MasukArrived at meeting. Everything is under control. Miss you both so much. Will call later. Sa penthouse sa Costa Brava, Spain, si Sophia ay nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa screen ng phone habang si Maria Cecilia ay mahimbing na natutulog sa tabi niya. Ang maliit na kamay ng bata ay nakahawak sa damit niya, parang ayaw nang bitawan ang ina kahit sa pagtulog. Ang mensahe ni Teddy ay nagbigay ng kaunting ginhawa, ngunit hindi sapat para mapawi ang bigat na matagal nang nakadagan sa kanyang dibdib. Paulit-ulit niyang binasa ang mensahe. “Under control…” bulong niya sa sarili, ngunit ang boses ay puno ng duda. Alam niyang si Teddy ay matalino at maingat, pero ang Maynila ay puno ng mata at tainga na maaaring konektado pa rin kay Jane at Victor. Limang taon na silang ligtas dito, pero sa isang iglap, dahil sa problema sa negosyo, muling binuksan ang pinto ng nakaraan. Hinaplos niya ang pisngi ni Maria Cecilia. Ang bata ay ngumingiti pa rin sa pagtulog, walang alam sa takot ng magul
Sa isang mataas na building sa Bonifacio Global City, si Teddy (bilang Lucas del Rosario) ay pumasok sa private conference room na may mahigpit na security. Ang mesa ay puno ng mga executive ng subsidiary company, lahat ay may seryosong mukha. Ang hangin sa loob ay mabigat, puno ng tensyon.“Magandang umaga, Mr. del Rosario,” bati ng CFO nang bahagyang yumuko. “Salamat sa pagdating mo nang personal. Hindi na namin kayang i-handle nang mag-isa ang sitwasyon.”Si Teddy ay umupo sa dulo ng mesa, ang mukha ay kalmado pero ang isip ay puno ng alerto. “Diretsuhin na natin. Ano ang eksaktong nangyari?”Isa-isang inilatag ng legal team ang mga dokumento. May leakage ng confidential contracts sa isang major competitor. May internal betrayal na posibleng galing sa isang senior manager. Mahigit apat na daang milyon ang posibleng mawala kung hindi agad maayos.“Mayroon kaming ebidensya na may nag-leak ng files,” sabi ng head of security. “Pero hindi pa namin matukoy kung sino. Parang may propesyo
Ang eroplano ay dahan-dahang bumaba sa NAIA Terminal 3. Si Teddy o sa pasaporte niya ngayon ay Lucas del Rosario ay nakaupo sa business class, ang mga daliri ay mahigpit na nakahawak sa armrest habang nararamdaman ang bawat pagbagsak ng gulong sa runway. Limang taon. Limang taon na ang nakalipas mula nang huli niyang yapakan ang lupang ito. Ngayon, bumalik siya hindi bilang Theodore Smith kundi bilang isang negosyanteng may lihim na misyon.“Welcome to Manila, Sir del Rosario,” sabi ng flight attendant nang ngiti.Tumango lang si Teddy at tumayo. Suot niya ang dark gray suit, salamin na may kapal na frame, at maikling balbas na bahagi ng kanyang bagong anyo. Sa loob ng eroplano, paulit-ulit niyang inulit sa isip ang plano: maikli lang ang stay, ayusin ang problema sa supplier, at umalis agad. Walang personal na lakad. Walang pagkakataong makita siya ng mga mata na maaaring naghihintay.Pagbaba niya, ang init at ingay ng Maynila ay agad na sumalubong sa kanya ang amoy ng maulan na ha
Ang pagniniig nila sa gabing iyon ay puno ng luha, ungol, at matinding emosyon. Si Teddy ay gustong markahan si Sophia nang buo bago siya umalis. Si Sophia naman ay gustong ibigay ang lahat ng takot, pagmamahal, at pagnanasa sa bawat galaw ng katawan. Nang pareho na silang pagod at basa ng pawis at katas, nanatili si Teddy nakayakap kay Sophia, ang mukha ay nakabaon sa leeg nito. " Babalik ako," bulong niya ulit, ang boses ay basag. "Huwag kang matakot. Para sa inyo 'to." Si Sophia ay yumakap nang mahigpit, ang luha ay patuloy na tumutulo sa pisngi niya. "Ingat ka... mahal na mahal kita, Teddy." At sabay silang nilabasan at umungol sa kasarapan. Natulog sila habang nakabaon pa rin ang ari ni Teddy sa puke ni Sophia at payapa silang natulog.Kinabukasan, ang umaga ay sumisilip sa penthouse. Si Teddy ay abala na sa pag-aayos ng mga dokumento at laptop, habang si Sophia ay nag-aasikaso sa anak, si Maria Cecilia, na masigla at puno ng enerhiya. “Okay, princess, kailangan nating maging mai
Sa penthouse sa Costa Brava, Spain, ang hapunan ay tahimik ngunit mainit ang pag-uusap. Si Maria Cecilia ay natutulog na sa kanyang kwarto, ang maliit na night light ay nagbibigay ng malambot na liwanag sa corridor. Si Sophia at Teddy ay nakaupo sa balkonahe, ang malamig na hangin ng dagat ay humahaplos sa kanilang balat habang hawak ni Teddy ang kamay ni Sophia.“Love… may problema sa kompanya sa Pilipinas,” sabi ni Teddy nang seryoso, ang boses ay mababa. “Malaking issue sa isa sa mga major suppliers. May legal complication at kailangan ng personal na presence ko doon. Hindi na sapat ang video calls at representatives. Kailangan kong umuwi nang ilang araw… siguro isang linggo o dalawa.”Napahinto si Sophia sa pag-inom ng wine. Ang mukha niya ay biglang nagbago. Limang taon na silang ligtas dito. Limang taon na walang direktang ugnayan sa Pilipinas maliban sa mga lihim na tawag at business updates.“Umuwi? Sa Pilipinas?” tanong niya, ang boses ay puno ng pag-aalala. “Teddy… delikado
Sa labas ng silid, Wright at Victor ay nanatiling nakatayo, ang bawat isa ay may halo ng relief, galit, at pagmamahal. Ang mga sandaling iyon ay hindi lamang pagtatapos ng limang taon ng pangungulila, galit, at tensyon, kundi simula ng bagong kabanata isang bagong buhay na hindi lang para kay Jane at Wright, kundi para sa kanilang anak, at sa kanilang pamilya na muling nabuo sa liwanag ng bagong simula.Si Jane ay hinaplos ang malambot na pisngi ng sanggol. Ang maliit na bibig nito ay bahagyang gumagalaw, parang naghahanap ng gatas. Sa bawat galaw na iyon, parang may bagong lakas na pumapasok sa katawan niya. “Anak ko…” bulong niya, ang boses ay puno ng pagmamahal na matagal niyang inipon. “Hindi ko hahayaang mangyari sa’yo ang nangyari sa akin. Hindi ko hahayaang may magnakaw pa ng parte ng buhay mo.”Si Wright ay lumapit pa at dahan dahang hinawakan ang balikat ni Jane. “Pwede ko na bang hawakan siya?”Tumango si Jane. Maingat na inilagay ni Wright ang sanggol sa kanyang mga bisig.
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S
Siya ang kanyang takbuhan pagkatapos ng mahabang araw, ang babaeng nagpapainit sa kanyang malamig na mundo. Ang homemade lunch na dala niya minsan, ang mga ngiti niya na puno ng pag-ibig, ang mga yakap niya na nagpaparamdam sa kanya na buhay pa siya sa kabila ng yaman at kapangyarihan. Ngunit ngayo
"Teddy... salamat," sabi niya nang mahina, ang boses ay nanginginig nang sobra. "Pero... pero bakit ka ganito sa akin? Bakit ka sobrang maalaga? Sobrang sweet? Hindi mo naman ako asawa o... o ano man. Bakit mo ginagawa 'to lahat para sa akin?"Si Teddy ay natigilan saglit, ang ngiti ay nanatili ngu
Si James ay huminga nang malalim, ang boses ay puno ng pagkairita. "Fine. Pero kung nasaktan ka ulit niya, ako mismo ang sisira sa kanya. At ang kabit niya? Si Sophia? Baka ako ang maghiganti para sa'yo."Binaba ni Jane ang phone, ang mga kamay ay nanginginig. Si Wright ay lumapit sa kanya, niyakap







