นางบำเรอต่างแดน NC18+

นางบำเรอต่างแดน NC18+

last updateLast Updated : 2026-10-23
By:  เหมือนแพUpdated just now
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
61Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อทางเลือกเดียวที่ฉันจะหนีจากขุมนรกนี่! คือการรับข้อเสนอของนายพลท่านหนึ่งเพื่อไปเป็นนางบำเรอในค่ายทหาร เรื่องราวชีวิตของฉัน "ม่านฟ้า" เริ่มต้นจากที่แม่ของฉันแต่งงานกับลุงเด่นชัย คนที่ชื่อว่าเป็นสามีที่แกทั้งรักทั้งหลง วันหนึ่ง...ลุงเด่นชัยแอบเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของฉันหวังจะข่มขืน ฉันเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้แม่ฟังแต่แกกลับไม่เชื่อและหลังจากนั้น...มันก็ทำกับฉันแบบนี้มาเรื่อยๆจนฉันอายุได้23ปี มันเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนกลัวว่าวันหนึ่งฉันจะพลาดท่าให้กับมัน จนกระทั่งวันที่แม่ของฉันรู้ความจริง แม่ไม่แม้แต่จะเห็นใจฉันเลยสักนิด แกเก็บเสื้อผ้าและไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไม่ใยดี ผู้หญิงตัวเล็กๆแบบฉันเดินปาดน้ำตาและลากกระเป๋า1ใบออกจากบ้านทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เอี๊ยดดด รถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดขวางด้านหน้า มีชายสวมชุดสูทสีดำเดินลงมาอย่างสง่า "ขึ้นรถไปกับฉัน" "ไปไหนคะ แล้วคุณคือ..." ฉันมองผู้ชายวัยกลางคนที่มองมาที่ฉันอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ "ฉันมีข้อเสนอให้เธอ...มากับฉัน"

View More

Chapter 1

ลูกที่แม่(ไม่)รัก

“Common zephyr, stop it, your wife Nova is waiting outside”. Tiana whispered coyly to Zephyr, who was lustfully sniffing and nuzzling her neck with desperate intensity.

“Don't pay attention to her, let's have a quickie, okay”. He said in a commanding and raspy voice that seemed otherworldly. He moves his hands that laid on her exposed cleavage to his trousers, fumbling with the zipper.

“I want to fuck you right now Tiana, against that door, so she can hear us”. He growled with silent anger, his breath quickening as he kissed her more aggressively.

“Stop it Zephyr, at least let's hear what she has to say”. Tiana reprimanded, pushing his hands away and biting her lips seductively.

“Shit, he whispered under his breath. What the hell does she want?” His eyes darkened as he hated the interruption. Hasn't she done enough? He thought within him. She betrayed him even after all the things he had done for her.

He guessed the saying, once a stripper, always a stripper, was true. Don't ask him where he heard that from, he just knew.

He met his wife Nova as a stripper, fell deeply in love, and married her. He didn't mind her background, even going against his mother just to be with her.

Nova was like a flower in its blooming stage. When he first saw her, the attraction was instant, and right there at the club where he met her, he knew he wanted to spend the rest of his life with her. But what did he get at the end?

A video of her moaning sensually while having sex with his own brother, Eryx.

“Okay, Tiana, but this isn't going to take long”. He said with a frustrated sigh as he made his way outside to meet Nova. 

Tiana’s eyes followed Zephyr as he moved, her lips curling into a smile that didn’t quite reach her eyes. She admired his strong build and the way he carried himself, but there was something calculating in the way she watched him. Her fingers lightly traced the edge of her blouse, a slow, deliberate movement, as if she were mentally weighing her next move.

“Now let's see how this goes”. She whispered with a malicious grin before following suit.

Nova kept pacing around the living room in anxiousness, looking around. The house loomed in front of her, once a symbol of love and security, now just a painful reminder of everything that had fallen apart. She could barely breathe as memories flooded her, laughter in the kitchen and stolen kisses by the door, but now, it all felt so far away, like a life that didn’t belong to her anymore.

Her hands trembled as she tried to calm herself down. “Don't worry, Nova. Everything will be okay?” she said, but her thoughts were soon shattered by the sight of Zephyr striding towards her, his face a mask of fury.

He stopped a few feet away, his voice cutting through the air with icy precision. “What are you doing here?” He seethed.

Nova’s gaze shifted to the woman behind Zephyr, Tiana, who was barely covered, her hair disheveled. The sight made her heart pound vigorously against her chest.

“I…umm”. Her hands fumbled with her dress as she struggled with her words. ‘What if this is a mistake?’The thought clawed at her mind. She had rehearsed this moment a thousand times, but now, facing him, the words felt fragile. “I have something to discuss with you, Zeph”. Her voice trembled a little. “And I'd appreciate it if it's just the two of us”.

Zephyr's mocking laughter reverberated, making Nova wonder if she had said something funny.

“You think you are that important, huh”! He paused, looking at Nova intently before memories of her and Eryx flashed in between his eyes. “Fuck”!. He cursed angrily with closed eyes.

“Whatever you have to say, say it here”. He spat while pulling Tiana closer, who in turn smirked at Nova.

Nova clenched her teeth, her fists trembling with suppressed emotion. She took a deep breath, steadying herself and opposing the jealousy and anger that she felt.

"Fine, Zephyr. Is there something I am missing?. If there is, Let's solve whatever misunderstanding we have”. She quivered. Nova had no idea why Zephyr suddenly grew hateful towards her.

Ever since she woke up in a room with no idea of what happened to her, zephyr hated her guts and kept calling her a cheap slut, his attitude changed drastically and it was unbearable. She had to move into her old apartment so she wouldn't lose her mind.

“Misunderstanding? He repeated in disbelief. Can you hear yourself, Nova”? Zephyr’s jaw tightened as he spoke, each word coming out like a growl. His chest heaved with every breath, and his hands curled into fists at his sides. His eyes, once soft when they looked at her, were now like cold, burning coals. He stepped closer, his voice low but trembling with barely restrained fury. 

"I hate you and everything about you.”

His words cut deeper than any blade. Nova bit down hard on her lip to keep her from crying. ‘How can he say that? How can he hate me when all I’ve ever done is love him?’ Her mind raced, each word like a punch to her gut. She wanted to scream at him to question his actions but her voice came out in a whisper. “But I love you,” she said, weak and hollow.

Zephyr's anger wavered for a moment. He remembered the qualities he loved in Nova, her strength, her honesty. But the betrayal overshadowed everything. The image of her with his brother haunted him relentlessly. 

“I just told you I hate you. Get used to it and leave,” he said coldly, grabbing Tiana and attempting to walk away.

Nova blinked slowly, trying to wake from this nightmare, but the reality was inescapable. “Wait,” she called out, stopping him. She reached into her bag and pulled out a set of papers, thrusting them towards him. 

"If you hate me so much, then sign this,” she said while clutching onto her chest with her other hand.

Nova had hoped she would be able to talk sense into him today. But she guessed he made his decision already. After all, the ideal thing is to let those you love go when it's no longer working out.

Zephyr turned slowly before walking closer to her, his eyes widening in disbelief as he saw the divorce papers. He snatched them from her, his hands trembling. 

“You never cease to amaze me, Nova. Is this because of the alimony? You want the money, huh?” he snarled, frustration evident as he ran his hands through his hair. "You are such a gold digger. How did I not see this coming?”

But why was he so worked up, he wanted Nova far away from him, but the thought of her requesting for divorce did nothing but kill him.

Nova blinked back tears, shaking her head. "It's not about the money, Zephyr. I can't stand being so close to you yet so distant. If you sign the papers, I can try to move on.”

But her words fell on deaf ears. He moved closer to her with an angry gaze. “Who is it this time Hun”! He muttered sinisterly with green veins popping at the side of his neck.

“What are you saying?” Nova blinked, trying to stop the tears from falling.

Zephyr stomped his feet on the ground, his anger boiling over. "WHO ARE YOU FUCKING THIS TIME?” he yelled dangerously.

Nova's spine tingled with fear, but she wouldn't let him insult her. She slapped him hard across the face. “This time?” she questioned cocking her head to the side. “ What does that even mean and Don't ever talk to me like that, Zephyr. I am your wife, not some slut,” she mumbled weakly, tears finally streaming down her cheeks.

Zephyr rubbed his cheek, stunned. For a moment. Nova was the only woman who could slap him without consequence, and she knew that.

“Weren't you once a slut that men pay to see you strip”. Oh!, you are still one”. Zephyr emphasized with a tightened grip.

Nova scoffed with a horrified face.“This isn't the zephyr I used to know”. She shakes her head severely as if in disbelief before throwing the rest of the papers in his face. She couldn't watch him belittle her anymore.

She took one last look at the lady behind him, and she could swear that she saw nothing but delight and satisfaction in the eyes of the lady. An emotion so fast that it looked like it was never there.

“make sure to sign it”. She said before walking out, her heels clanking on the marble floor.

As she struggled to walk across the road, her heart felt heavy and empty. She never imagined her life would turn out to be like this.

She held her chest as she suddenly felt an excruciating pain. It was as if she had been stung by thousands of bees. The pain was so immense, that she didn't seem to notice that she was walking towards the main road.

“Get off the road young lady”. An angry voice echoed behind her and after the voice, the last thing she heard was the loud honking of a car, lights flashing in her eyes, and incoherent screams echoing from different corners before slipping away into peaceful darkness.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
61 Chapters
ลูกที่แม่(ไม่)รัก
ฮึก! ออกไป... ฉันส่ายหน้า ยกมือไหว้ลุงเด่นชัยด้วยเสียงสั่นเครือ นอกจากเขาจะไม่เห็นใจแล้ว ยังใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองมาที่ร่างเปลือยเปล่าของฉันด้วยท่าทางที่หื่นกระหาย "หนูมายั่วฉันเองนี่ วันนี้แม่หนูไม่อยู่...เรามาเล่นเกมกันเถอะ" "เกมอะไร! ฉันไม่เล่นอะไรทั้งนั้น ฮึก!" "อย่าดื้อกับลุงสิ รู้ไหมกว่าลุงจะเลี้ยงหนูโตมาได้ขนาดนี้หมดเงินไปเท่าไหร่ ไม่คิดจะตอบแทนกันหน่อยหรอ" "ตอบแทนแบบนี้นะหรอ ฉันไม่ยอมหรอก!" หมับ! "กรี๊ดดดดด ฮืออออ" ลุงเด่นชัยคว้าเอวฉันไว้ขณะที่ฉันกำลังจะวิ่งออกไปจากห้องนอน "พูดดีๆคงไม่รู้เรื่อง" "อร๊ายยย ปล่อยนะ" ปึง! ลุงเด่นชัยจับแขนทั้งสองข้างกระแทกลงที่นอนอย่างแรง สูดดดดดดด เขาซุกใบหน้าที่เต็มไปด้วยไรเคราลงมาที่ซอกคอขาว ริมฝีปากดูดเม้มพร้อมทั้งพ่นลมหายใจแรงๆ โดยไม่สนใจคนที่กำลังดิ้นพล่านอย่างฉันเลยสักนิด "อื้อออ" "ยิ่งโตมากก็ยิ่งหอม วันนี้ขอเอาให้หนำใจเลยแล้วกัน!" "อย่านะ ฮือออ ลุงจ๋าอย่าทำหนูเลย...สงสารหนูเถอะนะ ฮึก!" "ไม้นี้ใช้ไม่ได้ผลอีกแล้วล่ะ" "ไอ้แก่..." "ฮ่าๆ ลุงออมมือให้หลายรอบแล้ว คราวนี้ไม่ยอมใจอ่อนแล้ว หึๆ" "ปล่อยกู! ปล่อยยย" "เงียบ! มึงแห
Read more
จุดเปลี่ยนของชีวิต
"นังลูกไม่รักดี! แกรีบเก็บกระเป๋าแล้วออกไปจากบ้านฉัน!" ผู้เป็นแม่พูดไปพร้อมกับปาดน้ำตา "แต่แม่ ลุงเด่นชัยมันปล้ำฉันนะแม่ไล่ลูกตัวเองออกไปแล้วมันล่ะ?" ม่านฟ้ามองผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "แค่แกออกไปจากที่นี่ ทุกอย่างมันจะดีขึ้น" ดาวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยไม่ได้สนใจลูกสาวที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอรวบเสื้อผ้าที่ถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ใยดีมาสวมใส่ พร้อมกับเก็บเสื้อผ้าที่เธอมียัดใส่กระเป๋าใบใหญ่ทั้งๆที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน "นังดาว แกจะให้หนูม่านฟ้าออกไปจริงๆหรอ" "หุบปากซะ ถ้าแกไม่อยากออกไปอีกคน" "ไม่จ๊ะๆ" ตาเฒ่าหัวงูยกมือขึ้นสองข้างปฏิเสธ ม่านฟ้าหันกลับมามองบ้านที่เธออยู่อาศัยตั้งแต่เล็กจนโตเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม พร้อมกับลากกระเป๋าใบใหญ่เดินห่างออกไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จุดหมายที่เธอจะไป เธอเดินไปตามถนนที่ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านเท่าไหร่นัก เอี๊ยดดด!!! รถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดขวางด้านหน้า มีชายสวมชุดสูทสีดำเดินลงมาอย่างสง่า "ขึ้นรถครับ" "ไปไหนคะ" "มาเถอะแม่หนู..." ฉันมองผู้ชายวัยกลางคนที่มองมาที่ฉันอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ ท่าทางของชายที่นั่งอยู่ในร
Read more
ประสบการณ์แรกในชีวิต
ก๊อกๆ ม่านฟ้างัวเงียขึ้นมาในกลางดึกคืนหนึ่งหลังจากที่เธอได้เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ1สัปดาห์เท่านั้น ระหว่างนี้เธอก็ทำความรู้จักกับแม่บ้านและคนในพื้นที่ ทุกคนต่างให้ความสนใจและเป็นมิตรกับเธอมาก จนม่านฟ้ารู้สึกว่าอยู่ที่นี่ก็ไม่เลวมากนัก พอลุกขึ้นได้เธอจึงรีบเดินไปที่ประตู "ใครคะ" " " เงียบ "มาหาใครคะ" "พี่มาหาหนูนั่นแหละครับ" เสียงทุ้มดูแข็งแกร่งและหนักแน่น เธอค่อยๆเปิดประตูออกไป เจอผู้ชายคนหนึ่งสูงประมาณ190เซนติเมตร ผิวขาวแต่ดูแข็งแรงและสมส่วน เขายืนเท้าเอวมองม่านฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "หนูชื่ออะไร" "มะ ม่านฟ้าค่ะ" "พี่ขอเข้าไปหน่อยนะ" "พี่เป็นทหารหรอคะ ขอดูบัตรหน่อยค่ะ" "อ่ะ" เขายื่นมันให้เธอดูก่อนจะยันประตูเข้าไปด้านในจนเธอต้องหลีกทางให้เขาเข้าไปแต่โดยดี "พี่ชื่อขุนพลนะ" "ค่ะ" "เธอเพิ่งมาใช่ไหม พี่เห็นเธอเมื่อหลายวันก่อนแต่เห็นว่าเพิ่งมาก็เลยไม่กล้ามากวน" "ค่ะ" "วันนี้มีใครมาบ้าง" "เอ่อ ยังไม่มีค่ะ พี่เป็นคนแรก..." เธอก้มหน้างุดด้วยความอาย "คนแรกของวันนี้หรือคนแรกที่มาที่นี่ครับ" "เอ่อ คนแรกที่มาที่นี่ค่ะ" "จะ จริงหรอ" "อื้อออ" เธอก้มหน้ามุดหนีเขาด้วยความอาย ใ
Read more
ไม่คู่ควร
เธอไม่ได้โกรธเขาแต่เธออายที่เธอมาอยู่จุดนี้ต่างหากล่ะ ม่านฟ้านอนฟุบลงบนเตียงนุ่มก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆไหลออกมาโดยไร้เสียงสะอึกสะอื้นใดๆ เธอเสียใจที่อนาคตของเธอมาถึงจุดที่ผู้คนเหยียบย่ำ ไร้เกียรติ ไร้ศักดิ์ศรี เธอมั่นใจแน่วแน่แล้วว่าชีวิตนี้จะไม่มีความรักเด็ดขาด เธอกลัวที่จะตกหลุมรักขุนพล แน่นอนว่าตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกดีกับเขาไปแล้ว และนั่นเอง...เธอถึงต้องตัดไฟแต่ต้นลม! "ลืมเขาไปซะม่านฟ้า เขาไม่มีทางมารักคนแบบเธอได้" ม่านฟ้าปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำเข้านอน เธอข่มตาเพื่อให้หลับไปโดยที่ไม่มีอะไรมาก่อกวนใจเธออีก หลายวันต่อมา... ม่านฟ้ายังคงอยู่ที่นี่โดยมีแม่บ้านส่วนกลางส่งข้าวส่งน้ำทุกๆ3เวลา เธอยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร ทำความคุ้นชินกับทุกคน ตั้งแต่วันนั้นเธอกับขุนพลก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีก แต่เธอก็ยังเจอเพื่อนของเขาบ้างตามตลาดหรือเวลาที่เธอออกไปวิ่งออกกำลังกาย และตั้งแต่เริ่มต้นที่เธอมาที่นี่จนถึงวันนี้ม่านฟ้าก็ยังไม่เคยได้รับแขกเลยสักครั้ง เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ก็ไม่ได้ถามใครออกไป เธอกลับจากไปออกกำลังกายก่อนจะเดินผ่านบ้านพักของขุนพลและเพื่อนๆ หญิงสาวสวมชุดเข้ารูปเพื่อความ
Read more
ลักพาตัว
"ไอ้หมาย" "ครับ!" สมหมายวิ่งออกมารับเจ้านายของเขาและพาไปดูผลงานที่เขาพึ่งพาตัวมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "นี่นะหรอ" "ครับนายน้อย แสบใช้ได้เลย" ผู้เป็นเจ้านายเกลี่ยผมที่ปิดหน้าหญิงสาวออก "ทำไมมีรอยมือว่ะไอ้หมาย" "เอ่อ ขอโทษครับนายน้อย นังนี่มันพ่นน้ำลายใส่ผม ผมก็เลยเผลอตบมันไปครับ" "โถ่ไอ้โง่" ผวัะ! นายน้อยถึงกับเตะเข้าที่ท้องของสมหมายลูกน้องตัวดี "ใครให้แกทำของกูเป็นรอยว่ะ" "ขอโทษครับนายน้อย" "ออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้" "ครับๆ" สมหมายรีบวิ่งออกไปให้พ้นๆหน้าผู้เป็นเจ้านายและไม่ลืมปิดประตูให้มิดชิด "ไงสาวน้อย...ตื่นสิครับ" "อื้อออ" "ตื่นขึ้นมาให้พี่ชื่นใจหน่อยสิคะ" "อื้ออ คุณเป็นใครคะ" ม่านฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมา "พี่ชื่อสิงห์นะ" "คุณมาช่วยม่านฟ้าหรอคะ" "ห๊ะ? อ๋อ ใช่ครับพี่มาช่วย...เราชื่อม่านฟ้าหรอ" "ค่ะ พาหนูออกไปทีค่ะมันจะทำร้ายหนู ฮึก" "ได้สิ พี่จะพาหนูออกไปเองค่ะ" ทีแรกเขากะจะจัดการเธอตรงนี้แต่ไหนๆเธอก็คิดว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณมาช่วยเธอแล้ว เล่นละครกับเธออีกสักหน่อยก็แล้วกัน! คงไม่เสียเวลาเท่าไหร่นัก เขาไม่ได้เล่นสนุกๆแบบนี้มานานแล้ว "ฮึก! ฮืออ" เธอปล่อยโฮออกมาก่
Read more
ลูกเมียน้อย
3วันผ่านไป... ม่านฟ้าถูกขังอยู่ภายในห้องเป็นเวลา3วันเต็มโดยที่สิงห์ยังเมตตาเอาข้าวและน้ำมาให้ตลอด เธอคาดเดาความคิดผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย ทุกครั้งที่เขาเจอเธอ มันเหมือนว่าเขาเป็นคนหลายบุคลิกและยิ่งไปกว่านั้นเขายังบอกเธอว่าท่านนายพลก็ไม่สามารถมาช่วยเธอได้ นั่นทำให้เธอแน่ใจว่าสองพ่อลูกอาจจะมีความสัมพันธ์ลับที่เธอยังไม่รู้เป็นแน่ แต่ถึงอย่างไรระหว่างนี้เธอก็จะไม่สร้างความวุ่นวายใดๆ รอจังหวะที่เขาเผลอเธอจึงจะหาทางหนีออกไป ไม่นานนักม่านฟ้าก็ได้ยินก็มีเสียงรถแล่นเข้ามา ม่านฟ้าพยายามมองตามขอบหน้าต่างที่ถูกปิดสนิทแต่ก็ดูไม่ออกว่าคนที่มาคือใคร เธอเห็นแค่เพียงหลังไวๆไม่ชัดเท่าไหร่ เสียงของคนผู้นั้นกำลังยืนคุยกับสิงห์ ก่อนที่เขาจะมองเข้ามาในบ้าน ท่านนายพลเอ่ยปากถามลูกชายตัวดีของเขา ท่านได้รับข่าวจากลูกน้องว่าม่านฟ้าเด็กคนนั้นที่เขาเคยพาทำงานที่นี่หายตัวไป เขาจึงต้องออกมาตามหา และที่แรกที่เขาจะมานั่นก็คือตามหาลูกชายคนเล็กของเขานั่นเอง "แกไปสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้อีก หืมไอ้ลูกชาย" "พ่อจะสนใจทำไม ทางที่ดีพ่อไปห่วงลูกชายใหญ่พ่อดีกว่าครับ" "แกอย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน บอกมาว่าเอาเด็กนั่นไปไว้ไหน" "
Read more
หลงรัก
เขาเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของม่านฟ้าเอาไว้ ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างล่วงรู้ความคิด เธออาจจะไม่เหมือนแก้วตาผู้หญิงที่เขาเคยรักก็ได้ "พี่สิงห์เป็นอะไรไปคะ" เธอเอามือแตะที่หน้าผากของอีกฝ่าย "พี่ไม่เป็นไรครับ" "แน่ใจนะคะ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนเดี๋ยวหนูทำเสร็จแล้วยกไปให้ค่ะ" "ขอบคุณครับ ดูแลพี่ดีจริงๆนะเรา" เขาลูบหัวเธอเบาๆก่อนจะผละออกห่างเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร ม่านฟ้าทำกับข้าวเสร็จเธอก็รีบยกมาวางที่โตีะ โดยที่สิงห์ก็รีบลุกไปรับถ้วยจากมือเธออย่างเร็ว "มา พี่ช่วยครับ" "ระวังร้อนนะคะ" "น่ากินทั้งนั้นเลย ท่าทางจะทำอาหารเก่งเหมือนกันนะ" "ก็พอได้ค่ะ" "ไหน พี่ขอชิมสิ" พร้อมกับตักอาหารเข้าปาก "อื้มมม แบบนี้ไม่เรียกว่าพอได้แล้วนะ" "เมื่อก่อนเข้าครัวกับแม่บ่อยค่ะ" "แล้วแม่ของม่านฟ้าอยู่ที่ไหนครับ" "เอ่อ...ช่างเถอะค่ะ ไม่อยากพูดถึงท่านแล้ว เรามากินข้าวดีกว่าค่ะ" "ถ้าไม่สบายใจก็ไม่ต้องเล่าก็ได้ครับ" เขายิ้มให้เธอพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่งลงข้างๆ "พี่สิงห์คะ ม่านฟ้าอยากจะกลับไปอยู่ที่บ้านพักเเล้วค่ะ" "พี่ขอเหตุผลด้วยครับ" เขามองเธอนิ่งๆ รอฟังอย่าง
Read more
ติดเธอ NC
"ดุจังเลยครับ" สิงห์ยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็รีบกินรีบกลับเลยค่ะ" "พี่ล้อเล่นน่า" "หนูง่วงเเล้วอ่ะ" หญิงสาวยกมือปิดปากหาวหวอดๆ "นอนก็ได้นะเดี๋ยวพี่กินเสร็จล็อคประตูให้ครับ" "แน่ใจนะว่าพี่จะไม่แอบทำอะไรหนู" "มองพี่เป็นคนแบบนั้นหรอครับ" "เปล่าค่ะ ถ้างั้นกินเสร็จแล้วฝากเก็บด้วยนะคะ" "ได้ครับ" เธอเดินไปปิดม่านกั้นก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อโดยที่ปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆ เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ ม่านฟ้างัวเงียตื่นมาอีกทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจากทางด้านนอกจนเธอต้องตื่นมาอีกรอบ 00.00 น. "ใครคะ" " " เงียบ "ถามว่าใครคะ" " " เงียบ "หรือว่าพี่สิงห์ลืมของหรอคะ" แอด... หญิงสาวเปิดประตูออกไป แทนที่จะเป็นสิงห์ตามที่เธอคาดเดาแต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอกลับเป็นขุนพล ชายหนุ่มยืนกอดอกนิ่งไม่พูดสักคำ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะดันตัวเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ "พี่จะทำอะไรคะ" " " "พี่เป็นอะไรคะ แล้วดึกป่านนี้มาทำอะไรคะ" "พี่ต้องเป็นคนตอบหรือไง" "ก็ใช่นะสิคะ" "พี่ควรจะถามเรามากกว่านะ" "คะ?" เธอเอียงคอถาม "ไปไหนมา" "คือ..." "พี่ถามว่าไปไหนมาตั้งหลายอาทิตย์!" เสียงเข
Read more
ยอม NC
เขาไม่รีรอแทรกตัวอยู่ตรงกลางหว่างขาทั้งสองข้างของเธอก่อนจะใช้มือทาบลงบนเนินอวบสีชมพูมีขนขึ้นประปรายบางๆ เขาจ้องมองมันอย่างหลงใหลก่อนที่จะใช้นิ้วแหวกกลีบทั้งสองข้างออกเผยให้เห็นแคมสีแดงระเรื่อที่กำลังรอคอยเขาสอดแทรกลิ้นเข้าไปลิ้มลอง ไวกว่าความคิดลิ้นร้อนก็แทรกเข้าไปชิมความหวานอย่างหื่นกระหาย ปลายลิ้นร้อนตวัดไปมาจนหญิงสาวถึงกับร้องครางด้วยเสียงแหบพร่า เขาแทบไม่อยากละจากสิ่งตรงหน้าไปแม้วินาทีเดียว เสียงดูดกลืนน้ำหวานที่กำลังไหลเยิ้มออกมาไม่ขาดสายดังขึ้น เธอเผยอริมฝีปากและส่งเสียงคราง ฝ่ามือเล็กควานหาผ้าห้มกำไว้ในมือแน่น "อ๊าส์ ซี๊ดดดดด" จ้วบ จ้วบ เขาส่งปลายลิ้นแยงเข้าตรงกลางซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะเร่งความเร็วให้ปลุกเร้าอีกฝ่ายมากขึ้น "อ๊ะๆๆ อื้ออออ" เขาผละออกชั่วขณะก่อนจะเอ่ยถามเสียงทุ้ม "ชอบไหมครับ" "ชะ ชอบค่ะ" จ้วบ จ้วบ "อ๊ะ อ๊างงงง" "พี่ขอเข้าไปนะครับ" "อื้ออออ ค่ะ" เธอตอบโดยไม่ลังเลเพราะทนไม่ไหวแล้ว หญิงสาวถ่างขาเรียวสวยออกเล็กน้อยก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับมันเอาไว้ให้เขาลิ้มลองมันได้สะดวก "หึ" จ้วบ จ้วบ "อื้อออ" เขาก้มลงดูดกินความหวานจากดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานจากตัวของ
Read more
เกือบไปแล้ว NC
เธอขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงงวย เขาใช้คำรุนแรงกับจิตใจเธอเกินไปแล้วนะ มีสิทธิ์อะไรมาว่าเธอกัน! ขุนพลก้าวเท้าตรงเข้าหาจนเธอต้องถอยหนีไปชิดกำแพงอีกฝั่ง หญิงสาวคิดในใจว่าต่อไปเขาต้องเข้ามาประชิดเธอแน่ๆ ม่านฟ้าจึงเอี้ยวตัวพยายามจะหนี แต่ไม่เป็นผลเขารู้ทันรวบตัวเธอเอาไว้ได้ก่อน "พี่จะทำอะไรคะ" "ไอ้นั่นมันตัวอันตราย เธออยู่ห่างจากมันไว้ก็ได้นะ" เหมือนอย่างที่เธอฝันเป๊ะ! เขาหมายถึงสิงห์นั่นเอง ม่านฟ้าทำหน้างงเพราะเธอไม่เห็นว่าสิงห์จะอันตรายอย่างที่เขาว่าเลยสักนิด "หนูไม่..." "ดื้อจังเลยนะ" คราวนี้เขาก้าวเข้าหาเธอระยะประชิดตัว ชายหนุ่มถือวิสาใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพงเอาไว้ "พี่จะ..." จุ๊บ ริมฝีปากหนาฝังลงที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างฉวยโอกาส เขาหอมข้างซ้ายทีขวาทีโดยที่หญิงสาวยืนนิ่งอึ้งไปหลายวินาที "พี่อย่า..." เธอเอามือทาบอกเขา "ทำไม...พี่ไม่ใช่คนแรกแล้วหรอ" "ไม่ใช่นะคะ" "พี่ทำมากกว่าหอมยังได้แต่พี่ไม่ทำ" เขาขยับตัวให้ออกห่างจากคนตัวเล็กอย่างอ้อยอิ่ง ม่านฟ้าหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ถึงเธอจะไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องแล้วแต่นับตั้งแต่วันที่พ่อเลี้ยงสารเลวนั่นพรากเอาของรักไปจากเธอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status