคนตัวเล็กที่อยู่เบื้องหน้า

“ไม่! คุณไปหยิบมาให้หนูเดี๋ยวนี้!”

ภีมพัฒน์ถอนหายใจยาว พลางทำหน้ากรุ่มกริ่มใส่ “โธ่เอ๊ย... นึกว่าจะย้อนกลับมาต่ออีกรอบ”

“ฝันไปเถอะค่ะ!” อมีนาสวนกลับทันควัน “จะไม่มีรอบที่สามแน่นอน ห่วยแตกขนาดนี้หนูไม่ยอมเจ็บตัวฟรีอีกแล้ว!”

คำว่า “ห่วยแตก” รอบที่ร้อยทำเอาภีมพัฒน์หน้ากระตุก เขาเดินไปหยิบมือถือมาถือไว้แต่ไม่ยอมส่งให้ง่ายๆ

“ปลดล็อกก่อน ไม่งั้นพี่ไม่คืน”

“เอาคืนมานะ!” อมีนาโถมตัวจะคว้า แต่เขากลับชูเครื่องขึ้นระดับสายตาแล้วหันหน้าจอมาสแกนใบหน้าเธอทันที

<คลิก!>

หน้าจอเปิดออกอย่างง่ายดาย ภีมพัฒน์ใช้นิ้วหนากดเบอร์สิบหลักอย่างชำนาญก่อนจะกดโทรออกเข้าเครื่องตัวเอง แล้ววางสายอย่างรวดเร็ว

“นี่เบอร์พี่นะ เมมไว้ให้แล้วเรียบร้อย”

“หน้าด้าน! หนูไม่ได้ขอสักหน่อย!”

“ไม่รู้แหละ... ตอนนี้เรามีเบอร์พี่แล้ว ต้องการเมื่อไหร่ หรืออยากทดสอบอะไรอีก... ก็โทรมา” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“เชอะ! ฝันไปเถอะค่ะ... คน-ห่วย-แตก!”

อมีนารีบคว้าโทรศัพท์มากอดไว้แน่นแล้ววิ่งตึกตักขึ้นชั้นบนไปทันที ทิ้งให้คนที่มองตามได้แต่ยืนอมยิ้มมุมปาก ภีมพัฒน์ส่ายหัวเบาๆ พลางนึกถึงท่าทางพยศของแม่สาวน้อยคนเมื่อครู่

“น่าสนใจ... เด็กอะไรก็ไม่รู้ กวนชะมัด”

เขาพึมพำกับตัวเอง ความเสียหน้าหายไปเกือบหมด เหลือเพียงความหมั่นไส้และความอยากจะปราบพยศยัยตัวแสบคนนี้ให้ราบคาบกว่าเดิม

เช้าวันใหม่กับความลับใต้ผ้าปูที่นอน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น อมีนาลืมตาตื่นมาพร้อมกับภารกิจกู้ชีพ เธอรีบย่องลงไปยังห้องรับแขกเพื่อจัดการหลักฐานอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ภีมพัฒน์ออกไปตั้งแต่เช้ามืดตามแผนการที่เธอคาดไว้ สาวน้อยจัดการดึงผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน และผ้าห่มที่มีรอยจารึก แห่งค่ำคืนอันแสนวุ่นวายยัดใส่เครื่องซักผ้าอย่างว่องไว จนย่าอ่อนที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวถึงกับเลิกคิ้วมองด้วยความประหลาดใจ

“ลมอะไรหอบมาล่ะเนี่ย? หลานสาวย่าโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วสินะ รู้จักหยิบจับงานบ้านงานเรือนมาช่วยย่าด้วย” ย่าอ่อนเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม

“ก็หนูโตแล้วนี่คะ หนูไม่อยากให้ย่าเหนื่อย...” อมีนาแสร้งทำเป็นออดอ้อนเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ “แล้ว... แขกของอาเวย์เขากลับไปนานหรือยังคะย่า?”

“แขกคนไหน? อ๋อ... พ่อภีมน่ะเหรอ? ไปตั้งแต่ไก่โห่แล้วล่ะลูก เห็นว่ามีธุระด่วน ส่วนอาเราก็คงเมาพับยังไม่ตื่นหรอก วันนี้วันหยุดคงนอนยาวตามระเบียบ”

“แล้วน้องสิงล่ะคะย่า?”

“เข้าไปป่วนพ่อเขาในห้องนั่นแหละ รายนั้นตื่นปุ๊บก็หาเพื่อนเล่นปั๊บ”

ในขณะที่ย่ากำลังเตรียมครัว เสียงค้อนและเสียงสว่านก็ดังแทรกเข้ามาเป็นระยะทำให้อมีนาขมวดคิ้ว “เสียงใครมาทำอะไรแต่เช้าคะย่า?”

“อ๋อ บ้านข้างๆ ไง มีคนมาซื้อต่อแล้ว เห็นว่ากำลังเร่งต่อเติมตกแต่งก่อนจะย้ายเข้ามาอยู่น่ะ”

“จริงเหรอคะ! ดีจัง ซอยนี้จะได้ไม่เหงา ถ้าคนอยู่เต็มคงคึกคักน่าดู ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ย่าเหงาไหมคะ?”

“ไม่เหงาหรอกลูก แค่มีหนูกับเจ้าสิง ย่าก็หัวหมุนจนลืมเหงาแล้ว” ย่าอ่อนหยุดมือพลางมองหลานสาวด้วยสายตาอาทร “แต่เห็นพ่อหนูเปรยๆ ว่าอยากให้หนูกลับไปเรียนต่อที่นู่นนี่นา”

อมีนาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปโอบกอดเอวย่าไว้แน่น “แล้วย่าอยากให้หนูกลับไหมคะ?”

“ย่าก็ตามใจหนูแหละลูก อยากจะเรียนต่อที่นี่หรือที่นู่นก็เอาที่หนูสบายใจ”

“หนูอยากอยู่กับย่าค่ะ หนูคิดถึงย่าที่สุดในโลกเลย” เธอซบหน้าลงกับไหล่ย่าอ้อนวอน จนคนเป็นย่าเริ่มสงสัย

“ไปทำความผิดอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมวันนี้มาไม้อ้อนแปลกๆ” ย่าอ่อนแซวพลางลูบหัวหลานสาว

“เปล่าซะหน่อย! ก็หนูไม่ได้อยู่กับย่าตั้งหลายปี หนูคิดถึงอาหารฝีมือย่าจะแย่แล้ว” อมีนาฉีกยิ้มกว้างเพื่อเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้ทำอะไรให้หนูกินคะ? หนูขอสองอย่าง... ขอไม่เอา ‘มัสมั่น’ กับ ‘ผัดฟักทอง’ นะคะ แฮ่ๆ!”

ย่าอ่อนหัวเราะร่าอย่างรู้กัน “จ้าๆ ย่าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะทำเมนูอื่นให้กระแทกปากเลยดีไหม!”

อมีนาหัวเราะเบาๆ ในขณะที่ในใจกลับนึกถึงใบหน้าเจ้าเล่ห์ของใครบางคน... คนที่เพิ่งแลกเบอร์โทรศัพท์กับเธอไปเมื่อคืนนี้ พร้อมกับทิ้งทวนว่าอยากรู้อะไรให้โทรมา

‘ฝันไปเถอะ! คนห่วยแตกแบบคุณ หนูไม่มีวันโทรไปหาหรอก!’ เธอคิดในใจพลางกำมือแน่น แต่ลึกๆ ในอกกลับมีความรู้สึกบางอย่างเต้นตุบๆ อย่างที่เธอเองก็นิยามไม่ได้

--------

ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าขั้นไว้รอเลยนะ... นางเอกใน เซ็ท Two Night... แต่ละคน มีแต่คนน่ารักๆ และแปลกๆ ค่ะ