LOGINShare
UN-SECURE GUY 8(1) นายมันปีศาจ
Last Updated:
2026-02-01 01:02:57เขาตอบฉันพร้อมกับที่ฉันรู้สึกว่าเขาเร่งฝีเท้า
“ไม่ ฉันไม่ไป ปล่อย ปล่อยฉัน” ฉันพยายามกำหมัดทุบหลังของเขา แต่มันได้แค่เบาๆเท่านั้น
“ทำอะไรเหรอแนน นวดหลังให้ผมเหรอ หึ” เขากำลังหัวเราะฉัน ถึงฉันไม่เห็นฉันก็รู้
“นายมัน ฮึก นายมันปีศาจ”
“เหรอ แล้วลูกของเราจะออกมาเป็นตัวอะไรดีล่ะ ก็คุณเอากับปีศาจอย่างผมไม่รู้ตั้งกี่ยกแล้วนี่หว่า”
“ฉันเกลียดนาย!”
“ผมก็เกลียดคุณเหมือนกัน!” ฉันรู้สึกได้ว่าเขาพูดประโยคนั้นด้วยเสียงแข็งๆพร้อมๆกับบีบแขนฉันแรงขึ้น แล้วก็เดินเร็วขึ้นด้วย เขาคงตั้งใจเดินกระแทกแรงๆให้แรงกระแทกมันกระทบกระเทือนมาถึงฉัน ให้ฉันเจ็บอย่างตอนนี้
“ปืน ปืน ฉันเจ็บ นาย นายเดินเบาๆหน่อยไม่ได้เหรอ”
“เบาทำไม เลวๆอย่างคุณมีอะไรให้ทะนุถนอมไม่ทราบ!” เขากระแทกเสียงกลับมา แถมแทนที่จะเดินช้าลง เขากลับเดินเร็วขึ้น จนมาถึงบนบ้าน และตอนนี้...
ตุบ!
“โอ๊ย!” เขาโยนฉันลงบนเตียง
“ถอดชุดผมออกเดี๋ยวนี้!” เขายืนตะคอกใส่ฉันมาจากปลายเตียง แต่ฉันมันทั้งจุกทั้งระบมไปทั้งตัวจนลุกไม่ขึ้น แต่ตอนนี้ฉันก็กำลังพยายามอยู่ และในที่สุดก็กัดฟันลุกขึ้นนั่งได้สักที ก่อนจะเห็นว่าปืนมองฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“เร็วดิ! จะสำออยอีกนานป่ะ บอกให้ถอดเสื้อผ้าผมออก ผมยังไม่อนุญาตให้โจรอย่างคุณเอาไปใส่!”
“ฉันไม่ถอด นายทำของฉันขาด นายก็ต้องรับผิดชอบสิ!” ฉันกัดฟันสวนกลับไป ไม่อยากจะยอมคนใจร้ายอย่างเขาอีกแล้ว ผู้ชายอะไรกัน หวงแม้กระทั่งชุด
“งั้นคุณก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน!”
“นะ...นาย นายจะทำอะไร” ฉันค้ำที่นอนแล้วถอยหลังแทบไม่ทัน อยู่ๆหัวใจก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะปืนวางเข่าข้างนึงของเขาขึ้นมาบนเตียง ยิ้มแปลกๆ สายตาก็ไม่น่าไว้ใจ
“คุณต้องรับผิดชอบที่ทำให้ผมเหนื่อยวิ่งตามคุณ” เขาถอดเสื้อนอกสีดำของเขาออกแล้วโยนทิ้งไป แถมก้าวขาขึ้นมาเรื่อยๆ
“ยะ...อย่า อย่าเข้ามานะ” ฉันถอยจนติดหัวเตียง ทางเดียวที่คิดออกคือหาอะไรมาเป็นเกราะป้องกัน
“บอกว่าอย่าเข้ามาไง ไม่งั้นฉันฟาดนายจริงๆ!” ฉันหยิบรูปปั้นเซรามิคที่โต๊ะหัวเตียงมาตั้งท่าตีเขา ก็ฉันไม่อยากให้เขาทำอะไรที่เขาคิดจะทำอีกแล้ว ฉันเจ็บไปหมดแล้วทั้งตัว ฉัน ฉันกลัว
“หึ กลัวจังเลยว่ะแนน โคตรกลัวสัสๆเลยว่ะ”
“ว้าย! กรี๊ด!!!” เพล้ง!!!!! เขากระโจนเข้ามาแย่งรูปปั้นไปจากมือฉันแล้วเขวี้ยงทิ้งไป ก่อนที่เขาจะจับข้อมือสองข้างของฉันแล้วกดตรึงฉันลงไปกับพื้นเตียง
“นี่ ปล่อยนะ ปล่อยฉัน ฮือๆ ปล่อย...”
“ผมไม่ปล่อย! บอกแล้วไงคุณต้องรับผิดชอบ ดีเหมือนกันนะ เอาคุณให้ทั้งวันทั้งคืน แทงแบบไม่ต้องยั้ง คุณจะได้ระบมจนลากสังขารลงจากเตียงไม่ไหว จะได้ไม่มีปัญญาหนีผมให้ผมต้องเหนื่อยอีก” เขาก้มหน้าลงมาพูดด้วยน้ำเสียงอำมหิตใกล้ๆฉัน ฉันเองก็อยากสู้เขาเหมือนกัน แต่ไม่มีปัญญาแล้วจริงๆ
“อย่า ฮือๆ อย่าทำฉันเลย ฮึก สงสารฉันเถอะนะ ฉันเจ็บไปหมดแล้ว ทนให้นายทำแบบนั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ ขอร้อง ถ้านายจะให้ฉันรับผิดชอบ ให้ฉันทำอย่างอื่นเถอะนะ อย่างอื่นเถอะนะ ฮือ ฮึก ฉันยอมทุกอย่างแล้ว ขอแค่อย่าทำแบบนี้ ฮือๆ อย่าทำแบบนี้”
“แต่บังเอิญว่าผมอยากทำแบบนี้ว่ะ” เขาตอบฉันทันทีพร้อมกับเหยียดยิ้ม
“เพราะถ้าคุณตายคาxxxผมจริง ผมก็แค่เอาคุณไปโยนให้เสือในป่ามันกิน จบ”
“อำมหิต! นายมันเลือดเย็นกว่าใครๆที่ฉันเจอมาเลย ฮือๆๆ”
“ผมก็แค่เลียนแบบคุณ อ้อ! แล้วคุณรู้มั้ย คุณเองก็เป็นผู้หญิงที่เหี้ยกว่าผู้หญิงคนไหนที่ผมเคยเจอมาเลยเหมือนกัน” คำด่าของเขาไม่รู้ทำไมมันถึงทำเอาฉันแทบกระอัก หัวใจแทบหยุดเต้น แล้วอยู่ๆน้ำตามันก็ทะลักออกมามากกว่าเดิม ข้อมือที่พอจะมีแรงบิดไปบิดมาเพื่อขัดขืนอยู่บ้างมันก็พลันหมดแรงเอาดื้อๆ ตอนนี้ฉันทำได้แค่กัดปากที่สั่นระริกแล้วมองเขาด้วยน้ำตา
“เงียบทำไม! อ้อ! เถียงไม่ออกสินะ เพราะไอ้ที่ผมพูดอ่ะ มันความจริง”
“ใช่ ฉันรู้ ฮือ ฮึก รู้ตัวดีว่าฉันมันเลวแค่ไหน เอาสิ นายอยากทำอะไรก็ทำเลย ถ้ามันจะทำให้นายหายแค้นฉันก็เอาเลย ดีเหมือนกัน เพราะถ้าเกิดว่าฉันทนไม่ไหวจนตายไปจริงๆ ฉันจะได้หลุดพ้นจากความทรมานพวกนี้สักที”
“แล้วคิดว่าผมจะยอมให้มันจบง่ายๆแบบนั้นเหรอ” คราวนี้เขาพูดเสียงเรียบพร้อมกับปล่อยมือฉันแล้วเปลี่ยนไปปลดกระดุมเสื้อบนตัวฉันแทน
“เคยบอกคุณไปหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าผมจะให้คุณตายช้าๆ ตายแบบค่อยๆซึมซับความทรมาน” เขาพูดไปพลาง มือก็ปลดกระดุมเสื้อฉันอย่างใจเย็นไปเรื่อยๆ ก่อนแยกมันออกจากกัน
“อย่าตัวสั่นสิครับ คุณบอกผมเองไม่ใช่เหรอ ว่าอยากทำอะไรก็ทำ” เขายิ้มมุมปากแล้วดึงเสื้อออกจากตัวฉัน ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรปกปิดท่อนบนอีกแล้ว
“กางเกง คุณจะถอดเองหรือให้ผมถอดให้ แต่ถ้าผมถอดให้ ผมจะทำทุกอย่างตามใจผม แต่ถ้าคุณถอดเอง ผมอาจจะยอมตามใจคุณบ้าง ว่าไง”
“นาย ฮึก นะ...นาย นายคิดจะทำอะไรของนาย” ตอนนี้ฉันไม่ได้สั่นแค่ตัว แต่เสียงก็สั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
“ก็ทำอย่างที่พูด”
“อื้อ!” อยู่ๆเขาก็ก้มลงมาจูบฉัน
“ไง ตอบได้รึยัง”
“ฉัน ฉัน...อื้อ!” เขาจูบฉันอีกแล้ว ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไม ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
“โทษฐานที่คุณตอบช้า แล้วในระหว่างที่คุณคิด ผมก็จะจูบคุณไปเรื่อยๆ แบบนี้”
“อื้อ!” เขาจูบลงมาจริงๆ ปากเขาดูดดึงปากฉันสลับกันทั้งบนทั้งล่าง แต่คราวนี้เขาไม่ได้กัด
“ไม่ต้องรีบก็ได้นะ คุณมีเวลาตอบเหลือเฟือเลยแนน เพราะผมยังอยากจูบคุณนานๆ” เขาพูดชิดริมฝีปากฉันเสร็จแล้วก็จูบลงมาอีก จูบจนฉันสั่น แต่คราวนี้มันไม่ได้สั่นเพราะเจ็บหรือเพราะกลัว แต่สั่นเพราะความรู้สึกอะไรไม่รู้ ฉันเองก็ไม่เข้าใจ ทั้งตัวมันร้อนๆรุ่มๆไปหมด ทุกขณะที่เขาจูบฉัน ฉันเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าขยับเลย ไม่กล้าเลยแม้แต่จะกระดิกนิ้ว จนกระทั่งเขาถอนจูบ ฉันก็ยังสงสัยไม่หาย ว่าทำไมฉันถึงไม่ขัดขืนเขา ไม่ผลักเขาออก
“หรือที่ยังไม่ตอบ เพราะคุณเองก็อยากให้ผมจูบ”
Latest chapter
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 14(2) กินนี่ซะด้วย
เขาตะโกนบอกฉันแค่นั้นก่อนออกรถทันที เหมือนอยากจะไปตั้งนานแล้ว อยากไป โดยที่ไม่มีตัวเสนียดอย่างฉันติดไปด้วย“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” ฉันฝืนยืนมองตามรถเขาที่แล่นไปด้วยความเร็วได้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนทั้งตัวของฉันมันจะทรุดลงไปกองกับพื้นฟุตบาทเอาดื้อๆ สภาพของฉันในตอนนี้มันน่าเวทนาเหลือเกิน ฉันไม่เหลือแรงยืนอีกแล้ว มีแต่น้ำตาที่ไหลเอาๆไม่ยอมหยุด มันทรมานจนไม่รู้จะบรรยายยังไง เมื่อไหร่ชะตากรรมเลวร้ายพวกนี้มันจะหมดไปสักที“มันเป็นความผิด ฮึก ความผิดของแนนเองใช่มั้ยแม่ ที่แนนต้องเจอแบบนี้ เพราะแนน ฮึก เพราะแนนมันเลวเองใช่มั้ย ฮือๆๆ ...” ฉันรู้ว่าเวรกรรมมันคงตามสนองฉัน และฉันคงโทษใครไม่ได้ ในเมื่อทำเอง มันก็ต้องรับเองแบบนี้นั่นแหละถูกแล้ว“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” น้ำตาของฉันมันไหลอย่างไม่อายใครไปสักพัก ก่อนฉันจะพอกัดฟันรวบรวมกำลังให้ร่างใกล้ตายของฉันมันฝืนลุกยืนขึ้นได้ ฉันเดินไปตามทางเท้าอย่างช้าๆ ไม่รู้หรอกว่าจะถึงบ้านเมื่อไหร่ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เรียกแท็กซี่ รู้แต่ว่าฉันในตอนนี้มันเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนคนไม่รับไม่รู้อะไรเลยนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ฉันกัดฟันเดินต่อไปด้วยน้ำตาและความทรมาน มันท
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 14(1) กินนี่ซะด้วย
เขายังทำแรงๆต่อไปโดยที่ไม่สนใจอาการของฉันเลย ไม่ได้คิด ว่าตัวฉันทั้งตัวมันทั้งบอบช้ำ อ่อนล้าและหมดแรง แถมแผลรวมทั้งร่องรอยอะไรก็เต็มไปหมด เขามันซาตานในร่างคนชัดๆ“ใส่ได้พอดีเลยเนอะ นึกว่าจะหลวมไปซะอีก นมคุณนี่อึ๋มไม่สมตัวเลย หึ” อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา“อื้อ ปล่อยนะ นี่นาย อื้อ ทำบ้าอะไรของนาย ออกไปนะ” ฉันร้องประท้วงเพราะอยู่ๆเขาก็เลิกเสื้อในฉันขึ้นแล้วก้มลงมาดูดนมฉันแรงๆทั้งสองข้างราวกับเด็กหิวนม“อื้อ อย่านะ หยุด ปืน ฉันบอกให้นาย อื้อ บอกให้นายหยุดไง ปล่อยฉันนะ ปล่อย อื้อ...” เขาดูดดึงไม่หยุด แถมเลียตรงหัวนมรัวๆจนฉันสะท้านไปทั้งตัว ก่อนเขาจะลากลิ้นขึ้นไปดูดเลียซุกไซ้ตามซอกคออย่างหื่นกระหาย“ปืน อื้อ อยู่ดีๆนายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ปล่อย อื้อ ปล่อย ปล่อยฉันนะ อ้ะ!” เขาสอดนิ้วนิ้วนึงเข้ามาในตัวฉัน ก่อนจะขยับเข้าๆออกๆจนฉันตั้งตัวไม่ทัน“ปืน อื้อ ปล่อย อ้ะ อื้อ...” ฉันพยายามกัดฟันข่มความเสียวเอาไว้ มือของฉันผลักเขาไม่หยุด แต่เขาเองก็ไม่หยุดเหมือนกัน ยิ่งผลักเขาก็ยิ่งดูดดึง แถมซอยนิ้วถี่ๆแรงๆจนฉันแทบไม่ได้หายใจ“อะ...อ้ะ ปืน นาย ฮึก นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ อื้อ บอกให้หยุดไง อื้อ อร๊ายยย...” นอ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 13 ให้คุณเปลี่ยนเองมันไม่ทันใจ
“ไม่ แม่ขา อย่า ฮือๆ อย่าเพิ่งไป อยู่กับแนนก่อนนะแม่ อยู่กับแนนก่อน ฮือๆๆๆ...”ฉันไม่รู้ว่าทำไมยิ่งไขว่คว้า แม่ก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ทั้งๆที่แม่เดินช้าๆ และฉันวิ่งเร็วสุดกำลัง แต่ก็ยังตามไม่ทัน สุดท้ายแม่ก็ค่อยๆลับตาไป เหลือแค่ความว่างเปล่าที่มืดมิด เหลือแค่ฉันที่หมดแรงหมดความหวัง และทั้งร่างอยู่ดีๆมันก็ทรุดลงไปกองกับพื้น ไม่เหลือ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มีแต่ความว่างเปล่าเดียวดาย และน้ำตา“แม่ ฮือๆๆๆ...” ฉันทำได้แค่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้น สายตาของฉันเห็นแค่ความว่างเปล่าที่พร่ามัวของเบื้องหน้า ไม่มีเลย ไม่มีวี่แววที่แม่จะกลับมา“แม่ ฮือๆ แม่!!!”ปึก!อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าตัวเองสะดุ้งอย่างแรง ก่อนจะเห็นว่าตัวฉันอยู่ในห้อง บนเตียง และแสงสว่างที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างสีขาวเข้ามาบ่งบอกว่าเช้าแล้ว“เมื่อกี้ฝันเหรอ ฮือ ฮึก” ฝันก็จริง แต่น้ำตาฉันไหล มันไหลทะลักจริงๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าทั้งสองแก้มของฉันเปียกแฉะไปด้วยน้ำตา ลมหายใจติดๆขัดๆที่ดังถี่ๆออกมาพร้อมเสียงสะอื้นคือตัวยืนยัน ว่าความเจ็บปวดรวดร้าวและแสนเดียวดายเมื่อกี้นี้มันเกิดขึ้นจริงในส่วนลึก ตรงก้นบึ้งหัวใจของฉันแอ๊ด...เสียงประตูทำใ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 12 ใครอนุญาตให้คุณกิน!
เขากระแทกเสียงใส่ฉันแล้วนั่งกลับลงไปบนเก้าอี้แรงๆ ส่วนความกดดันมันก็มาตกลงที่ฉันอย่างไม่ต้องสงสัย“อ้าว! นิ่งทำไมวะคุณหนู ผมหิวจะตายอยู่แล้วนะเว้ย หรืออยากให้ผมกินคุณแทนอ่ะ!” วันนี้เขาทำฉันสะดุ้งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แล้วฉันก็ตกใจจนหันกลับมาหุงข้าวแทบไม่ทัน มือไม้มันสั่นไปหมด ไม่รู้หุงผิดหุงถูก แต่ก็คงต้องทำๆไปก่อน“ทำไข่เจียวเพิ่มด้วย!” เขาตะคอกบอกฉันระหว่างที่ฉันยืนรอข้าวสุก เขาสร้างภาวะกดดันให้ฉันอีกแล้ว เพราะฉันทอดไข่เจียวไม่เป็น ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง“หูคุณตึงเหรอวะแนน ยืนนิ่งทำไม หรืออยากให้เช็คหูให้ ก็ได้นะ!”“มะ...ไม่ต้อง ฉันได้ยินแล้ว” ฉันรีบหันไปตอบเขา เพราะฉันได้ยินเสียงเขาลากเก้าอี้แรงๆเหมือนลุกขึ้น แล้วถ้าไม่รีบตอบ ฉันต้องซวยอีกแน่ๆ“ได้ยินก็ทำดิ!”“อือ อืม” ฉันรีบพยักหน้าไปก่อน ไม่อยากโดนขู่อีกแล้ว เพราะแค่นี้ฉันก็ขวัญหนีดีฝ่อจนไม่รู้จะฝ่อยังไงแล้ว ก่อนฉันจะค่อยๆหันกลับมาตอกไข่ใส่ถ้วย“อุ๊ย!” ขนาดตอกไข่ยังยากเลยสำหรับฉัน ฉันนี่มันไม่เอาไหนจริงๆ“ถ้าทำตกอีกฟอง ผมคิดฟองละยก!” เขาขู่ฉันอีกแล้ว ระหว่างที่ฉันก้มลงจะหยิบไข่ฟองที่เมื่อกี้ฉันเพิ่งทำตกแตก แล้วจะไม่ให้ฉันขนลุกจนต้อ
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 11 ถ้าผมไม่ได้กินข้าว ผมจะกินคุณแทน!
พรึ่บ!“ตื่นได้แล้วคุณหนู! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนครับ!” ผ้าห่มถูกกระชากออกจากตัวฉันพร้อมกับเสียงกระแทกแดกดันที่ดังลั่นตามมา มันทำให้ฉันตกใจจนต้องสะดุ้งตื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่มีแรงลุกขึ้นอยู่ดี เพราะมันทั้งหนาวทั้งสั่น ทั้งอ่อนล้าหมดแรง ทั้งร้อนๆรุ่มๆไปทั้งตัว“ผมบอกให้ลุกไงแนน เช้าแล้ว ลุก!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันขึ้นมาแล้วดึงทั้งตัวของฉันเข้าไปหา“เจ็บ ปืน ขอร้อง ปล่อย ฮึก ปล่อยฉันก่อน ฮือๆ” ฉันทำได้แค่บอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆแหบแห้งปนเสียงสะอื้น แต่ไม่มีแรงขัดขืนเขาแล้ว“ผมไม่ปล่อย! มานี่!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันลงจากเตียงแล้วลากฉันให้เดินตามไปไหนไม่รู้ ขาฉันได้แต่ครูดไปกับพื้นเพราะฉันไม่มีแรงเดินตามเขาให้ทัน“โอ๊ย!” ผลของการไม่มีแรงคืออยู่ๆฉันก็ทรุดลงกับพื้นเอาดื้อๆ แรงจะลุกขึ้นยืนก็ไม่มี ส่วนปืน เขาหันมองฉันเหมือนไม่พอใจทีนึงแล้วเดินกระทืบปึงปังไปไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าในมือพรึ่บ! เขาโยนมันใส่ฉัน“ใส่ซะ! เห็นสภาพทุเรศๆของคุณแล้วมันอุจาดตา!” เขาตวาดใส่ฉัน แต่ฉันก็ยอมรับ สภาพฉันตอนนี้มันทุเรศจริงๆ มือสั่นๆของฉันค่อยๆหยิบเสื้อขึ้นมา
UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน UN-SECURE GUY 10 ผมจะยืนเฝ้าคุณ! ตรงนี้ !
“มะ...ไม่ ไม่ใช่นะ” ฉันรีบตอบเสียงสั่นเพราะเขาทำท่าจะก้าวเข้ามา ส่วนฉันก็ขยับถอยโดยอัตโนมัติ เผลอลืมความเจ็บไปเสี้ยววินาที เพราะฉันกลัวเขามากกว่า“ไม่ใช่แล้วทำไมยังไม่ทำ!” เขาถามติดตะคอก สายตาเอาเรื่อง“ฉัน ฉัน ฉันทำเดี๋ยวนี้แหละ...โอ๊ย!” ฉันรีบลุกไปหน่อย ลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่เลยเผลอล้มจนได้“บอกแล้วไงว่ามารยาของผู้หญิงสารเลวอย่างคุณมันใช้กับผมไม่ได้ผล ลุกขึ้น!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันแล้วดันตัวฉันไปติดฝา ตามด้วยเขาที่ประกบฉันเข้ามา“หรือที่สำออยให้ผมเห็น เพราะว่าคุณไม่อยากซักผ้า แต่อยากทำอย่างอื่น อย่างอื่นที่เหมือนกับเมื่อกี้นี้” เขาพูดจบก็ทำท่าจะพุ่งใบหน้าเข้ามา ดีที่ฉันหลบทัน“ไม่ ไม่ใช่นะ เมื่อกี้ฉันลุกไม่ขึ้นจริงๆ แต่ ฮึก แต่ไม่ได้อยากให้นายทำแบบนี้ นายปล่อย ฮือ ฮึก ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันจะไปซักให้ ซักให้จริงๆ ฮือๆ ฉันไหว้ล่ะ อย่าทำฉันเลย ฉันเจ็บแล้ว กลัวแล้วปืน ฮือๆๆ...” ฉันพนมมือไหว้เขาอย่างไม่มีทางเลือก ตอนนี้ฉันยอมทุกอย่าง ยอมเสียศักดิ์ศรี ยอมเสียอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เสียตัวให้เขาเหมือนกับหลายครั้งก่อนหน้านี้ เพราะฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ“หึ อีกแล้วเหรอ มุกกราบกรานอีกแล้วเหรอ รู้มั้ย นี่ถ
You may also like
พิษรักมาเฟีย
โซลสตาร์ seoulstar29.6K viewsแค้นรัก คู่หมั้นร้าย NC20+
Naya Solene51.4K viewsพ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา220.4K viewsลงทัณฑ์เมียลับมาเฟีย
แอดอ้วน นามปากกาเงินล้าน5.0K viewsI'M YOURS พ่อมาเฟีย
ฅนบนดอย1.5K viewsพิษรักน้องชายมาเฟีย
J.Jusmin3.1K viewsเมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย
ซืออ้าย 思爱55 viewstest book
lili665 views
