LOGINHindi na nagsalita si Wright. Sa halip, hinawakan niya ang mukha ni Jane nang parehong kamay at hinalikan siya nang marubdob—walang pagpigil, walang lambing na peke. Ang mga labi nila ay nagtagpo nang mainit at mapusok, ang dila ay naglalaro nang mapang-ari at mapang-akit, ang bawat haplos ay punô ng panghahabol at panghahabol pabalik. Si Jane ay humalinghing sa bibig niya, ang mga kamay ay hinuhubad na ang polo ni Wright nang mabilis at puno ng gigil, ang mga kuko ay nag-iiwan ng
Ang eroplano ay dahan-dahang bumaba sa isang private airstrip sa labas ng Bern, Switzerland. Ang lamig ng hangin ay agad na sumalubong nang bumukas ang pinto. Si Teddy ang unang bumaba, ang mga mata ay alerto, ang katawan ay tense habang ini-scan ang paligid. Kahit na ang lugar ay tahimik at puno ng niyebe sa malayo, hindi siya nagpapakampante. Sa likod niya ay si Sophia, mahigpit na yakap si Maria Cecilia na natutulog pa rin sa kanyang mga bisig.“Welcome to Switzerland,” sabi ng isang lalaking naka-suit na naghihintay sa kanila. Si Marcus, ang head of security na inatasan ni Teddy mula pa noong nasa Spain pa sila. “Everything is prepared, Sir. The safe house is ready. May full medical team na naghihintay para kay Ma’am Sophia.”Si Teddy ay tumango lamang. Agad niyang inalalay si Sophia pababa ng hagdan. Ang hangin ay malamig, pero ang init ng yakap nila ay sapat na para mapanatag siya nang bahagya.“Mahal… okay ka ba?” tanong niya kay Sophia habang patuloy silang naglalakad patungo
Si Jane ay nanatiling nakaupo sa malaking leather chair sa kanyang pribadong opisina, ang katawan ay parang estatwa na biglang nawalan ng lakas. Ang phone ay nakahiga sa mesa, ang screen ay nakapatay na, pero ang tinig ni Eduardo ay patuloy na umaalingawngaw sa kanyang isip paulit-ulit, walang tigil, parang isang multo na hindi niya mapatahimik.“Mommy… uwi na po… I won't eat if you will not go home… please mommy…”Ang mga salita ng anak niya ay parang daan-daang kutsilyo na dahan-dahang iniikot sa kanyang dibdib. Hawak niya ang larawan nilang tatlo siya, si Wright, at si Eduardo na kinuha noong unang kaarawan ng bata. Sa larawan, nakangiti siya nang tunay, yakap-yakap ang anak habang si Wright ay nakatingin sa kanila nang may pagmamahal.Ngayon, ang ngiti sa larawan ay parang pangungutya.“Bakit…” bulong niya sa sarili, ang boses ay halos hindi na marinig. “Bakit kailangan mong ipaalala sa akin na may anak ako? Bakit kailangan mong ipaalala sa akin na may buhay akong iniwan dito?”
Sa Wright Mansion, ang madaling araw ay parang walang katapusan para kay Wright William. Nakaupo siya sa malaking leather sofa sa sala, ang ulo ay nakasandal sa likod ng upuan, ang mga mata ay nakatingin sa kisame na parang may sagot doon sa lahat ng problema niya. Ang dibdib niya ay mabigat na mabigat, parang may bato na nakadagan dito na hindi na niya maalis.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga salita ni Jane.“...kung pipigilan mo ako… baka isama kita sa plano ko.”“...gusto ko siyang kunin ang anak niya sa harap niya.”“...patayin niyo si Teddy kung kinakailangan.”Wright ay napahawak sa kanyang mukha. Ang luha ay tumulo na naman sa kanyang mga mata nang hindi niya napapansin. Limang taon. Limang taon na niyang sinisikap na ayusin ang lahat. Limang taon na niyang pinagsisihan ang pagtataksil niya kay Sophia. Limang taon na niyang binigyan ng lahat si Jane — ang pagmamahal, ang oras, ang pangako. Pero ngayon, parang lahat ng ginawa niya ay walang saysay.Biglang may marin
“Dahil sa limang taon na ‘yon, siya ang naging biktima sa mata ng publiko. At sa isip niya, ikaw ang dahilan. Ikaw ang nagnakaw sa kanya ng buhay na dapat ay sa kanya. Kahit mali ‘yon, kahit si Wright mismo ang may kasalanan… siya ang hindi na makawala sa sakit na ‘yon.”Tumigil siya saglit at hinalikan ang tuktok ng ulo ni Sophia.“Pero hindi natin siya hahayaang manalo. Hindi natin siya hahayaang kunin si Cecilia. At hindi ko hahayaang masaktan ka niya. May plano na ako. Sa Switzerland, may bagong identities tayo. May bagong bahay. May full security team na naghihintay. At kapag kailangan, lilipat tayo ulit. Kahit sa Australia, New Zealand, o kahit saan pa. Basta ligtas kayo.”Si Sophia ay yumakap nang mas mahigpit, ang mukha ay nakabaon sa dibdib ni Teddy. Naririnig niya ang mabilis na tibok ng puso nito ang tibok ng takot, galit, at pagmamahal na halo-halo.“Natatakot ako para sa’yo,” bulong niya. “Natatakot ako na baka isakripisyo mo ang sarili mo para sa amin. Natatakot ako na
Pagkatapos ng maikling sandali ng katahimikan, ipinagpatuloy ni Teddy ang pagmamaneho. Ang kamay niya ay mahigpit na nakakapit sa manibela, ang mga buko ay puti na sa sobrang lakas ng pagkakahawak. Sa kanyang isip, libu-libong plano ang umiikot nang mabilis mga ruta, backup identities, emergency funds, at kung paano nila mapoprotektahan ang kanilang pamilya mula sa paparating na bagyo.Tinawagan niya ulit ang kanyang pinakamatapat na contact sa Switzerland.“Double the security. May paparating na hostile team mula Maynila. Ihanda niyo ang medical team para sa buntis. At siguraduhin niyong walang makaka-trace sa amin. Kahit anong mangyari, protektahan niyo sila. Lahat ng kailangan, gastusin niyo.”Sa kabilang linya, ang lalaki ay tumango agad. “Copy, Sir. May safe house na kami sa Bern. May underground access at full medical facility. Hihintayin namin kayo.”Habang nagmamaneho, paulit-ulit na iniisip ni Teddy ang mga salita ni Wright. Si Jane ay handa nang pumatay. Si Jane ay handa na
Kinabukasan ng madaling araw sa Costa Brava, ang dagat ay tahimik pa rin, ngunit sa loob ng villa, ang mundo ni Teddy ay biglang nagulo.Matapos ang tawag ni Wright, hindi na nakapagpahinga si Teddy. Nakaupo siya sa balkonahe nang mahabang panahon, ang phone ay mahigpit na nakahawak, ang isip ay puno ng galit at takot. Pagkatapos ay tumayo siya at pumasok sa silid. Dahan-dahang ginising niya si Sophia.“Mahal…” bulong niya, ang boses ay mababa pero puno ng urgency. “Gising ka na. Kailangan nating mag-usap.”Si Sophia ay dahan-dahang bumukas ang mga mata. Nang makita ang ekspresyon ni Teddy, agad siyang nag-alala. Umupo siya sa kama, ang kumot ay nakabalot sa katawan.“Teddy… ano’ng nangyari? Bakit parang gising na gising ka pa?”Si Teddy ay huminga nang malalim bago nagsalita. Hinawakan niya ang mga kamay ni Sophia.“Tinawagan ako ni Wright kanina. Si Jane… may ipinadala siyang team patungong Spain. Balak nilang kunin si Cecilia. At kung kailangan, patayin ako. Gusto ni Jane na dalhin
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapaki
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S
Siya ang kanyang takbuhan pagkatapos ng mahabang araw, ang babaeng nagpapainit sa kanyang malamig na mundo. Ang homemade lunch na dala niya minsan, ang mga ngiti niya na puno ng pag-ibig, ang mga yakap niya na nagpaparamdam sa kanya na buhay pa siya sa kabila ng yaman at kapangyarihan. Ngunit ngayo
"Teddy... salamat," sabi niya nang mahina, ang boses ay nanginginig nang sobra. "Pero... pero bakit ka ganito sa akin? Bakit ka sobrang maalaga? Sobrang sweet? Hindi mo naman ako asawa o... o ano man. Bakit mo ginagawa 'to lahat para sa akin?"Si Teddy ay natigilan saglit, ang ngiti ay nanatili ngu







