LOGINMalamlam ang ilaw sa delivery room. Ang bawat tunog ang malumanay na pag-ikot ng ventilator, ang mahinang beep ng monitoring equipment, ang mga hakbang ng nurse sa sahig ay tila pumipigil sa oras, binibigyang-diin ang bigat ng sandali. Hawak ni Jane ang kanyang bagong panganak na anak, nanginginig pa rin sa dami ng emosyon. Ang katawan niya, bagaman pagod at puno ng kirot, ay naglalakbay sa pagitan ng sakit at tuwa. Ang bawat luha na dumadaloy ay tila bumubura sa kirot, pinapalitan ng liwanag ang liwanag ng buhay na hawak niya sa bisig.Walang kasama si Jane sa silid. Si Wright ay nakatayo sa doorway, nakadikit ang noo sa pinto, ang dibdib ay umaangat at bumabagsak sa bawat hininga. Ramdam niya ang tensyon sa hangin, at tila bawat segundo bago marinig ang balita ay umaabot ng walang hanggan. Nang marinig niya ang malakas na iyak ng sanggol, huminga siya nang malalim, at sa wakas ay nakapagpahinga sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang minuto.“Jane… okay na kayo… thanks God… safe ka
Malamlam ang ilaw sa delivery room. Ang mga dingding ay puti, maingat na nilinis, at tahimik, maliban sa pag-ikot ng ventilator at ang mahinang tunog ng mga medikal na kagamitan. Nakahiga si Jane sa kama, ang katawan ay nanginginig sa bawat kontraksiyon, at ang bawat hininga ay mabigat, puno ng kirot at kasabikan.Ngunit sa kabila ng kaguluhan ng kanyang katawan, ang kanyang isip ay ibang laban. Isang madilim na halimaw ang gumagalaw sa loob niya ang obsesyon, ang galit, ang pangamba lahat ay nakatuon sa isang pangalan: Sophia. Ang babae na nakatakas sa kanya, na naging dahilan ng kanyang galit at pangamba, ay patuloy na bumabalik sa kanyang mga isip na puno ng kirot at panloob na tensyon.“Sophia… akala mo nakaligtas ka na? Ngayon, habang pinipilit kong maging ina… hindi ka pa rin ligtas. Kailangan kong hanapin ka… kailangan kong… hindi ko kayang kalimutan ang mga kasalanan niyo ni Wright…” bulong niya sa kanyang sarili, bawat salita ay may halong galit at takot.Isang matinding kont
Makalipas ang ilang buwan, malapit na ngang manganak si Jane. Ang Wright Mansion ay puno ng ekspektasyon. Ang nursery ay perpektong inayos—ang crib ay nakaposisyon sa tabi ng bintana, ang mga kurtina ay sumasayaw sa liwanag ng hapon, at ang maliliit na laruan ay maayos na nakapuwesto sa estante. Ang bawat detalye ay maingat na inihanda, bawat kulay at texture ay pinili para sa magiging anak nila.Si Jane ay nakatayo sa gitna ng kwarto, hawak ang tiyan niya, ang kanyang mga mata ay kumikislap sa excitement at pananabik. Ngunit sa likod ng ngiti, may halimaw sa kanyang isipan—obsesyon, pangamba, at ang madilim na plano na patuloy niyang iniisip kasama ang kapatid niyang si Victor.“Wright… ang dami nating inihanda… Parang kahapon lang, iniisip natin kung handa na ba tayo,” ani Jane, nanginginig ang boses, halong tuwa at kaba.Si Wright ay lumapit, hinawakan ang kanyang kamay, at ngumiti. “Jane… handa na tayo. Lahat ay handa. Ang bawat detalye, bawat yakap, bawat halakhak… para sa kanila
Ang hangin sa Wright Mansion ay banayad, may halo ng bango ng bulaklak mula sa garden at bagong pintura sa nursery. Ang liwanag ng hapon ay sumisilip sa malalaking bintana, naglalaro sa mga kurtina at nagbibigay ng ginto at init sa bawat sulok ng kwarto. Si Jane ay nakatayo sa gitna ng nursery, hawak ang maliit na lambing na kumot, pinagmamasdan ang bawat detalye ang crib na maayos na nakaposisyon sa tabi ng bintana, ang maliliit na kurtina na sumasayaw sa liwanag ng araw, at ang mga maliliit na laruan na nakaayos sa estante.“Wright… tingnan mo ‘to,” ani Jane, habang iniikot ang mga mata sa kwarto. “Parang perfect na perfect. Ang kulay, ang teddy bears… kahit yung maliliit na libro, parang handa na siya. Hindi ko alam kung paano tayo nakahanap ng ganito kalamig at kagalakan sa loob ng bahay natin.”Si Wright ay tumayo mula sa veranda, kung saan pinagmamasdan niya ang paglubog ng araw. Ang mga kulay ng ulap ay sumasayaw sa huling sinag, tila kasabay ng tibok ng puso niya. Lumapit siya
Ang araw sa Barcelona ay patuloy na sumisikat, at si Theodore ay nasa home office niya sa villa, abala sa laptop. Ngunit kahit gaano ka-busy ang schedule niya sa negosyo, bawat desisyon ay para sa pamilya. Ang mga tawag sa negosyo ay kadalasang nauuwi sa mga email at video conferences, ngunit sa bawat sandali, pinapanatili niyang connected ang puso niya kay Sophia at Maria Cecilia.Lumapit si Sophia, dala ang maliit na basket ng laruan. “Ted, tingnan mo… may bagong puzzle si Maria Cecilia. Siguro gusto niya subukan natin.”Ngumiti si Theodore at bumaba sa sofa. “Puzzle? O siya, tingnan natin.”Maria Cecilia, sabay tawa, ay inilapit ang maliit na kamay niya sa mga piraso ng puzzle. “Papa, tulungan mo ako!”“Syempre, anak,” sabi ni Theodore, sabay hawak ng dahan-dahan ang kamay ng bata at tinuro ang mga piraso. “Ito ang magiging bahay ni Maria… tama ba?”“Oo! Mama, tingnan mo!” sigaw ni Maria Cecilia, sabay turo kay Sophia.Si Sophia ay ngumiti, tumingin sa anak, at hinaplos ang kanyang
Ang hangin sa baybayin ng Barcelona ay malamig ngunit banayad, may halong bango ng dagat at ng mga bulaklak sa paligid ng bahay nina Theodore at Elena Delos Reyes ang bagong katauhan nina Teddy at Sophia. Ang araw ay sumisilip sa pagitan ng mga bubong, at ang kanilang tahanan ay puno ng liwanag at katahimikan, isang malayo sa ingay ng lumang buhay at sa mga nakaraang labanan.Si Sophia, ngayon ay Elena Delos Reyes, ay nakaupo sa maliit na patio ng kanilang villa, pinagmamasdan si Maria Cecilia na tatlong buwang gulang lamang, naglalaro sa maliit na tapiserya sa sahig. Ang maliit na kamay ng bata ay marahang kumikilos, ang mga mata niya’y punong-puno ng kuryusidad sa bawat galaw ng mundo. Sa bawat ngiti ni Maria Cecilia, si Sophia ay napapangiti rin, at sa bawat halakhak ng bata, ang puso ni Sophia ay napupuno ng init at saya.“Maria, wag mong hilahin ang bulaklak, ha,” mahina ngunit malambing ang boses ni Sophia habang maingat na inaayos ang buhok ng bata. “Gusto kong maging maingat k
Ngunit nang marinig ang sigaw ni Wright sa labas, ang realidad ay bumalik nang malakas, nagpapahiya sa kanya nang sobrang labis na parang gusto niyang mawala na lang sa mundo. "Ano na lang ang iisipin niya kung nalaman niya? Ano na lang ang iisipin ko sa sarili ko? Na sa sobrang sakit, nagpadala
Ang mga luha niya ay tumutulo nang walang kontrol sa sahig, ang katawan ay nanginginig sa pagsisisi na hindi niya mapigilan. "Jane... sorry. Sorry talaga. Mali ako sa lahat. Ginago kita, ginawa kitang pangalawa habang ikaw ang nagbigay ng lahat para sa akin. Ang pamilya mo, ang suporta mo lahat '
Ang mga luha niya ay bumaha na nang walang kontrol, ang katawan ay nanginginig nang husto habang hinahampas ang dibdib niya nang paulit-ulit, ang mga kamao ay nakakuyom na parang handa niyang sirain ang lahat. Ang mukha niya ay namula sa galit at kahihiyan, ang makeup ay nagkalat na sa luha, ang bu
Si Teddy ay ngumiti nang malamig, ang mga mata ay puno ng tagumpay na nakatago. "Mahal mo siya? Eh bakit mo siya itinago nang limang taon? Bakit si Jane ang kasama mo sa publiko, ang binigyan mo ng anniversary gift sa harap ng maraming tao? Umuwi ka na, Wright. Pathetic ka na. Desperate ka na kasi







