CHAPTER 03 : Ang Pangalan Na Hindi Ko Pinili

( Dylan’s POV )

Hindi ko in-expect na makikita ko pa siya ulit.

Hindi sa ganitong paraan.

Hindi sa café ko.

At lalong hindi sa panahong pinaniwala ko na ang sarili ko na si Amelie Mitchell ay bahagi na lang ng isang chapter ng buhay ko na matagal ko nang ibinaon at isinelyo sa pinaka-malalim na parte ng alaala ko.

Pero andoon siya.

Nakatayo sa loob ng Café Bulle De Ciel na parang may karapatan siyang naroon. Parang hindi niya ako iniwan noon nang hindi man lang lumingon. Parang hindi lumipas ang sampung taon na iniukit ang pagkawala niya sa bawat bersyon ng pagkatao ko.

Nang magtagpo ang mga mata namin, may kung anong marahas na pumilipit sa dibdib ko.

Nararamdaman ko na agad bago ko pa maintindihan, matalim, pamilyar, at ayaw kong maramdaman. Parang muling binuksan ang sugat na hindi kailanman tuluyang gumaling. Unti-unting naglaho ang mundo sa paligid naming,  ang sipol ng espresso machine, ang tunog ng baso at plato, ang mahinang usapan ng mga customer. Siya lang ang nakikita ko.

Mas matured.

Mas malambot ang aura.

At mas nakakapangwasak pa rin.

Sa isang iglap, nabura ang sampung taon. Bumalik ako sa edad na disiotso, nakatayo sa pasilyo ng paaralan na amoy chalk at ulan, naririnig ang tawa ng mga estudyante sa stairwell, iniukit sa isip ang ngiti niya tuwing pakiramdam niya nagwawagi siya.

Hanggang biglang pumasok ang takot sa mga mata niya.

At tumakbo siya.

Ganun na lang.

Walang tanong. Walang paliwanag. Takot lang, at paglayo.

Humigpit ang panga ko.

Siyempre tatakbo siya.

Ganun naman siya palagi dati kapag nagiging hindi komportable ang sitwasyon.

Napansin ko agad ang purse na naiwan niya sa counter, parang afterthought lang. Kilala ko na ang ganung pagkakamali. Ganyan na si Amelie noon pa man, sobrang talino, pero magulo ang habits. Nawawalan ng ballpen, notebook, maliliit na parte ng sarili niya.

At ako.

Hindi ko namalayang napulot ko na ang purse bago pa ako makapag-isip.

Sinundan ko siya palabas.

Hindi dahil sa kanya.

Dahil sa purse na naiwan niya.

Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko iyon.

Pero nang marinig ko ang isang lalaking tumatawag sa pangalan niya, ang pagsusumamo sa boses, ang desperasyon, at makita siyang pilit na kumakawala sa hawak nito…

May nabasag sa loob ko.

Hindi na ako nag-isip. Hawak ko na ang kwelyo ng lalaki bago pa man pumasok sa isip ko ang ginagawa ko.

“Huwag mong pilitin ang babaeng malinaw na ayaw sa’yo.”

Lahat sa kanya nakakainis, ang kapal ng mukha, ang yabang. Pero ang mas ikinagalit ko ay ang itsura ni Amelie.

Takot.

Kalungkutan.

Pakiusap.

Parehong itsura noong huli kaming nag-usap, sampung taon na ang nakalipas.

Pagharap niya sa akin..

Parang huminto ang paghinga ko sa loob ng ilang segundo.

Pero hindi ko ipinahalata.

Isiniksik ko ang purse sa mga kamay niya at sinabi ang pinaka-unang depensa na pumasok sa isip ko.

“Hindi ako lumabas para iligtas ka. Huwag kang assuming.”

At mas malamig pa…

“Sa susunod, iwan mo ang drama. Hindi ang gamit mo.”

Mas madali iyon kaysa aminin ang lahat ng emosyon na hindi ko dapat maramdaman.

Tumalikod ako at naglakad palayo, nagkukunwaring wala lang.

Nagpapanggap na wala na siyang ibig sabihin.

Wala na dapat.

Paulit-ulit kong sinabi iyon sa sarili ko hanggang sa mawalan ng saysay ang mga salita.

Pagsapit ng gabi, wala na ako sa café.

Kapag nagsisimulang mangalmot ang mga alaala sa utak ko, nakikipagkarera ako.

Ang bilis ang naging takas ko, ang tanging paraan para patahimikin ang memorya, pagsisisi, at ang multo ng isang babaeng minsang naging sobrang mahalaga sakin.

Ang private racing circuit sa labas ng Raventon ay nagliliwanag sa ilalim ng malalakas na ilaw. Umuungal ang mga makina na parang mga hayop na handang pakawalan. Mabigat ang hangin sa amoy ng gasolina, goma, at adrenaline. Hindi ito illegal na karera sa madidilim na eskinita.

Legal ito. Malinis. Eksklusibo.

Lugar kung saan nagtatagpo ang pera, kapangyarihan, at kontrol.

Nasa pit ang sasakyan ko, makinis, perpekto, custom-built. Bawat detalye ay sinadya.

Katulad ng buhay ko.

May mga babaeng paikot-ikot sa paligid, parang mga gamu-gamo sa apoy. Masisikip na damit. Makintab na labi. Mga matang masyadong matagal tumitingin.

Isa sa kanila ang lumapit, dumaplos ang daliri sa braso ko.

“Magkakarera ka ba tonight?” malambing niyang tanong.

Hindi ko siya nilingon.

“ Tumabi ka...”

Tumawa siya, kunwari walang pakialam, pero umatras. Lagi naman silang umaatras.

Sa kabilang pit lane, kitang-kita ko ang mga titig ng ibang racers, wala nang pagtatago ng inis.

“Akala niya pagmamay-ari niya ang track.”

“May kailangan nang magpababa sa ere niya.”

Naririnig ko lahat.

Ayaw nila sa akin dahil hindi ako nagyayabang. Dahil hindi ako nakikipag-flirt. Dahil hindi ko kailangan ang approval nila.

At dahil kahit anong pilit nila….

Palagi akong panalo.

May isang racer ang lumapit, helmet sa ilalim ng braso, may ngiting puno ng kumpiyansang hindi niya deserve.

“Isang run,” sabi niya. “Tingnan natin kung totoo ang hype.”

Tiningnan ko siya. Kalma. Walang emosyon.

“Kung gusto mo.”

Brutal ang karera. Mabilis na likuan. Eksaktong preno. Isang maling galaw, tapos ka. Karerang walang puwang para sa pag-aalinlangan.

Ako ang unang tumawid sa finish line.

Muli.

May palakpakan. May mura ng pagkadismaya.

Pero walang lasa ang panalo.

Dahil kahit gaano ako kabilis, kahit gaano kalakas ang sigaw ng makina, hindi ko matakasan ang mukha niya sa isip ko.

At doon ako inabutan ng nakaraan.

Sampung taon ang nakalipas.

Santa Catalina.

Integral High.

Noon, hindi pa ako si Dylan Luis Chen.

Ako si Dylan Luis Suarez.

Isang transferee na may scholarship file na mas makapal pa sa pasensya ko. Sirang pamilya. Isang ina na halos ikamatay ang pagtatrabaho para lang mabuhay kami.

Tahimik ako. Nagmo-motor papasok sa school. Naka-headphones para walang kumausap.

Ayoko ng kaibigan.

Ayoko ng attachment.

Hanggang pumasok siya sa buhay ko, isang komplikasyong hindi ko hiniling.

Si Amelie Mitchell.

Class president. Campus darling. Laging nakangiti. Laging may kasama. Hindi maaabot.

Top of the class….

Hanggang dumating ako.

Natalo ko siya sa unang exam.

Hindi ko makalimutan ang itsura niya, gulat, inis, disbelief. Biglang nag-iba ang balanse. Binantayan ako ng mga guro. Nagbulungan ang mga estudyante.

Humagikgik ang mga babae. Sumimangot ang mga lalaki.

Wala akong pakialam.

Hanggang dumating ang pustahan.

Prom season. Kumalat ang tsismis. May nagtanong kung pupunta ba ako. May nanghamon na may makakapilit sa akin.

At naging tanong iyon….

Sino ang makakapagdala kay Dylan Suarez sa prom?

Sa kanya napunta ang lahat ng tingin.

Ang golden girl. Perpektong kandidata.

Tinanggap niya agad ang hamon.

Kalaunan ko lang nalaman na sumasali siya sa mga pustahan para kumita. Hindi mura ang pangarap na Harvard.

Sinubukan niya.

Talagang sinubukan niya.

May notes sa bag ko. Mahahabang usapan. Ngiting para sa akin lang. Kumpyansa. Kaakit-akit. Hindi sumusuko.

Pero sa ilalim noon, kinakabahan.

She fell first.

I fell deeper.

Siya ang una kong pag-ibig.

Ang una kong pagkakamali.

Ang unang taong nagpaniwala sa akin na puwede rin pala akong piliin.

Hanggang dumating ang graduation.

Ang araw na nagtapos ang lahat.

Ang araw na narinig ko ang katotohanan.

Hindi ko dapat marinig. Papunta ako sa classroom nang marinig ko ang tawa ng mga kaibigan niya sa hagdan.

“Hindi naman niya talaga gusto si Dylan.”

“Ginagawa lang niya ’yon para sa pustahan.”

“Pag nakuha na niya ang scholarship sa Harvard, hihiwalayan nya din ’yan.”

Parang may nadurog sa loob ko.

Ilang oras ang lumipas, hiniwalayan nga niya ako, may lungkot sa ngiti, nagsasalita tungkol sa pangarap, sa pag-alis, sa pagiging bata pa namin.

Hindi ako nakipagtalo.

Hindi ako nakiusap.

Hinayaan ko siyang umalis. Pinakawalan ko sya.

Mas madali ang galit kaysa sa sakit.

Lumipas ang mga taon.

Namatay ang nanay ko.

Ang ama kong hindi kailanman kumilala sa akin ay may huling kahilingan bago mamatay sa aksidente.. ang kilalanin at tangapin ako. Dalhin ako sa pamilyang Chen.

Ayoko ng apelyido.

Ayoko ng mansyon.

Ayoko ng dugong binalewala ako.

Pero tinupad ko ang hiling niya.

Doon ako naging si Dylan Luis Chen.

Hindi naging madali si Elijah..malamig, perpekto, malayo. Lahat ng hinahangaan ng lolo naming nasa kanya.

Si Yuri lang ang pumili sa akin. Kumapit. Tinawag akong kuya bago pa man maging opisyal ang lahat.

Itinayo ko ang aking  imperyo sa sarili kong paraan…

Hindi ko kinailangan ang tulong nila

At pagkatapos….

Bumalik si Amelie sa buhay ko.

Parang hindi siya kailanman umalis.

Kinabukasan, tumunog ang phone ko.

Si Yuri.

“Kuya! Nandito na siya!”

Napakunot ang noo ko. “Sino?”

“Future wife ni Kuya Elijah. Dumating na sa mansion! May family dinner mamaya, gusto ni Grandpa na kumpleto tayo.”

Nanigas ako. “Wala pa si Elijah.”

“Bukas pa siya darating. Pero nandito na si Ate Sophia ngayon.”

Dahan-dahan kong ibinaba ang tawag.

Isang asawa.

Isang bagong estrangherang papasok sa pamilyang Chen .

Hindi ko alam kung bakit sumikip ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit pumasok sa isip ko ang mukha ni Amelie.

Pero may isang bagay akong sigurado….

Hindi pa tapos ang nakaraan sa akin.

At kahit gaano ako kabilis kumarera…

May mga karerang hindi mo kailanman matatakasan.