UNBREAK MY HEART CHAPTER 3

Ang kanyang puso ay durog na, ang kanyang tiyan ay may buhay na nangangailangan ng katarungan. At ang lalaking ito ang misteryosong Teddy Smith na biglang lumitaw na parang tadhana ay nag-aalok ng daan palabas sa dilim.

Habang ang ulan ay bumubuhos nang mas malakas sa labas, parang langit mismo ang sumasabay sa hagulhol ng kanyang puso, hinaplos ni Sophia ang kanyang tiyan. Ang maliit na buhay sa loob niya ay parang nag-iisang anchor sa gitna ng bagyo ng sakit. Ang mga luha ay patuloy na umaagos sa kanyang pisngi, halo sa ulan na tumatulo mula sa kanyang basang buhok. "Sige... tulungan mo ako, Teddy," bulong niya, ang boses ay nanginginig at basag. "Gusto kong malaman ang katotohanan. Gusto kong... malaman bakit ginawa ito ni Wright sa akin."

Si Teddy Smith ay nakaupo sa driver’s seat, ang mga kamay ay matatag sa manibela, ngunit ang mga mata niya ay nakapako sa kanya may kakaibang intensity na hindi niya maipaliwanag. Sa loob-loob niya, ngumiti siya nang lihim. Tagumpay ang unang hakbang. Matagal niyang hinintay ang sandaling ito, ang sandali na ang lihim na asawa ni Wright ay hihingi ng tulong sa kanya. Sa pamamagitan ni Sophia, sa wakas, makakaganti siya sa lalaking nanloko sa kanya sa negosyo limang taon na ang nakaraan. Ngunit sa labas, ang mukha niya ay puno ng simpatya.

"Sophia," sabi niya nang mahinahon, ang boses ay mababa at malamig na parang ulan sa labas. "Alam ko kung gaano kasakit 'yan. Pero may mas sasakit pa kapag nalaman mo ang buong katotohanan."

Napatingin si Sophia sa kanya, ang mga mata ay namamaga at puno ng takot. "Ano'ng ibig mong sabihin? Ano pang mas sasakit pa rito? Nakita ko na siya... hawak ang kamay ni Jane, binigyan ng necklace, sinabing 'happy anniversary' sa kanya. Limang taon ko siyang minahal, Teddy. Limang taon akong naghintay na ipakilala niya ako. At ngayon... ngayon, parang wala akong kwenta sa kanya."

Humugot ng malalim na hininga si Teddy, parang nag-aalangan, ngunit sa totoo, kalkulado ang bawat salita. "Hindi lang 'yun acting para sa publiko, Sophia. Ang kasal niyo... ang kasal niyo sa chapel na 'yun... hindi pala totoong nakarehistro."

Parang tumigil ang mundo ni Sophia. Ang hangin sa loob ng sasakyan ay biglang naging mabigat, parang hindi siya makahinga. "Ano... ano'ng sinasabi mo?"

"Hindi nilabas ni Wright ang marriage certificate niyo. Hindi niya ito isinampa sa civil registrar. Sa mata ng batas... hindi kayo kasal. Ang totoong kasal..ang opisyal, ang may dokumento ay kay Jane. Limang taon na silang legal na mag-asawa."

Parang may bumagsak na bomba sa dibdib ni Sophia. Ang kanyang mga mata ay lumaki sa gulat, at bigla siyang napahagulgol nang mas malakas, ang mga kamay ay nakayakap sa kanyang tiyan na parang doon lang siya makakapit. "Hindi... hindi totoo 'yan! Nagpakasal kami! Sa harap ng Diyos! May certificate kami! May pirma! Bakit... bakit niya gagawin 'yon sa akin?!"

Ang iyak niya ay naging malakas na hagulhol, ang katawan ay nanginginig nang husto. Ang sakit ay hindi na ordinaryong heartbreak ito ay trahedya, isang ganap na pagdurog sa kanyang kaluluwa. Limang taon niyang inakala na asawa siya niya. Limang taon niyang ibinigay ang lahat, ang katawan, ang puso, ang buhay. At ngayon, nalaman niyang lahat ay kasinungalingan? Na siya ay... ano? Isang kerida? Isang kabit?Kept Woman?

"Bakit mo alam 'to?!" sigaw niya kay Teddy, ang mga luha ay umaagos nang walang tigil. "Paano mo nakuha ang impormasyong 'yan? At bakit... bakit mo ako tutulungan? Ano'ng layunin mo, Teddy Smith? Hindi kita kilala! Bakit bigla kang lumitaw na parang tagapagligtas ko? Ano'ng gusto mo sa akin?!"

Si Teddy ay nanatiling kalmado, ngunit sa loob, maingat siya. Hindi niya pwedeng sabihin ang buong katotohanan na matagal niyang iniimbestigahan si Wright, na gumamit siya ng mga private investigator para hukayin ang bawat lihim nito, na natuklasan niya ang tungkol kay Sophia bilang pinakamalaking kahinaan niya.

At na si Sophia ang perpektong tool para pabagsakin ang imperyo ni Wright.

"Sophia, kumalma ka muna," sabi niya nang mahinahon, inabot ang isang box ng tissue sa glove compartment at inabot sa kanya. "Hindi kita kilala personal, oo. Pero sa mundo ng negosyo, maraming tsismis at dokumentong lumalabas kapag may galit ka sa isang tao. Si Wright... may nakaraan kaming hindi maganda. Limang taon na ang nakaraan, niloko niya ako sa isang malaking deal. 

Nawala sa akin ang milyon-milyon. Mula noon, pinag-aralan ko siya. At natuklasan kita ang babaeng itinago niya na parang kahihiyan. Hindi ko gusto na may nasasaktan na babae tulad mo. At oo, may personal na motibo ako: gusto kong makita siyang magdusa katulad ng ginawa niya sa akin. Pero higit sa lahat, karapat-dapat mong malaman ang katotohanan. Karapat-dapat kang magkaroon ng katarungan."

Ang mga salita niya ay parang halo ng lason at gamot. Si Sophia ay umiiyak pa rin, ang isip ay gulong-gulo. Totoo ba ito? Paano kung kasinungalingan lang din ni Teddy? Pero bakit magsisinungaling siya? At ang nakita niya sa lobby... lahat ay magkakaugnay.

"Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko," bulong niya, ang boses ay mahina na parang nasira na. "Limang taon akong naniwala sa kanya. Inialay ko ang buong buhay ko. At ngayon... buntis ako, Teddy. Buntis ako sa anak niya. Paano ko sasabihin 'to ngayon? Paano kung itakwil niya ako? O itakwil ang anak namin?"

Ang salitang "buntis" ay nagpabago sa ekspresyon ni Teddy bahagyang gulat, ngunit mabilis niyang itinago. Sa loob-loob, mas lalong perpekto: isang anak na hindi legitimate. Mas malaking kahinaan ito para kay Wright.

"Sophia, hindi mo kailangang magdecide ngayon," sabi niya nang malambing. Inilabas niya ang isang business card mula sa kanyang wallet itim na card na may gold lettering, eleganteng-elegante. "Ito ang number ko. Kung magbago ang isip mo, kung gusto mong malaman pa ang iba pang lihim, tawagan mo lang ako. Handa akong tumulong sa'yo. Kahit ano pa 'yan."

Tinanggap ni Sophia ang card nang nanginginig ang mga kamay, ngunit hindi siya sumagot. Ang isip niya ay blangko, puno ng sakit.

"Ihatid na kita sa bahay mo," sabi ni Teddy. "Kailangan mong magpahinga."

Tahimik ang biyahe pauwi. Si Sophia ay nakatingin lang sa labas, ang ulan ay patuloy na bumubuhos, parang sumasalamin sa kanyang mga luha. Nang makarating sa maliit na bahay na ibinigay ni Wright sa kanya ang "bahay nila" na lihim lang bumaba siya nang walang salita. Basang-basa siya, mugto ang mga mata, ngunit pinilit niyang maglakad nang tuwid.

Ang katulong, si Aling Rosa, na nag-aalaga sa bahay mula pa noon, ay nakita siya sa pintuan. "Ma'am Sophia! Diyos ko, ano'ng nangyari sa'yo? Basang-basa ka! At ang mga mata mo... umiyak ka ba?"

Ngumiti si Sophia nang pahina, ngunit ang ngiti ay basag. "Okay lang ako, Aling Rosa. Pagod lang. Huwag kang mag-alala." Ngunit habang umaakyat siya sa hagdan papunta sa kwarto nila ni Wright, ang mga luha ay tumulo ulit.

Ang kwarto ay malaki at maganda,ang "kanilang" kwarto, kahit bihira lang umuwi si Wright. Sa dingding, nakasabit ang napakalaking framed photo ng kanilang "wedding" sila sa chapel, magkayakap, ngumingiti nang maligaya. Ang larawang iyon ang nagbigay sa kanya ng lakas sa limang taon ng paghihintay.

Ngunit ngayon... ngayon, ang larawan ay parang pangungutya.

Bigla siyang napatingin sa toolbox sa sulok may martilyo roon na ginagamit minsan para sa maliit na repair. Kinuha niya ito nang nanginginig ang mga kamay, at humarap sa larawan.

"Kasalanan mo 'to, Wright!" sigaw niya sa hangin. At sa isang malakas na hagupit, binasag niya ang salamin ng frame. Nagkalat ang mga basag na salamin sa sahig, ngunit hindi siya tumigil. Paulit-ulit niyang hinampas ang larawan hanggang sa magiba ang frame, hanggang sa mahulog ang photo.