UNBREAK MY HEART CHAPTER 2

Ang mga empleyado sa paligid ay nagpalakpakan, ngumingiti, may mga humihiyaw pa ng "Congrats!" May mga camera mula sa media na biglang dumating, kumukuha ng litrato para sa "perfect couple" na ito.

Si Sophia ay nakatayo roon, parang multo sa sarili niyang kasal. Hindi siya nakikita ninuman. Siya ang lihim ang babaeng hindi umiiral sa mundo nila.

Ang sakit ay sobrang intense, parang namamatay siya nang dahan-dahan. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig nang husto, at ang lunch box ay nahulog sa sahig nang may malakas na tunog. Nagkalat ang mga pagkain na inihanda niya nang may pag-ibig: ang salmon na nagkalat sa marmol, ang salad na natapong, ang chocolate mousse na nagkalat na parang dugo ng kanyang puso.

Ngunit walang nakapansin. Ang lahat ay abala sa pagdiriwang nina Wright at Jane.

Ang mga luha ni Sophia ay tuluyan nang bumagsak na parang waterfall. Umiiyak siya nang tahimik muna, ngunit unti-unting naging malakas, ang kanyang balikat ay nanginginig, ang kanyang dibdib ay sumasabog sa sobrang sakit.

"Limang taon... limang taon akong naghintay, Wright! Inialay ko ang buong buhay ko sa'yo! Bakit? Bakit mo 'ko ginaganito?!" sigaw ng kanyang isip, habang ang mga flashback ay bumabalik nang paulit-ulit, parang mga suntok sa kanyang mukha.

Naalala niya ang unang halik nila sa ilalim ng malakas na ulan, nang sabihin ni Wright na "Ikaw lang ang mahal ko, Sophia. Walang iba. Forever."

Naalala niya ang gabing nagpakasal sila, nang hawakan niya ang kanyang kamay at umiyak siya nang sabihin na "Ikaw ang aking asawa, sa harap ng Diyos at ng mundo kahit lihim muna."

Naalala niya ang mga gabing magkasama sila, nang yakapin niya si Wright nang mahigpit at sabihing "Hindi kita iiwan, kahit ano pa. Kahit mag-isa akong maghintay."

At ngayon... ito ang kapalit? Isang publiko na anniversary kay Jane? Isang necklace na milyon ang halaga, habang ang singsing niya ay simpleng pilak na nakatago sa drawer?

Ang kanyang tiyan ang anak nila. Hinaplos niya ito nang nanginginig ang mga kamay. "Baby... sorry ha? Sorry kung ganito ang daddy mo. Sorry kung lihim ka rin pala magiging katulad ko. Pero... mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya."

Ngunit ang sakit ay hindi na makaya. Parang hinang-hina ang kanyang mga tuhod, at bigla siyang umatras, halos matumba. "Hindi ko kaya... hindi ko na kaya 'to..." Umiiyak siya nang malakas ngayon, hindi na pinipigilan. Ang mga tao sa lobby ay nagsimulang mapatingin, ngunit wala siyang pakialam.

Bigla siyang tumakbo palabas ng building, ang mga luha ay nakakabulag sa kanya, ang hangin ay malamig sa kanyang basang pisngi. Sa labas, sa harap ng Wright Tower, huminto siya sa isang bench at bumagsak, yakap ang kanyang tiyan habang umiiyak nang ubod ng hina.

"Wright... bakit mo 'ko sinaktan nang ganito? Ano bang kasalanan ko? Bakit hindi ako sapat? Bakit si Jane? Bakit hindi ako ang hawak mo ngayon? Bakit hindi ako ang binigyan mo ng 'happy anniversary'?"

Ang kanyang iyak ay naging hagulhol na, parang hayop na nasugatan nang malubha. Ang mga tao sa paligid ay nakatingin, may mga nagbubulungan, ngunit siya ay nawala na sa mundo.

Sa pinakamadilim na sandali ng kanyang buhay habang ang kanyang puso ay durog na durog, habang ang kanyang mga pangarap ay nawasak nang tuluyan, habang ang ulan ay nagsimulang bumuhos na parang langit mismo ang umiiyak para sa kanya biglang may humintong black luxury car sa harap niya. Isang sleek na Maybach, makintab kahit sa basa ng ulan. Bumaba ang pinto sa gilid ng driver, at lumabas ang isang lalaki na parang galing sa cover ng business magazine.

Matangkad, maskulado ang katawan na nakabalot ng tailored dark suit, buhok na maayos na itim, at mga mata na madilim at intense na parang kayang sumilip sa pinakamalalim na lihim ng isang tao. Gwapo siya higit pa sa gwapo na nakikita niya sa mga larawan. Si Teddy Smith.

Si Teddy Smith ang misteryosong tycoon na madalas niyang nababasa sa mga business magazine at online articles. Ang business rival at dating partner ni Wright na may malalim na galit sa kanya matapos ang isang nakaraang deal na nagkamali at nagdulot ng malaking pinsala sa kanya. Kilala siya sa mundo ng negosyo bilang without mercy, mayaman na may sariling imperyo, ngunit hindi niya ito personal na nakilala. Ni hindi niya alam na may koneksyon ito sa kanya.

Lumapit siya sa bench nang mabilis ngunit kontrolado, payong sa kamay upang takpan siya mula sa ulan. Ang mga mata niya ay nakapako sa kanya hindi aksidente. Matagal na niyang alam ang itsura niya, matagal na niyang pinag-aaralan ang bawat detalye ng buhay niya mula sa malayo. Lihim niyang iniimbestigahan si Sophia, gamit ang mga private investigator at koneksyon niya, dahil alam niya: sa pamamagitan niya, sa lihim na asawa ni Wright, matutuklasan niya ang pinakamalaking kahinaan ng kanyang kaaway. Si Sophia ang susi para pabagsakin si Wright nang tuluyan.

"Miss... Sophia Florence?" tawag niya, ang boses ay mababa, malamig ngunit may hinaba na concern perpektong acting.

Napatingin si Sophia sa kanya, ang mga mata ay namamaga at puno ng gulat sa gitna ng luha. Ang mukha niya... pamilyar. "P-Paano... paano mo ako kilala?" tanong niya, ang boses ay nanginginig, halo ang takot at pagkalito. "At... ikaw ba 'yung... Teddy Smith? 'Yung sa mga magazine?"

Ngumiti si Teddy nang maliit, isang ngiti na maingat na hinanda punong-puno ng simpatya sa labas, ngunit sa loob, kalkulado. Lumuhod siya sa harap niya upang magkapantay ang mga mata nila, inilalabas ang payong upang takpan silang dalawa. "Oo, ako nga. Teddy Smith. Nakita kitang lumabas sa Wright Tower... at nakita ko ang nangyari sa loob. Alam ko kung sino ka, Sophia. Matagal ko nang... naririnig ang tungkol sa'yo."

Hindi niya sinabing "pinag-aaralan" o "iniimbestigahan." Sa halip, hinayaan niyang mag-isip si Sophia na baka tsismis lang sa business world.

"Pasensya na kung biglaan ito," patuloy niya, ang tono ay malambot ngunit may intensity. "Pero hindi kita pwedeng iwanan nang ganito. Basang-basa ka na, umiiyak... ano'ng nangyari? Si Wright ba?"

Ang pangalan ni Wright ay parang dagdag na kutsilyo sa dibdib ni Sophia. Tumulo ulit ang mga luha niya nang mas malakas. "P-Paano mo... alam?"

Tinulungan niya siyang tumayo nang marahan, ang mga kamay niya ay mainit at matatag kontrolado ang bawat galaw. "Halika, pasok ka muna sa sasakyan. Mainit doon, at ligtas. Hindi kita iiwan sa ulan na 'to."

Wala siyang lakas tumanggi. Ang sakit ay sobrang labis, ang katawan niya ay nanghihina, at ang estranghero na ito ang kilalang-kilala sa magazine na si Teddy Smith ay parang biglang tagapagligtas sa gitna ng bagyo. Inakay niya siya papasok sa sasakyan, ang amoy ng leather at mahal na cologne ay nakapalibot sa kanya.

Sa loob, habang nagmamaneho si Teddy palayo sa Wright Tower, hindi mapigilan ni Sophia ang paghagulhol. Lahat ng pinigil na sakit sa limang taon ay lumabas na ang paghihintay, ang pag-asa, ang pag-ibig na winasak sa isang iglap.

"Bakit mo 'ko tinulungan?" tanong niya sa wakas, ang boses ay paos at basag mula sa iyak. "Hindi mo naman ako kilala... personal."

Huminto si Teddy sa isang tahimik na gilid ng kalsada, tiningnan siya nang malalim. Sa mga mata niya, may galit na nakatago galit para kay Wright ngunit ipinakita niya ang awa. "Dahil alam ko ang sakit na dinadanas mo, Sophia. Matagal ko nang alam ang tungkol sa lihim niyong kasal. Tungkol sa kung paano ka niya itinago na parang... hindi karapat-dapat ipakita sa mundo."

Gulat na gulat si Sophia. "Paano mo nalaman 'yun? Sino'ng nagsabi sa'yo?"

Ngumiti siya nang maliit, ang mga mata ay may kakaibang ningning parang apoy na handang sumunog. "Sa mundo ng negosyo, maraming lihim ang lumalabas, Sophia. Lalo na kapag may galit ka sa isang tao tulad ko kay Wright. Matagal ko nang pinag-aaralan ang buhay niya... at natuklasan kita. Ikaw ang pinakamalaking lihim niya. At ngayon, nakita ko kung paano ka niya sinaktan."

Ang mga salita ay parang asin sa sugat, ngunit sa parehong oras, parang unang beses may nagbigay ng validation sa sakit niya. "May mga bagay si Wright na itinago sa'yo," patuloy ni Teddy, ang boses ay mababa ngunit puno ng pangako. "Malalalim na lihim kung bakit niya ginawang ganito ang buhay mo. At si Jane... hindi lang 'yun para sa show. May mas malalim pa. Kung gusto mo, tutulungan kitang malaman ang lahat. Tutulungan kitang... makaganti."

Ang salitang "makaganti" ay nag-echo sa kanyang isip na puno ng sakit at galit na bagong gising. Paghihiganti? Sa lalaking minahal niya nang buong-buo? Sa ama ng anak niya?