CHAPTER 04: Sophia Redford, Ang Babaeng Hindi Ako

(Amelie POV)

Pagkalipas ng dalawang araw, hindi na ako si Amelie Mitchell.

Ako na si Sophia Redford.

Lahat ng detalye ng bagong pagkatao ko ay inayos na, passport, IDs, personal profile, lahat, parang isang maingat ngunit nakakatakot na operasyon. Si Marie, kumilos na parang babaeng may deadline sa buhay at kamatayan. Walang sablay. Walang butas. Walang tanong na hindi nasagot.

At ngayon…

Nakatayo ako sa harap ng napakalaking bakal na gate ng Alderidge Heights, ang ancestral mansion ng pamilyang Chen.

Hinaplos ng malamig na hangin ang balat ko habang ibinababa ng driver ang maleta ko. Ang mansyon ay nakatayo sa harap ko, malawak, elegante, at nakakatakot. Sa likod ng malalaking salamin, kumikislap ang mga chandelier na parang mata ng isang nilalang na nagmamasid. Kahit ang hangin dito, kakaiba.

Mas mabigat.

Mas matalim.

Ito na ang simula.

Ang unang araw ko bilang ibang tao.

Ang unang araw ko bilang magiging asawa ni Elijah Chen.

Ang unang hakbang ko sa isang buhay na wala akong ideya kung paano ko lalampasan.

Humigpit ang hawak ko sa maleta, nilunok ang kaba, at mahina kong ibinulong sa sarili…

“Bahala na.”

Hindi itinayo ang Alderidge Heights para magpatuloy ng bisita.

Itinayo ito para sukatin sila.

Nang magsara ang bakal na gate sa likod ko, may kung anong sumikip sa dibdib ko…parang tuluyang isinara ang daan pabalik. Umabot sa abot-tanaw ang manicured gardens, marmol na daanan na kumikislap sa ilalim ng malalambot na ilaw, at mga fountain na inukitan ng simbolo ng legacy at kapangyarihan.

Lahat perpekto.

Lahat malinis.

Lahat nakaka-intimidate.

Hindi ito bahay.

Isa itong pahayag.

Sa loob, halos nakabibingi ang katahimikan. Sa mga dingding, nakahanay ang mga portrait ng mga lalaking seryoso ang mukha… ang mga mata nila, tila sinusundan ako, parang hinahamon akong kalimutan kung nasaan ako.

Tumahimik ang pormal na dining hall nang pumasok ako.

“Chairman,” anunsyo ng butler, “dumating na po si Miss Sophia Redford.”

Lahat ng mata, sa akin napunta.

Sa pinakadulo ng mesa, naroon si Chairman Augustus Chen. Hindi niya kailangang magsalita para igalang, ang presensya niya pa lang, sapat na. Matalas ang mga mata niya, parang hinuhubaran ako hanggang sa intensyon at halaga ko, walang pag-aalinlangan.

Sa kanan niya, may isang babaeng balot sa elegance at kontrol.

Helena Chen.

Ina nina Elijah at Yuri.

Ngumiti siya, magalang.

Pero ang mga mata niya… hindi.

Sa tapat niya, may isa pang babae, kalma, mapanuri.

Celestine Chen Marqués, kapatid ng yumaong Mr. Chen.

Sa tabi niya ang asawa niyang si Victor Marqués, tahimik at perpektong bihis. Hindi siya nakatitig—sinusukat niya ako, parang taong nagbibilang na ng magiging resulta sa hinaharap.

At naroon si Yuri.

Ang ngiti niya lang ang tanging init sa buong silid.

“Please,” sabi ni Chairman Chen, itinuro ang bakanteng upuan sa tabi ni Yuri. “Maupo ka.”

Sumunod ako.

“Ito,” patuloy niya, “si Miss Sophia Redford. Makakasama na siya sa pamilya sa lalong madaling panahon.”

Ang salitang pamilya ay bumagsak sa dibdib ko na parang mabigat na bato.

Inangat ni Helena ang wine glass niya.

“So you’re the woman my son intends to marry.”

“Yes, Mrs. Chen.”

“Redford,” aniya, parang pinag-iisipan ang lasa ng pangalan. “American?”

“Half,” sagot ko. “Filipina po ang mother ko.”

“Ah…” mahina niyang sabi. “How… convenient.”

Kumilos si Yuri sa tabi ko, halatang hindi komportable.

At saka…..

Bumukas muli ang pinto.

May mga yabag.

At huminto ang mundo ko.

Dylan.

Natigilan siya sa gitna ng hakbang, agad na nag-lock ang mga mata namin. Kita ko ang gulat sa mukha niya, raw, hindi niya naitago… bago iyon naging estatwa at malamig na parang yelo.

Sa loob ng isang nakakatakot na segundo, parang huminto ang buong silid.

“Dylan,” kalmadong sabi ni Chairman Chen. “Late ka.”

“Apologies,” awtomatikong sagot niya, hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin.

Naglipat-lipat ang tingin ni Helena sa aming dalawa. “You know each other?”

“No,” mabilis na sabi ni Dylan.

“Yes,” halos bulong ko sa parehong sandali.

Tumalim ang katahimikan.

“Same school,” dagdag ni Dylan, maikli at malamig. “Several years ago.”

Bahagyang umangat ang ngiti ni Helena.

“How very interesting.”

Lumapit si Victor kay Celestine, may ibinulong, at tumugon ito ng mapag-isip na ngiti.

“Umupo ka,” utos ni Chairman Chen.

Umupo si Dylan… direkta sa tapat ko.

Nagpatuloy ang hapunan na puno ng polite conversation, negosyo, imahe, pangalan. Halos wala akong malasahan. Hindi ako kinakausap ni Dylan, pero ramdam ko ang tingin niya, malamig, mabigat, parang hatol.

Pagkatapos ng dinner, yumuko si Yuri palapit sa akin. “Ipapakita ko sa’yo ang guest wing.”

Pero bago kami makaalis, tinawag siya ng staff.

“Susunod na lang ako,” pabulong niyang sabi, humihingi ng paumanhin.

Kailangan ko ng hangin.

Lumiko ako papunta sa kusina.

At naroon na siya.

Nakasandal sa counter.

Parang naghihintay.

“So,” mahina niyang sabi, “Sophia Redford.”

Sumikip ang sikmura ko.

“Iyan na ang pangalan mo ngayon?”

“It’s… complicated,” sagot ko.

Napatawa siya… mababa, walang saya.

“Of course it is.”

Umatras ako ng kaunti. “Dylan… ”

“Pekeng pangalan,” putol niya, kalmado. “Makapangyarihang pamilya. Mayamang fiancé.”

Dahan-dahan niyang sinukat ang buong pagkatao ko ng tingin.

“Hindi ka lang umalis,” sabi niya. “Nag-upgrade ka pa.”

Parang sinuntok ang dibdib ko.

“That’s not… ”

Inangat niya ang kamay, pinatigil ako.

“Save it,” malamig niyang sabi. “Hindi ako interesado.”

Nanatili akong nakatayo habang dumaan siya sa tabi ko—ang balikat niya, bahagyang dumampi sa akin.

Mabilis.

Electric.

Wasak.

Naiwan akong mag-isa sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng kusina, nag-aapoy ang dibdib ko.

Upgraded?

Mayamang fiancé?

Tinatawag ba niya akong gold digger?

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Nakahiga ako, nakatitig sa kisame, paulit-ulit na bumabalik ang itsura ng mga mata niya.

Ang galit.

Ang katiyakan.

Alam kong nasaktan ko siya noon.

Hindi ko iyon kailanman itinanggi.

Ang pakikipaghiwalay ko sa kanya noong graduation day… may binasag iyon sa pagitan namin. Alam ko. Pinagsisihan ko ang sakit, hanggang ngayon.

Pero gano’n ba talaga ako kasama?

Kasalanan bang habulin ang pangarap na buong buhay kong pinaghirapan?

Bata pa kami noon. Pareho. Ayokong maging selfish… ayokong ipaghintay siya sa malayong kontinente, walang kasiguruhan, walang pangako. Ayokong ikulong siya sa hinaharap na puro baka.

At ang pustahan…

Biglang pumasok sa isip ko.

Oo, nanalo ako.

Pero hindi ko kinuha ang premyo.

Dahil sa gitna ng lahat, hindi na iyon nagging isang  laro.

Minahal ko talaga si Dylan.

Ang hamon ay naging palusot lang… isang maskara para itago ang damdaming hindi ko kayang aminin noon.

Kung gano’n…

Bakit parang tinatrato niya akong traydor sa paraang hindi ko maintindihan?

Kinabukasan ng umaga, biglang pumasok si Yuri sa kwarto ko, kumikislap ang mga mata.

“Dadating na siya today,” bulong niya. “Si Elijah.”

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Ang totoong fiancé.

Ang totoong kasinungalingan.

Habang bumababa kami sa hagdan, nakita ko si Dylan sa ibaba, nakatiklop ang mga braso, umangat ang tingin niya at tumama sa akin.

Malamig.

Hindi nagpapatawad.

At sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa kontratang ito, may takot na gumapang sa dibdib ko.

Dahil kahit ano pa ang paniniwala ni Dylan tungkol sa akin…

Kahit anong nakaraan ang ipinapataw niya bilang parusa…

Hindi ko alam kung paano ko ipagtatanggol ang sarili ko.

At sa pagkakataong ito…

Hindi ko na rin alam kung ano ang tinatakbuhan ko.