นางบำเรอต่างแดน NC18+

นางบำเรอต่างแดน NC18+

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-10-13
โดย:  เหมือนแพยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
33บท
1.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อทางเลือกเดียวที่ฉันจะหนีจากขุมนรกนี่! คือการรับข้อเสนอของนายพลท่านหนึ่งเพื่อไปเป็นนางบำเรอในค่ายทหาร

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ลูกที่แม่(ไม่)รัก

Par un jour pluvieux de septembre, la bruine humidifiait une ville au pied de la montagne. Les rues en pierre ont été nettoyées grâce aux eaux pluviales, avec une odeur de terre rafraîchissante dans l’air.

Une jeune fille de dix-huit ans se rendait dans le bureau du principal de l’unique lycée au centre-ville du bourg.

Elle portait des vêtements austères qui ne pouvaient pas cacher sa beauté. Cependant, son regard froid lui donnait un air maussade et inaccessible.

« Monsieur Pernaud, voici Molly Deneuve. » La maîtresse de classe, madame Blanc, a fait entrer Molly.

Molly la regarde avec une certaine surprise, se demandant pourquoi madame Blanc était soudainement si gentille avec elle. Elle traitait les élèves selon la situation et la fortune de leur famille, même s’il s’agissait de la sélection des membres du comité de classe.

« Entrez », le principal était aussi excité ; même sa voix tremblait un peu.

Molly a compris dès qu’elle est entrée dans le bureau du principal.

Il s’est avéré que c’était en raison de lui.

Sur le canapé VIP était assis un homme de grande taille, portant des habits coûteux. Évidemment, il faisait partie des élites, pourtant, Molly avait des traits du visage qui ressemblaient à ceux de cet homme.

Molly le regardait de la tête aux pieds tout comme l’homme la considérait.

Il avait initialement prévu de l’accompagner à l’hôpital pour un test ADN, mais cela ne semblait plus nécessaire.

Elle ressemble comme deux gouttes d’eau à sa mère, avec les mêmes traits fins du visage et une peau claire et délicate. Sa beauté était difficile à dissimuler, même si elle s’habillait de façon décontractée.

Mais c’était ses yeux qui étaient les plus impressionnants.

Elle n’avait que dix-sept ou dix-huit ans, mais ses regards étaient indifférents et profonds.

Voyant l’homme qui la dévisageait, Molly a froncé les sourcils et lui a demandé : « Qui êtes-vous ? »

Elle avait toujours su qu’elle n’était pas la petite-fille biologique de sa grand-mère, et elle avait pensé qu’un jour sa famille biologique viendrait la chercher.

Mais cet homme semblait trop jeune pour être son père.

Les yeux profonds de l’homme ont eu une courte flamme d’impuissance, et il l’a répondu : « Je suis ton frère aîné. »

« Molly, pourquoi ne nous as-tu jamais dit que ton frère est le directeur général du Groupe des Dorés à San Joto ? », monsieur Pernaud n’a pas pu s’empêcher de demander.

Molly a levé les yeux au ciel secrètement. Elle venait d’apprendre cela aussi.

Il y a trois ans, ses parents ont été morts dans un accident de voiture, et ce n’est qu’alors que sa grand-mère lui a dit la vérité : elle avait été adoptée par eux quand elle était enfant. Elle avait alors compris pourquoi ses parents adoptifs étaient si froids avec elle et l’avaient abandonnée à la campagne.

Après la mort de ses parents adoptifs, sa grand-mère l’a inscrite au bureau d’aide sociale, en attendant que sa famille biologique vienne la retrouver. Molly ne s’attendait pas à ce que ce jour arrive, et encore moins à ce que son frère soit le directeur général du fameux Groupe des Dorés à San Joto.

« Es-tu vraiment mon frère ? », Molly avait du mal à croire à un tel rebondissement.

« Oui, tu as quatre frères en plus de moi », a dit doucement Antoine Doré.

« Quatre ? », Molly a froncé les sourcils. Il s’avérait que les choses étaient loin de ce qu’elle avait imaginé. C’était imaginable de vivre avec quatre frères aînés.

Ce serait probablement bruyant.

Voyant que Molly était plongée dans ses pensées, grand-mère Deneuve a dit poliment à Antoine : « Molly est une fille timide. Elle a besoin de temps pour s’adapter. J’espère que cela ne vous dérange pas. »

« Madame Deneuve, ça ne me dérange pas. », Antoine s’est levé avec un sourire poli, puis a sorti un paquet cadeau de son sac à dos. « Molly, enchanté. C’est pour toi. »

Monsieur Pernaud s’est rapidement levé et a fait semblant de plaire à Molly. « Ton frère est très gentil, tu devrais accepter ce cadeau. Vous avez de bonnes relations. J’espère que tu n’oublieras pas tes camarades de classe et nous après le transfert de l’école. »

En entendant les mots de monsieur Pernaud, le visage d’Antoine est devenu sombre, il a jeté un regard au directeur et lui a dit avec indifférence : « Monsieur, le Lycée de Gloire a pris soin de ma sœur pendant tant d’années, et on vous donnera une grande somme d’argent pour construire le campus. »

La famille Doré ne devait aucune dette de gratitude.

Les yeux de monsieur Pernaud se sont illuminés. « C’est génial ! Je vous remercie, monsieur Doré. »

La générosité de son frère a impressionné Molly, qui a finalement accepté le cadeau par politesse.

Monsieur Pernaud a fait encore quelques flatteries avant de les raccompagner avec la maîtresse de classe.

Une Rolls-Royce garée devant l’école, entourée d’autres voitures de luxe, a longtemps attiré l’attention.

Yolande Charrière a été arrêtée par son camarade dès qu’elle est sortie de la voiture. « Yolande, te voilà ! »

Elle a levé les yeux au ciel, pourtant son attention était sur la Rolls-Royce. « À qui est cette voiture ? »

En tant que fille du président du conseil d’administration de l’école, elle était toujours la star du lycée, mais cette Rolls-Royce lui a volé la vedette.

« J’ai entendu dire que le directeur général du Groupe des Dorés est venu dans notre école. »

« Le Groupe des Dorés ? », Yolande murmurait : « C’est la plus grande entreprise de San Joto. Même mon père n’a pas réussi à trouver un moyen de travailler avec eux. Qu’est-ce qu’il fait ici ? Investir dans cette pauvre école ? »

« Non, j’ai entendu dire qu’il était venu chercher sa sœur. »

« Chercher sa sœur ? », Yolande était stupéfaite. « Tu es sûre ? Pourquoi quelqu’un de la famille Doré voudrait-il étudier dans cette foutue école ? »

Pendant que les deux personnes discutaient, derrière elles, le directeur de l’école et un groupe d’enseignants accompagnaient un grand homme et Molly pour sortir de l’école.

« Yolande, cet homme grand est le directeur général du Groupe des Dorés », a dit son ami d’une voix tremblante.

Yolande était stupéfaite en se retournant. Si cet homme était le directeur général, alors la fille à côté de lui devait être sa sœur.

Mais cette fille était Molly, le rustre qu’elle détestait et méprisait le plus.

Yolande est devenue toute pâle. Elle ne pouvait pas croire que Molly était de la famille Doré.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
33
ลูกที่แม่(ไม่)รัก
ฮึก! ออกไป... ฉันส่ายหน้า ยกมือไหว้ลุงเด่นชัยด้วยเสียงสั่นเครือ นอกจากเขาจะไม่เห็นใจแล้ว ยังใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองมาที่ร่างเปลือยเปล่าของฉันด้วยท่าทางที่หื่นกระหาย "หนูมายั่วฉันเองนี่ วันนี้แม่หนูไม่อยู่...เรามาเล่นเกมกันเถอะ" "เกมอะไร! ฉันไม่เล่นอะไรทั้งนั้น ฮึก!" "อย่าดื้อกับลุงสิ รู้ไหมกว่าลุงจะเลี้ยงหนูโตมาได้ขนาดนี้หมดเงินไปเท่าไหร่ ไม่คิดจะตอบแทนกันหน่อยหรอ" "ตอบแทนแบบนี้นะหรอ ฉันไม่ยอมหรอก!" หมับ! "กรี๊ดดดดด ฮืออออ" ลุงเด่นชัยคว้าเอวฉันไว้ขณะที่ฉันกำลังจะวิ่งออกไปจากห้องนอน "พูดดีๆคงไม่รู้เรื่อง" "อร๊ายยย ปล่อยนะ" ปึง! ลุงเด่นชัยจับแขนทั้งสองข้างกระแทกลงที่นอนอย่างแรง สูดดดดดดด เขาซุกใบหน้าที่เต็มไปด้วยไรเคราลงมาที่ซอกคอขาว ริมฝีปากดูดเม้มพร้อมทั้งพ่นลมหายใจแรงๆ โดยไม่สนใจคนที่กำลังดิ้นพล่านอย่างฉันเลยสักนิด "อื้อออ" "ยิ่งโตมากก็ยิ่งหอม วันนี้ขอเอาให้หนำใจเลยแล้วกัน!" "อย่านะ ฮือออ ลุงจ๋าอย่าทำหนูเลย...สงสารหนูเถอะนะ ฮึก!" "ไม้นี้ใช้ไม่ได้ผลอีกแล้วล่ะ" "ไอ้แก่..." "ฮ่าๆ ลุงออมมือให้หลายรอบแล้ว คราวนี้ไม่ยอมใจอ่อนแล้ว หึๆ" "ปล่อยกู! ปล่อยยย" "เงียบ! มึงแห
อ่านเพิ่มเติม
จุดเปลี่ยนของชีวิต
"นังลูกไม่รักดี! แกรีบเก็บกระเป๋าแล้วออกไปจากบ้านฉัน!" ผู้เป็นแม่พูดไปพร้อมกับปาดน้ำตา "แต่แม่ ลุงเด่นชัยมันปล้ำฉันนะแม่ไล่ลูกตัวเองออกไปแล้วมันล่ะ?" ม่านฟ้ามองผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "แค่แกออกไปจากที่นี่ ทุกอย่างมันจะดีขึ้น" ดาวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยไม่ได้สนใจลูกสาวที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอรวบเสื้อผ้าที่ถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ใยดีมาสวมใส่ พร้อมกับเก็บเสื้อผ้าที่เธอมียัดใส่กระเป๋าใบใหญ่ทั้งๆที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน "นังดาว แกจะให้หนูม่านฟ้าออกไปจริงๆหรอ" "หุบปากซะ ถ้าแกไม่อยากออกไปอีกคน" "ไม่จ๊ะๆ" ตาเฒ่าหัวงูยกมือขึ้นสองข้างปฏิเสธ ม่านฟ้าหันกลับมามองบ้านที่เธออยู่อาศัยตั้งแต่เล็กจนโตเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม พร้อมกับลากกระเป๋าใบใหญ่เดินห่างออกไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จุดหมายที่เธอจะไป เธอเดินไปตามถนนที่ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านเท่าไหร่นัก เอี๊ยดดด!!! รถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดขวางด้านหน้า มีชายสวมชุดสูทสีดำเดินลงมาอย่างสง่า "ขึ้นรถครับ" "ไปไหนคะ" "มาเถอะแม่หนู..." ฉันมองผู้ชายวัยกลางคนที่มองมาที่ฉันอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ ท่าทางของชายที่นั่งอยู่ในร
อ่านเพิ่มเติม
ประสบการณ์แรกในชีวิต
ก๊อกๆ ม่านฟ้างัวเงียขึ้นมาในกลางดึกคืนหนึ่งหลังจากที่เธอได้เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ1สัปดาห์เท่านั้น ระหว่างนี้เธอก็ทำความรู้จักกับแม่บ้านและคนในพื้นที่ ทุกคนต่างให้ความสนใจและเป็นมิตรกับเธอมาก จนม่านฟ้ารู้สึกว่าอยู่ที่นี่ก็ไม่เลวมากนัก พอลุกขึ้นได้เธอจึงรีบเดินไปที่ประตู "ใครคะ" " " เงียบ "มาหาใครคะ" "พี่มาหาหนูนั่นแหละครับ" เสียงทุ้มดูแข็งแกร่งและหนักแน่น เธอค่อยๆเปิดประตูออกไป เจอผู้ชายคนหนึ่งสูงประมาณ190เซนติเมตร ผิวขาวแต่ดูแข็งแรงและสมส่วน เขายืนเท้าเอวมองม่านฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "หนูชื่ออะไร" "มะ ม่านฟ้าค่ะ" "พี่ขอเข้าไปหน่อยนะ" "พี่เป็นทหารหรอคะ ขอดูบัตรหน่อยค่ะ" "อ่ะ" เขายื่นมันให้เธอดูก่อนจะยันประตูเข้าไปด้านในจนเธอต้องหลีกทางให้เขาเข้าไปแต่โดยดี "พี่ชื่อขุนพลนะ" "ค่ะ" "เธอเพิ่งมาใช่ไหม พี่เห็นเธอเมื่อหลายวันก่อนแต่เห็นว่าเพิ่งมาก็เลยไม่กล้ามากวน" "ค่ะ" "วันนี้มีใครมาบ้าง" "เอ่อ ยังไม่มีค่ะ พี่เป็นคนแรก..." เธอก้มหน้างุดด้วยความอาย "คนแรกของวันนี้หรือคนแรกที่มาที่นี่ครับ" "เอ่อ คนแรกที่มาที่นี่ค่ะ" "จะ จริงหรอ" "อื้อออ" เธอก้มหน้ามุดหนีเขาด้วยความอาย ใ
อ่านเพิ่มเติม
ไม่คู่ควร
เธอไม่ได้โกรธเขาแต่เธออายที่เธอมาอยู่จุดนี้ต่างหากล่ะ ม่านฟ้านอนฟุบลงบนเตียงนุ่มก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆไหลออกมาโดยไร้เสียงสะอึกสะอื้นใดๆ เธอเสียใจที่อนาคตของเธอมาถึงจุดที่ผู้คนเหยียบย่ำ ไร้เกียรติ ไร้ศักดิ์ศรี เธอมั่นใจแน่วแน่แล้วว่าชีวิตนี้จะไม่มีความรักเด็ดขาด เธอกลัวที่จะตกหลุมรักขุนพล แน่นอนว่าตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกดีกับเขาไปแล้ว และนั่นเอง...เธอถึงต้องตัดไฟแต่ต้นลม! "ลืมเขาไปซะม่านฟ้า เขาไม่มีทางมารักคนแบบเธอได้" ม่านฟ้าปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำเข้านอน เธอข่มตาเพื่อให้หลับไปโดยที่ไม่มีอะไรมาก่อกวนใจเธออีก หลายวันต่อมา... ม่านฟ้ายังคงอยู่ที่นี่โดยมีแม่บ้านส่วนกลางส่งข้าวส่งน้ำทุกๆ3เวลา เธอยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร ทำความคุ้นชินกับทุกคน ตั้งแต่วันนั้นเธอกับขุนพลก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีก แต่เธอก็ยังเจอเพื่อนของเขาบ้างตามตลาดหรือเวลาที่เธอออกไปวิ่งออกกำลังกาย และตั้งแต่เริ่มต้นที่เธอมาที่นี่จนถึงวันนี้ม่านฟ้าก็ยังไม่เคยได้รับแขกเลยสักครั้ง เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ก็ไม่ได้ถามใครออกไป เธอกลับจากไปออกกำลังกายก่อนจะเดินผ่านบ้านพักของขุนพลและเพื่อนๆ หญิงสาวสวมชุดเข้ารูปเพื่อความ
อ่านเพิ่มเติม
ลักพาตัว
"ไอ้หมาย" "ครับ!" สมหมายวิ่งออกมารับเจ้านายของเขาและพาไปดูผลงานที่เขาพึ่งพาตัวมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "นี่นะหรอ" "ครับนายน้อย แสบใช้ได้เลย" ผู้เป็นเจ้านายเกลี่ยผมที่ปิดหน้าหญิงสาวออก "ทำไมมีรอยมือว่ะไอ้หมาย" "เอ่อ ขอโทษครับนายน้อย นังนี่มันพ่นน้ำลายใส่ผม ผมก็เลยเผลอตบมันไปครับ" "โถ่ไอ้โง่" ผวัะ! นายน้อยถึงกับเตะเข้าที่ท้องของสมหมายลูกน้องตัวดี "ใครให้แกทำของกูเป็นรอยว่ะ" "ขอโทษครับนายน้อย" "ออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้" "ครับๆ" สมหมายรีบวิ่งออกไปให้พ้นๆหน้าผู้เป็นเจ้านายและไม่ลืมปิดประตูให้มิดชิด "ไงสาวน้อย...ตื่นสิครับ" "อื้อออ" "ตื่นขึ้นมาให้พี่ชื่นใจหน่อยสิคะ" "อื้ออ คุณเป็นใครคะ" ม่านฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมา "พี่ชื่อสิงห์นะ" "คุณมาช่วยม่านฟ้าหรอคะ" "ห๊ะ? อ๋อ ใช่ครับพี่มาช่วย...เราชื่อม่านฟ้าหรอ" "ค่ะ พาหนูออกไปทีค่ะมันจะทำร้ายหนู ฮึก" "ได้สิ พี่จะพาหนูออกไปเองค่ะ" ทีแรกเขากะจะจัดการเธอตรงนี้แต่ไหนๆเธอก็คิดว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณมาช่วยเธอแล้ว เล่นละครกับเธออีกสักหน่อยก็แล้วกัน! คงไม่เสียเวลาเท่าไหร่นัก เขาไม่ได้เล่นสนุกๆแบบนี้มานานแล้ว "ฮึก! ฮืออ" เธอปล่อยโฮออกมาก่
อ่านเพิ่มเติม
ลูกเมียน้อย
3วันผ่านไป... ม่านฟ้าถูกขังอยู่ภายในห้องเป็นเวลา3วันเต็มโดยที่สิงห์ยังเมตตาเอาข้าวและน้ำมาให้ตลอด เธอคาดเดาความคิดผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย ทุกครั้งที่เขาเจอเธอ มันเหมือนว่าเขาเป็นคนหลายบุคลิกและยิ่งไปกว่านั้นเขายังบอกเธอว่าท่านนายพลก็ไม่สามารถมาช่วยเธอได้ นั่นทำให้เธอแน่ใจว่าสองพ่อลูกอาจจะมีความสัมพันธ์ลับที่เธอยังไม่รู้เป็นแน่ แต่ถึงอย่างไรระหว่างนี้เธอก็จะไม่สร้างความวุ่นวายใดๆ รอจังหวะที่เขาเผลอเธอจึงจะหาทางหนีออกไป ไม่นานนักม่านฟ้าก็ได้ยินก็มีเสียงรถแล่นเข้ามา ม่านฟ้าพยายามมองตามขอบหน้าต่างที่ถูกปิดสนิทแต่ก็ดูไม่ออกว่าคนที่มาคือใคร เธอเห็นแค่เพียงหลังไวๆไม่ชัดเท่าไหร่ เสียงของคนผู้นั้นกำลังยืนคุยกับสิงห์ ก่อนที่เขาจะมองเข้ามาในบ้าน ท่านนายพลเอ่ยปากถามลูกชายตัวดีของเขา ท่านได้รับข่าวจากลูกน้องว่าม่านฟ้าเด็กคนนั้นที่เขาเคยพาทำงานที่นี่หายตัวไป เขาจึงต้องออกมาตามหา และที่แรกที่เขาจะมานั่นก็คือตามหาลูกชายคนเล็กของเขานั่นเอง "แกไปสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้อีก หืมไอ้ลูกชาย" "พ่อจะสนใจทำไม ทางที่ดีพ่อไปห่วงลูกชายใหญ่พ่อดีกว่าครับ" "แกอย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน บอกมาว่าเอาเด็กนั่นไปไว้ไหน" "
อ่านเพิ่มเติม
หลงรัก
เขาเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของม่านฟ้าเอาไว้ ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างล่วงรู้ความคิด เธออาจจะไม่เหมือนแก้วตาผู้หญิงที่เขาเคยรักก็ได้ "พี่สิงห์เป็นอะไรไปคะ" เธอเอามือแตะที่หน้าผากของอีกฝ่าย "พี่ไม่เป็นไรครับ" "แน่ใจนะคะ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนเดี๋ยวหนูทำเสร็จแล้วยกไปให้ค่ะ" "ขอบคุณครับ ดูแลพี่ดีจริงๆนะเรา" เขาลูบหัวเธอเบาๆก่อนจะผละออกห่างเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร ม่านฟ้าทำกับข้าวเสร็จเธอก็รีบยกมาวางที่โตีะ โดยที่สิงห์ก็รีบลุกไปรับถ้วยจากมือเธออย่างเร็ว "มา พี่ช่วยครับ" "ระวังร้อนนะคะ" "น่ากินทั้งนั้นเลย ท่าทางจะทำอาหารเก่งเหมือนกันนะ" "ก็พอได้ค่ะ" "ไหน พี่ขอชิมสิ" พร้อมกับตักอาหารเข้าปาก "อื้มมม แบบนี้ไม่เรียกว่าพอได้แล้วนะ" "เมื่อก่อนเข้าครัวกับแม่บ่อยค่ะ" "แล้วแม่ของม่านฟ้าอยู่ที่ไหนครับ" "เอ่อ...ช่างเถอะค่ะ ไม่อยากพูดถึงท่านแล้ว เรามากินข้าวดีกว่าค่ะ" "ถ้าไม่สบายใจก็ไม่ต้องเล่าก็ได้ครับ" เขายิ้มให้เธอพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่งลงข้างๆ "พี่สิงห์คะ ม่านฟ้าอยากจะกลับไปอยู่ที่บ้านพักเเล้วค่ะ" "พี่ขอเหตุผลด้วยครับ" เขามองเธอนิ่งๆ รอฟังอย่าง
อ่านเพิ่มเติม
ติดเธอ NC
"ดุจังเลยครับ" สิงห์ยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็รีบกินรีบกลับเลยค่ะ" "พี่ล้อเล่นน่า" "หนูง่วงเเล้วอ่ะ" หญิงสาวยกมือปิดปากหาวหวอดๆ "นอนก็ได้นะเดี๋ยวพี่กินเสร็จล็อคประตูให้ครับ" "แน่ใจนะว่าพี่จะไม่แอบทำอะไรหนู" "มองพี่เป็นคนแบบนั้นหรอครับ" "เปล่าค่ะ ถ้างั้นกินเสร็จแล้วฝากเก็บด้วยนะคะ" "ได้ครับ" เธอเดินไปปิดม่านกั้นก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อโดยที่ปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆ เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ ม่านฟ้างัวเงียตื่นมาอีกทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจากทางด้านนอกจนเธอต้องตื่นมาอีกรอบ 00.00 น. "ใครคะ" " " เงียบ "ถามว่าใครคะ" " " เงียบ "หรือว่าพี่สิงห์ลืมของหรอคะ" แอด... หญิงสาวเปิดประตูออกไป แทนที่จะเป็นสิงห์ตามที่เธอคาดเดาแต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอกลับเป็นขุนพล ชายหนุ่มยืนกอดอกนิ่งไม่พูดสักคำ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะดันตัวเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ "พี่จะทำอะไรคะ" " " "พี่เป็นอะไรคะ แล้วดึกป่านนี้มาทำอะไรคะ" "พี่ต้องเป็นคนตอบหรือไง" "ก็ใช่นะสิคะ" "พี่ควรจะถามเรามากกว่านะ" "คะ?" เธอเอียงคอถาม "ไปไหนมา" "คือ..." "พี่ถามว่าไปไหนมาตั้งหลายอาทิตย์!" เสียงเข
อ่านเพิ่มเติม
ยอม NC
เขาไม่รีรอแทรกตัวอยู่ตรงกลางหว่างขาทั้งสองข้างของเธอก่อนจะใช้มือทาบลงบนเนินอวบสีชมพูมีขนขึ้นประปรายบางๆ เขาจ้องมองมันอย่างหลงใหลก่อนที่จะใช้นิ้วแหวกกลีบทั้งสองข้างออกเผยให้เห็นแคมสีแดงระเรื่อที่กำลังรอคอยเขาสอดแทรกลิ้นเข้าไปลิ้มลอง ไวกว่าความคิดลิ้นร้อนก็แทรกเข้าไปชิมความหวานอย่างหื่นกระหาย ปลายลิ้นร้อนตวัดไปมาจนหญิงสาวถึงกับร้องครางด้วยเสียงแหบพร่า เขาแทบไม่อยากละจากสิ่งตรงหน้าไปแม้วินาทีเดียว เสียงดูดกลืนน้ำหวานที่กำลังไหลเยิ้มออกมาไม่ขาดสายดังขึ้น เธอเผยอริมฝีปากและส่งเสียงคราง ฝ่ามือเล็กควานหาผ้าห้มกำไว้ในมือแน่น "อ๊าส์ ซี๊ดดดดด" จ้วบ จ้วบ เขาส่งปลายลิ้นแยงเข้าตรงกลางซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะเร่งความเร็วให้ปลุกเร้าอีกฝ่ายมากขึ้น "อ๊ะๆๆ อื้ออออ" เขาผละออกชั่วขณะก่อนจะเอ่ยถามเสียงทุ้ม "ชอบไหมครับ" "ชะ ชอบค่ะ" จ้วบ จ้วบ "อ๊ะ อ๊างงงง" "พี่ขอเข้าไปนะครับ" "อื้ออออ ค่ะ" เธอตอบโดยไม่ลังเลเพราะทนไม่ไหวแล้ว หญิงสาวถ่างขาเรียวสวยออกเล็กน้อยก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับมันเอาไว้ให้เขาลิ้มลองมันได้สะดวก "หึ" จ้วบ จ้วบ "อื้อออ" เขาก้มลงดูดกินความหวานจากดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานจากตัวของ
อ่านเพิ่มเติม
เกือบไปแล้ว NC
เธอขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงงวย เขาใช้คำรุนแรงกับจิตใจเธอเกินไปแล้วนะ มีสิทธิ์อะไรมาว่าเธอกัน! ขุนพลก้าวเท้าตรงเข้าหาจนเธอต้องถอยหนีไปชิดกำแพงอีกฝั่ง หญิงสาวคิดในใจว่าต่อไปเขาต้องเข้ามาประชิดเธอแน่ๆ ม่านฟ้าจึงเอี้ยวตัวพยายามจะหนี แต่ไม่เป็นผลเขารู้ทันรวบตัวเธอเอาไว้ได้ก่อน "พี่จะทำอะไรคะ" "ไอ้นั่นมันตัวอันตราย เธออยู่ห่างจากมันไว้ก็ได้นะ" เหมือนอย่างที่เธอฝันเป๊ะ! เขาหมายถึงสิงห์นั่นเอง ม่านฟ้าทำหน้างงเพราะเธอไม่เห็นว่าสิงห์จะอันตรายอย่างที่เขาว่าเลยสักนิด "หนูไม่..." "ดื้อจังเลยนะ" คราวนี้เขาก้าวเข้าหาเธอระยะประชิดตัว ชายหนุ่มถือวิสาใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพงเอาไว้ "พี่จะ..." จุ๊บ ริมฝีปากหนาฝังลงที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างฉวยโอกาส เขาหอมข้างซ้ายทีขวาทีโดยที่หญิงสาวยืนนิ่งอึ้งไปหลายวินาที "พี่อย่า..." เธอเอามือทาบอกเขา "ทำไม...พี่ไม่ใช่คนแรกแล้วหรอ" "ไม่ใช่นะคะ" "พี่ทำมากกว่าหอมยังได้แต่พี่ไม่ทำ" เขาขยับตัวให้ออกห่างจากคนตัวเล็กอย่างอ้อยอิ่ง ม่านฟ้าหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ถึงเธอจะไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องแล้วแต่นับตั้งแต่วันที่พ่อเลี้ยงสารเลวนั่นพรากเอาของรักไปจากเธอ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status