UN-SECURE GUY 13 ให้คุณเปลี่ยนเองมันไม่ทันใจ

“ไม่ แม่ขา อย่า ฮือๆ อย่าเพิ่งไป อยู่กับแนนก่อนนะแม่ อยู่กับแนนก่อน ฮือๆๆๆ...”

ฉันไม่รู้ว่าทำไมยิ่งไขว่คว้า แม่ก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ทั้งๆที่แม่เดินช้าๆ และฉันวิ่งเร็วสุดกำลัง แต่ก็ยังตามไม่ทัน สุดท้ายแม่ก็ค่อยๆลับตาไป เหลือแค่ความว่างเปล่าที่มืดมิด เหลือแค่ฉันที่หมดแรงหมดความหวัง และทั้งร่างอยู่ดีๆมันก็ทรุดลงไปกองกับพื้น ไม่เหลือ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มีแต่ความว่างเปล่าเดียวดาย และน้ำตา

“แม่ ฮือๆๆๆ...” ฉันทำได้แค่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้น สายตาของฉันเห็นแค่ความว่างเปล่าที่พร่ามัวของเบื้องหน้า ไม่มีเลย ไม่มีวี่แววที่แม่จะกลับมา

“แม่ ฮือๆ แม่!!!”

ปึก!

อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าตัวเองสะดุ้งอย่างแรง ก่อนจะเห็นว่าตัวฉันอยู่ในห้อง บนเตียง และแสงสว่างที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างสีขาวเข้ามาบ่งบอกว่าเช้าแล้ว

“เมื่อกี้ฝันเหรอ ฮือ ฮึก” ฝันก็จริง แต่น้ำตาฉันไหล มันไหลทะลักจริงๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าทั้งสองแก้มของฉันเปียกแฉะไปด้วยน้ำตา ลมหายใจติดๆขัดๆที่ดังถี่ๆออกมาพร้อมเสียงสะอื้นคือตัวยืนยัน ว่าความเจ็บปวดรวดร้าวและแสนเดียวดายเมื่อกี้นี้มันเกิดขึ้นจริงในส่วนลึก ตรงก้นบึ้งหัวใจของฉัน

แอ๊ด...

เสียงประตูทำให้ฉันสะดุ้งอีกครั้ง ฉันรีบปาดน้ำตาอย่างลวกๆแล้วปรับสีหน้าให้ปกติ เพราะฉันรู้ดีว่าเสียงนั้นไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหน แต่เป็นฝีมือของคนที่ลากฉันเข้ามาขังไว้ในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากที่ฉันล้างจานเสร็จ จนกระทั่งตอนนี้ ประตูถึงได้เปิดออกอีกครั้ง ตอนที่ผ่านมาอีกวัน อีกวันที่ทั้งตัวของฉันยังเจ็บปวด พิษไข้ยังรุมเร้า ไม่มียา ไม่มีอาหาร มีแต่ความทรมาน

“นึกว่าตายแล้วซะอีก” เขาแดกดันฉันทันทีที่เดินใกล้เข้ามาที่เตียง กอดอกมองฉันด้วยสายตาที่ไม่ว่านานเท่าไหร่ ฉันก็ไม่ชิน และฉันเกลียดตัวเองจริงๆที่ไม่ทน มันเอาแต่จะร้องไห้อยู่ได้ ข้างในมันรู้สึกแปลบๆ เจ็บร้าวจนแทบจะทนไม่ไหว ฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง รู้แต่ว่ามันเจ็บ เจ็บจริงๆ

“นายก็ฆ่าฉันสิ ฉันจะได้ตายสมใจ” ฉันตอบโดยที่ไม่ได้มองหน้าเขา

“หึ ปากโคตรเก่ง”

“โอ๊ย!” เขากระชากฉันขึ้นไปหา

“นี่ขนาดไม่ได้กินข้าว แถมยังไม่สบายด้วยนะแม่ง คุณยังมีแรงต่อปากต่อคำกับผมขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดว่าคุณปกติดี ฤทธิ์คุณมันจะขนาดไหนวะแนน”

“ก็คงน้อยกว่าผู้ชายอำมหิตอย่างนายแล้วกัน ปล่อย!” ฉันพยายามผลักเขาออก แต่เรี่ยวแรงมันมีน้อยเต็มที ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันอยู่รอดมาถึงตอนนี้ได้ยังไง ความจริงฉันน่าจะตายไปตั้งนานแล้ว

“ปล่อย ฉันบอกให้ปล่อยไง!”

“ไม่ปล่อย!”

“โอ๊ย!” เขากดท้ายทอยฉันเข้าไปหา สายตาน่ากลัวของเขามองสำรวจไปทั้งตัวของฉัน ก่อนมาหยุดอยู่ที่แถวๆเนินอกรวมไปถึงซอกคอ

“นี่ถ้าใครๆเขาเห็นสภาพของคุณตอนนี้ ทั้งรอยแดงๆที่คอนี่ แล้วก็ทั้งรอยเจ่อที่ปากนี้ของคุณ แล้วมันจะเป็นยังไงนะ” เขาใช้นิ้วไล้ไปทั้งที่คอแล้วก็ปากฉันจนฉันแทบไม่กล้าหายใจ

“นะ...นาย นายจะทำอะไร”

“หึ ถ้าให้คิด คงไม่มีใครคิดพ้นไปจากว่า คุณหายไปนอนกับผู้ชายมา” เขาไม่ตอบคำถามฉัน แต่ยังมองฉันแบบเดิมไม่หยุด สายตาของเขามันโลมเลีย ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด

“ใช่ แล้วมันก็คงสาแก่ใจนาย ฮือ ฮึก” ประโยคพวกนั้นของเขาทำฉันเจ็บแปลบๆไปทั้งตัว เพราะมันตอกย้ำว่าฉันมันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ทั้งตัวทั้งศักดิ์ศรีของฉัน มันโดนเขาย่ำยีจนป่นปี้ไปหมดแล้วทุกอย่าง

“ใช่ มันสาแก่ใจผม แต่บังเอิญว่ายังไม่พอ มานี่!”

“โอ๊ย! ไปไหน ปืน ปล่อย ฉันเจ็บนะ” เขากระชากฉันลงจากเตียงแล้วลากฉันออกมาหน้าบ้าน

“ปืน นี่นายจะทำอะไร โอ๊ย บอกว่าเจ็บไง บอกว่า...ว้าย!” อยู่ๆเขาก็อุ้มฉันขึ้นมาแรงๆจนฉันกอดคอเขาแทบไม่ทัน ก็มันตกใจกลัวจะล้ม

“นี่นายจะทำอะไร”

“ผมจะทำอะไรมันก็เรื่องของผม!”

“แต่ว่า”

“เงียบ! ไม่งั้นผมจะข่มขืนคุณตรงนี้ซะเลย อยากลองมั้ยล่ะ!” ลมหายใจฉันชะงักทันทีที่เขาพูดประโยคนั้น เพราะฉันรู้ว่าเขาทำได้จริงๆแน่ สุดท้ายฉันก็เลยต้องเงียบแล้วจำใจให้เขาอุ้ม

“ไม่พูดอีกอ่ะ เผื่อผมจะได้ข่มขืนคุณโชว์เทวดาอารักษ์แถวนี้”

“ไอ้โรคจิต...อื้อ!” เขาก้มลงมาจูบฉันแรงๆอย่างไม่ทันตั้งตัว ดูดดึงหนักหน่วงอย่างเอาแต่ใจ เขามันบ้า ผลักเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออก ฉันผลักจนฉันหมดแรงแล้ว ทำได้แค่กำคอเสื้อเขาเอาไว้

“อือ อื้อ!” เขายังจูบไม่หยุด และฉันคิดว่าฉันคงจะต้องตายเพราะจูบนี้แล้วแน่ๆ ถ้าเขาไม่ถอนจูบออกซะก่อน

“หึ โชคดีไปนะ ที่ไม่ขาดอากาศจนตาย!” เขาเย้ยฉันด้วยรอยยิ้มหยันแล้วเริ่มก้าวเดิน ในขณะที่ฉันทำได้แค่รีบเอาอากาศเข้าปอดรัวๆ ได้แต่ด่าเขาทางสายตา แต่ไม่มีปัญญาต่อต้านอะไรเขาทั้งนั้น ไม่ว่าตอนนี้เขาจะอุ้มฉันไปไหน ฉันก็คงต้องยอมอย่างจำนนในชะตากรรม ก่อนฉันจะเห็นลางๆว่าข้างหน้าคือรถเก๋งสีดำคันที่เขาขับพาฉันมา แต่เดี๋ยวนะ ทำไม ทำไมทางที่เขาพาเดินมามันคนละทางกับทางที่เขาลากฉันไปที่บ้านหลังนั้น ทางที่เขาพาเดินกลับมามันเป็นทางเดินปกติ ไม่เห็นรกทึบเหมือนทางไปเลย แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่าเขาพาฉันมาที่รถทำไมมากกว่า

“นายพามาที่รถทำไม จะพาฉันกลับเหรอ”

“ที่ถามนี่เพราะอยากได้คำตอบ หรือเพราะอยากถูกจูบ”

“นี่นาย...โอ๊ย!” เขายัดฉันใส่รถตรงเบาะข้างคนขับอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ฉันก็ยังไม่อยากล้มเลิกความตั้งใจอยู่ดี

“ตกลงนายพาฉันมา...”

“นั่งนิ่งๆ แล้วก็เงียบๆ ยกเว้นว่าคุณอยากโดนผมข่มขืน” ฉันต้องเงียบโดยปริยายอีกแล้ว เพราะคำพูดและท่าทางน่ากลัวของเขา

“หึ!” เขายิ้มมุมปากเมื่อคงแน่ใจว่าฉันคงหัวหดแล้วจริงๆ ก่อนเขาจะปิดประตูรถฝั่งฉันแล้วเดินมาขึ้นรถฝั่งคนขับ จากนั้นเขาก็ออกรถโดยไม่พูดอะไรอีกเลย และในเมื่อเขาไม่พูด ฉันเองก็ไม่กล้าพูด ฉันก็เลยได้แต่มองทางไปเรื่อยๆ พักใหญ่ๆรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นเหมือนในตัวเมือง ใช่ นี่มันกรุงเทพ หรือเขาจะพาฉันกลับบ้านจริงๆ แต่ว่าทำไมเขาถึงยังนิ่งล่ะ แล้วฉันควรทำยังไง ไอ้อยากรู้ก็อยากรู้ แต่ถ้าจะให้เปิดปากถามเขาฉันก็ไม่กล้า สุดท้ายก็ได้แต่นั่งถามอยู่ในใจอย่างนี้ไปเรื่อยๆ

เอี๊ยด...!!!

อยู่ๆเขาก็จอดข้างทาง

“ลงไป!”

“หะ...ห้ะ นะ...นาย ว่าอะไรนะ” ฉันคิดว่าฉันต้องหูฝาดแน่ๆ

“ผมบอกให้คุณลงไป อ้อเดี๋ยว! ผมลืมไป” เขาบอกก่อนจะเอื้อมตัวไปที่เบาหลัง ก่อนจะมีถุงกระดาษลอยมาตกบนตักฉัน

“เปลี่ยนชุดซะ ขืนเดินไปทั้งเสื้อตัวเดียวแบบนี้ เดี๋ยวคุณก็ได้โอกาสไปอ่อยไอ้พวกขี้ยาข้างทางกันพอดี”

“ฉันไม่ได้สำส่อนขนาดนั้น!” ฉันกัดฟันเถียงเขาไปทันทีก่อนจะกระชากผ้าในถุงออกมาแรงๆอย่างกล้ำกลืนฝืนทนเต็มที เขาย่ำยีทั้งกายทั้งใจฉันยังไม่พอ ยังจะมาดูถูกกันอีก

“จริงสินะ ลืมไปว่าคุณคงไม่ได้สำส่อน แต่คุณเหี้ยกว่านั้น” เขาสวนฉันกลับทันทีเหมือนกัน ด้วยน้ำเสียงที่ฉันได้ยินแล้วอดหันไปกัดฟันถลึงตาใส่เขาไม่ได้ และฉันไม่รู้ต้องข่มใจแค่ไหนให้น้ำตามันไม่ไหล เพราะคำพูดของเขามันช่างเสียดแทง บาดลึกลงไปถึงข้างใน

“เงียบนี่แปลว่าผมพูดถูก” เขายังพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางเหมือนเดิม แต่คราวนี้ฉันก็พยายามที่จะไม่โต้ตอบแล้วหันกลับมาสนใจเสื้อผ้า รีบเปลี่ยนๆแล้วลงจากรถนี่เร็วๆก็ดีเหมือนกัน จะได้รีบๆไปให้พ้นๆหน้าผู้ชายไร้หัวใจคนนี้

“โอ๊ย!” อยู่ๆเขาก็กระตุกแขนฉัน

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ให้คุณเปลี่ยนเองมันไม่ทันใจ”

“ว้าย! ปล่อย ปล่อยนะปืน นี่นายจะทำอะไร ปล่อย ปล่อยฉัน ปล่อย!” ฉันพยายามดิ้นสุดแรงเพราะเขาดึงฉันไปบนตักเขา

“ผมก็จะเปลี่ยนชุดให้คุณเองไง”

“อื้อ ไม่ ไม่ต้อง อย่า ปล่อยฉันนะ ปล่อย ปล่อย...อื้อ!” อยู่ๆเขาก็จูบฉัน จูบเหมือนเมื่อกี้นี้ และไม่ว่าฉันจะพยายามผลักเขาเท่าไหร่ มันก็ไม่มีผลเลย จนกระทั่งเขาถอนจูบออกเอง

“นาย!” ฉันง้างมือจะตบเขา ทนไม่ไหวอีกแล้วที่เอะอะเขาก็ฉวยโอกาสล่วงเกินฉันแบบนี้ เขาเห็นฉันเป็นตัวอะไรกัน

“เอาดิ ถ้าคุณตบ รับรอง คุณกับผม แม่งได้เล่นหนังสดกันกลางถนนแน่!” เขายิ้มมุมปากท้าทายฉัน

“นาย ฮึก นายมันเลว!”

“ส่วนคุณมันโคตรเลว!” เขากัดฟันสวนฉันกลับทันที ทำเอาฉันหมดแรง อดทนอดกลั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว ต่อต้านเขาก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ฉันได้แต่กัดฟันข่มน้ำตาเอาไว้ ตอนที่เขาลงมือกระชากเสื้อฉันออกจากตัวอย่างไม่คิดทะนุถนอมอะไรเลย

“โอ๊ย ฮือ ฮึก” ฉันเผลอร้องออกมาเพราะเขาจับต้นแขนฉันแล้วบีบแรงๆในขณะที่เขาใส่เสื้อในให้ฉัน

“ร้องทำไม!”

“ฉันเจ็บ”

“สำออยมากกว่า”

“โอ๊ย!”