UN-SECURE GUY 12 ใครอนุญาตให้คุณกิน!

เขากระแทกเสียงใส่ฉันแล้วนั่งกลับลงไปบนเก้าอี้แรงๆ ส่วนความกดดันมันก็มาตกลงที่ฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

“อ้าว! นิ่งทำไมวะคุณหนู ผมหิวจะตายอยู่แล้วนะเว้ย หรืออยากให้ผมกินคุณแทนอ่ะ!” วันนี้เขาทำฉันสะดุ้งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แล้วฉันก็ตกใจจนหันกลับมาหุงข้าวแทบไม่ทัน มือไม้มันสั่นไปหมด ไม่รู้หุงผิดหุงถูก แต่ก็คงต้องทำๆไปก่อน

“ทำไข่เจียวเพิ่มด้วย!” เขาตะคอกบอกฉันระหว่างที่ฉันยืนรอข้าวสุก เขาสร้างภาวะกดดันให้ฉันอีกแล้ว เพราะฉันทอดไข่เจียวไม่เป็น ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง

“หูคุณตึงเหรอวะแนน ยืนนิ่งทำไม หรืออยากให้เช็คหูให้ ก็ได้นะ!”

“มะ...ไม่ต้อง ฉันได้ยินแล้ว” ฉันรีบหันไปตอบเขา เพราะฉันได้ยินเสียงเขาลากเก้าอี้แรงๆเหมือนลุกขึ้น แล้วถ้าไม่รีบตอบ ฉันต้องซวยอีกแน่ๆ

“ได้ยินก็ทำดิ!”

“อือ อืม” ฉันรีบพยักหน้าไปก่อน ไม่อยากโดนขู่อีกแล้ว เพราะแค่นี้ฉันก็ขวัญหนีดีฝ่อจนไม่รู้จะฝ่อยังไงแล้ว ก่อนฉันจะค่อยๆหันกลับมาตอกไข่ใส่ถ้วย

“อุ๊ย!” ขนาดตอกไข่ยังยากเลยสำหรับฉัน ฉันนี่มันไม่เอาไหนจริงๆ

“ถ้าทำตกอีกฟอง ผมคิดฟองละยก!” เขาขู่ฉันอีกแล้ว ระหว่างที่ฉันก้มลงจะหยิบไข่ฟองที่เมื่อกี้ฉันเพิ่งทำตกแตก แล้วจะไม่ให้ฉันขนลุกจนต้องหยิบฟองใหม่อย่างระมัดระวังได้ยังไง ในเมื่อคำขู่ของเขามันน่ากลัวขนาดนั้น

“จะกระเด็นอีกมั้ยนะ” ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ก็พอตั้งกระทะ ไอ้ควันที่ลอยฟุ้งมันชวนให้ฉันหวาดระแวง ฉันกลัวประวัติศาสตร์มันซ้ำรอย

“ไม่เป็นไรมั้งแนน ใส่เบาๆก็น่าจะโอเค” แล้วฉันก็ค่อยๆใส่เบาๆ แล้วก็โคตรดีใจเลยที่ไฟมันไม่ลุก น้ำมันมันไม่กระเด็นเหมือนตอนผัดผักเมื่อกี้นี้ แต่ไม่รู้ทำไมกลิ่นมันแปลกๆ ช่างเถอะ ขอแค่สุกก็พอ

ผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ ฉันก็ตักไข่ขึ้นมา มันเกรียมไปหน่อยนะฉันว่า ไม่เห็นเหลืองอร่ามเหมือนในทีวีเลย แต่คงสุกแล้วแหละ เสิร์ฟเลยแล้วกัน ทีนี้ก็รอแค่ข้าว

“นี่ไข่เจียวคุณเหรอ” พอฉันเอาไปเสิร์ฟ ปืนเขาก็ทักขึ้นมาแบบนี้ เขามองไข่เจียวในจานสลับกับหน้าฉันราวกับเจอของประหลาด ทำไมล่ะ ก็แค่มันสีน้ำตาลไปหน่อยเอง

“อืม” ฉันตอบรับเขาเบาๆ

“หึ” ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆเขาถึงยิ้มเยาะออกมา ก่อนจะมองหน้าฉัน

“คุณนี่สวยซะเปล่านะ แต่ทำเหี้ยอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง ขนาดทอดไข่เจียวยังห่วยขนาดนี้ บอกได้คำเดียวอ่ะ ว่าถ้าใครเอาคุณไปทำเมีย แม่งโคตรควาย!” เขาย้ำคำว่าควายชัดเจนมาก นี่ถ้าไม่ติดกับฉันเป็นเบี้ยล่างเขาอยู่ ฉันคงเอาตะหลิวฟาดปากเขาแล้ว ผู้ชายอะไร ปากร้าย นิสัยก็ร้าย ไม่มีอะไรดีสักอย่างเหมือนกันนั่นแหละ!

“แล้วข้าวอ่ะได้รึยัง!” สักพักเขาก็ถามประโยคนี้ขึ้นมา ฉันเห็นเขาเอาส้อมจิ้มๆๆไข่เจียวไปพลางด้วย

“เดี๋ยว เดี๋ยวฉันดูให้” ฉันตอบแล้วหันไปดูหม้อข้าว ก็เห็นว่ามันบังเอิญสุกพอดี ก็หวังว่าจะสุกจริงๆ เพราะฉันก็หิวข้าวจนไส้กิ่วไปหมดแล้วเหมือนกัน เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าถ้าไม่สบายจะไม่หิว แต่ตอนนี้สำหรับฉันมันคงกรณีพิเศษ เพราะฉันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่ที่เขาจับฉันมา

ฉันหยิบจานมาสองใบแล้วตักข้าว มันแฉะไปหน่อยนะฉันว่า แต่ช่างเถอะ ถ้าหิวๆ อะไรก็กินได้หมดแหละ ก่อนฉันจะเอาไปวางตรงหน้าเขาใบนึง ตรงหน้าฉันใบนึง

“นี่คุณหุงข้าวหรือทำข้าวต้มไม่ทราบ” เขาพูดขึ้นมาตอนฉันทำท่าจะนั่ง แต่ฉันจะพยายามทำเป็นไม่สนใจแล้วกัน ฉันก็นั่งของฉันไป ตอนนี้อยากกินข้าวเต็มที

“ทำอะไร!” มือของฉันที่กำลังจะเอื้อมไปตักผัดผักมันชะงักเอาดื้อๆ เพราะเสียงแทรกทุ้มๆอย่างเอาเรื่องของเขา

“ฉัน จะ เอ่อ จะกินข้าว”

“ใครอนุญาตให้คุณกิน!”

“แต่ว่าฉัน...อุ๊ย ปืน!” เขาแย่งจานข้าวฉันไปไว้ที่เขา

“ไม่ต้องกิน!”

“แต่ว่าฉันหิว ปืน ขอให้ฉันเถอะนะ”

“ไม่! ถ้าอยากกิน ก็นั่งกินความเลวของคุณไปดิ มันคงมีมากจนช่วยให้คุณอิ่มไปถึงชาติหน้า ไอ้สันดานเลวทรามต่ำช้าของคุณไง!” ประโยคพวกนั้นเรียกน้ำตาฉันได้อีกแล้ว ฉันไม่ได้อยากร้องเลย แต่ความกล้ำกลืนที่กำลังเจออยู่ตอนนี้มันทำให้ฉันทนไม่ไหวจริงๆ และฉันไม่อยากนั่งทนเห็นหน้าคนใจร้ายอย่างเขาอีกแล้ว ยิ่งเห็นก็ยิ่งพาลให้น้ำตามันไหลทะลัก

“จะไปไหน!”

“จะกลับ ฮึก กลับห้อง” ฉันข่มเสียงสะอื้นตอบเขาไป ถึงแม้จะทำไม่ได้

“ใครอนุญาต นั่งลง!”

“แต่ว่าฉัน”

“ผม บอก ให้ นั่ง !” เขากดเสียงต่ำย้ำชัดๆทุกคำด้วยแววตาน่ากลัว น่ากลัวจนฉันต้องนั่งทั้งๆที่ไม่อยากนั่งเลย ไม่รู้เขาทำแบบนี้ทำไม ฉันรู้แต่ว่าฉันอึดอัด มันทรมาน อยากจะปล่อยน้ำตาออกมาให้หมดเหมือนเวลาอยู่คนเดียวก็ไม่ได้ มันต้องกัดฟันกลั้นไว้ เข้าใจใช่มั้ย ว่าต้องทนกลืนน้ำตาตอนมันกำลังจะทะลักมันทรมานแค่ไหน

“ก้มหน้าทำไม เงยหน้ามองผม”

“แต่ฉัน”

“เงย!” เขาตะคอกอย่างนี้ ฉันก็ต้องฝืนใจทำอีกแล้ว น้ำตาที่ทนกลั้นไว้แทบจะไหลอยู่รอมร่อ

“นายต้องการอะไร ฮือ ฮึก ให้ฉันนั่งมองนายกินข้าว ทำเพื่ออะไรอ่ะ ฮือ ฮึก ทำแบบนี้ทำไม นายจะแกล้งให้ฉันทรมานทุกทางเลยใช่มั้ยปืน ทำไมนายถึงใจร้ายอย่างนี้อ่ะ ทำไมอ่ะ ฮือๆๆ...” ฉันทนเก็บไม่ไหวแล้ว ความอัดอั้นและความขมขื่นที่มันอยู่ข้างใน ทนเก็บไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่ถึงแม้ว่าฉันกำลังจะเป็นจะตายขนาดนี้ เขาก็ยังนั่งกินข้าวอย่างหน้าตาเฉยได้เลย ที่เหลือบมองฉัน ก็เหมือนว่าไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไหร่ อารมณ์เหมือนไม่พอใจอะไรฉันสักอย่าง เขาเลยเหลือบมอง

“ช่วยเงียบๆหน่อยได้ป่ะ ผมรำคาญ คนจะกินข้าว ยิ่งทั้งข้าวทั้งกับข้าวคุณนี่แม่ง กลืนลงท้องแทบไม่ได้อยู่ด้วย ผัดก็จืดชืด ไข่ก็ไหม้ ข้าวก็แฉะ ห่วยแม่งทุกอย่างอ่ะ เพราะฉะนั้นช่วยกรุณาอย่าทำอะไรที่มันเป็นการทำให้ผมเสียอรรถรสในการกินไปมากกว่านี้ ไม่งั้นคุณนั่นแหละที่จะโดน!” เขาบอกฉันแล้วก้มหน้ากินต่อไปเหมือนไม่ได้อยากจะกินหรอก แต่ก็กินไปงั้น ส่วนฉันเหรอ ได้แต่หุบปากกินน้ำตาแล้วนั่งมองเขากินจนเสร็จ ทั้งขมขื่นทั้งเจ็บปวดเท่าไหร่ ใครไม่เป็นฉันตอนนี้คงไม่รู้ ในเมื่อฉันเองก็ยังประมาณค่าความรู้สึกน่าเวทนาพวกนี้ไม่ได้เลย

“หมดเวลานั่งนิ่งแล้ว เอาจานไปล้าง!” อยู่ๆเขาก็พูดพร้อมกับเลื่อนจานข้าวว่างเปล่าของเขามาให้ฉันอย่างลวกๆ และฉันในตอนนี้ถึงอยากจะขัดเขาแค่ไหน แต่ก็รู้ดีแก่ใจว่าทำไม่ได้ ที่ทำได้คือกัดฟันหยิบจานแล้วลุกขึ้นไปทำตามที่เขาสั่ง

“โอ๊ะ!” ระหว่างที่เอาจานไปวางในซิ้งค์ กำลังจะเปิดน้ำล้าง อยู่ๆฉันก็เกิดหน้ามืดขึ้นมา สงสัยเพราะอาการครั่นเนื้อครั่นตัวของฉันมันทวีคูณขึ้นเรื่อยๆทุกทีๆ อีกอย่าง คงเพราะหิวจนตาลายด้วย

“ปืน ฉัน ฉันขอยาพาราสักเม็ดนึงได้มั้ย” ฉันกลั้นใจหันไปบอกเขาอย่างน่าสมเพช แต่มันไม่มีทางเลือก ฉันไม่มีปัญญาเลือกอะไรแล้วในตอนนี้

“พาราเม็ดนึงเหรอ ได้ดิ” เขายิ้มมุมปากแล้วลุกขึ้นเดินมาใกล้ฉัน เลื่อนหน้าลงมาใกล้ สองแขนล้อมกรอบฉันไว้เหมือนเมื่อกี้นี้

“แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

“อะ...อะไรอ่ะ” เสียงฉันสั่นกว่าเก่า

“หึ ไม่ยากหรอก ก็แค่ พาราเม็ดนึง แลกกับคุณต้องให้ผมเอายกนึง แค่นั้น ง่ายจะตาย คุณทำได้อยู่แล้ว ว่าไง จะเอาสักกี่เม็ดดี”

“ไม่ ฮือ ฮึก ไม่เอา ปล่อยฉันนะ” ฉันพยายามผลักเขาออกเพราะเขากอดฉันดึงเข้าไปซุกไซ้ซอกคอ

“ปืน ฉันบอกว่าให้ปล่อยไง ฉันไม่เอา ฮือๆๆ...” เขาไซ้คอฉันไม่หยุด เหมือนบ้าคลั่ง แต่ฉันก็พยายามรวบรวมกำลังแล้วผลักเขาออกห่างจนได้ หรือเขาตั้งใจถอยห่างไปเองก็ไม่รู้ เพราะตอนนี้เขายิ้มสะใจแล้วมองฉัน ทำเหมือนตัวเองเป็นผู้ชนะ

“นึกว่าจะยอมขายตัวแลกยาพาราซะอีก ว้า อย่างนี้ผมอดเลยว่ะ”

“อื้อ!” เขากดท้ายทอยฉัน กระชากฉันเข้าไปกระแทกปากของเขาลงมาแล้วดูดดึงปากฉันแรงๆอย่างป่าเถื่อน ก่อนผลักฉันออกจนด้านหลังของฉันไปชนกับเคาน์เตอร์

“โอ๊ย!”

“จูบคุณก็ยังห่วยแตกเหมือนเดิมนะ แต่ช่างแม่ง แค่นี้ผมก็สะใจละ ได้เห็นน้ำตาคุณนี่โคตรมีความสุข” เขายังยิ้งมุมปาก เอาลิ้นดันๆกระพุ้งแก้มแล้วเอื้อมมือมา ใช้นิ้วโป้งลูบปากสั่นๆของฉันเบาๆ ทำราวกับจะอ่อนโยน แต่สายตาเขาช่างตรงข้ามซะเหลือเกิน เพราะมันออกไปทางเยาะเย้ยถากถางซะมากกว่า

“ขอให้ทรมานกับการล้างจานทั้งไข้จับแบบนี้นะคุณหนู ทรมานมากๆ ร้องไห้ให้เยอะๆ ร้องให้น้ำตากลายเป็นสายเลือดไปเลยยิ่งดี ผมจะรอดู...อย่างใจจดใจจ่อ!” เขายังคงยิ้มมุมปากให้ฉันก่อนถอยห่างแล้วหันหลังออกจากครัวไป และฉันเห็นแค่แผ่นหลังเขาลางๆเท่านั้น เพราะน้ำตาฉันมันไหลทะลักมาตั้งนานแล้ว มันพาให้เห็นทุกอย่างพร่ามัว มีแต่ความขมขื่นรวดร้าวทรมานจนแทบขาดใจเท่านั้น ที่ยังคงชัด และชัดเจนขึ้น ...ในทุกเสี้ยววินาที