LOGINJerome's POV Hatinggabi na ng kumatok si Hector sa aking pintuan. Hindi ko nagawang makalapit sa bahay ni governor, mahigpit ang securities, bantay sarado ang magkabilaan maski si Mister Molly ay walang magawa. Ayoko namang mapahamak siya kaya't minabuti kong mag-isip pa ibang paraan kung paano ako makakalapit sa kanya. "Boss, may naghahanap po sa inyo," boses na aking narinig mula kay Hector. Nakahubad baro ako ngayon at nagpapahinga. Medyo lasing na rin ako sapagkat nais kong lunurin ang aking sarili sa alak. Kung hindi ko lang iniisip ang kapakanan ni Lalaine ay baka nagkamatayan na kami ni Ralph. Bumangon ako habang nakapikit ang isa kong mata at tinungo ang pinto at binuksan. Ngunit nagulat sa aking nakita, ang inaasahang kong si Hector ay iba pala... "La-lalaine?!" gulat na gulat kong tanong. Kinusot ko ang aking mga mata at baka nagha-hallucinate lang ako dahil sa sobrang pagka-miss ko sa kanya. "Ikaw nga si Lalaine?" 'di makapaniwala ko pang tanong at niyakap ito n
Jerome's POV "Ano'ng sabi mo Mister Molly? Sige at ngayon din papunta na ako riyan, pakiusap bantayan mo sa akin si Lalaine," sabi ko sa kabilang linya. Kakatawag lang sa akin ni Mister Molly at ang sabi, narinig daw niya si Lalaine na nagsisigaw. Inutusan siya ni Governor sa bahay nila. May pinakuha raw itong papeles at narinig niyang nagsisigaw ang boses ni Lalaine. "Cancel all my appointments, thank you," utos ko sa sekretarya ko sa opisina. "Detective, kayo muna ang bahala. Hindi ko pa siya mahaharap sa ngayon sapagkat kailangan kong bumalik ng Santa Barbara." Matapos ang tawag ay mabilis kong hindi inihanda ang aking sarili. Kailangan kong bumiyahe ulit papuntang Santa Barbara. Kararating ko lang kahapon from Benguet. Katatagpuin ko sana ang isa sa nakaraan ni Governor Ellis kaya ako bumalik agad ng Maynila, ngunit kailangan ko muna ito itigil. Mukhang nasa panganib si Lalaine. Kailangan ko rin malaman kung saan ang aking anak. Ang sabi ni Mister Molly ay dinala ra
Lalaine "Balik niyo sa 'kin ng anak ko! Nanay Milagros, Mama. Ibalik niyo sa akin si Rafael, Ibalik n'yo sa akin ang anak ko. Parang-awa n'yo na. Huwag n'yo siyang ilayo. Buksan niyo ang pinto!" malakas kong sigaw. Patuloy na kinakalampag ang pinto. Kanina pa akong umiiyak at nagmamakaawa na buksan nila ang pinto, ngunit mag-iisang oras na akong sumisigaw ay walang tumutulong sa akin. Bagkus pumasok nga sila ngunit para lamang isara ang veranda at ipadlak rin ito. Kaya't ano'ng magagawa ko, kung hindi ang umiyak. Pati ang cellphone ko ay kinuha rin nila. Wala akong magamit na pagtawag kay Jerome o kahit na kanino. Dahil pati ang linya sa telepono ay tinanggal nila. Nasa loob pa rin ako ng kwarto ni Ralph. Magtatakip silim na, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa siya dumarating. Kung kailangan ko magmakaawa ay gagawin ko. 'Wag lamang nila ilayo sa akin ang anak ko. Bumukas ang pinto at niluwa nito si Nanay Milagros. Tumayo ako upang lapitan siya. Baka sakaling maawa ito s
Lala's p o vTila nag-iba ang mood ni Ralph, pagkagising namin kinabukasan. Bigla kasi itong naging cold at naging masungit muli gaya ng dati. Ang pagkakaiba nga lang ay gano'n din ito kay Rafael, hindi n'ya gaano kinikibo ang anak ko.Nagulat na lamang kami ng bigla siyang pumasok kung saan kami naroon na saktong kagigising lang. Babatiin sana siya ni Rafael ngunit inunahan niya itong magsalita."Aalis na tayo maghanda na kayo," sabi n'ya at umalis na. Ibubuka pa lang ng anak ko ang kanyang bibig ay tinalikuran na niya kami. Lumungkot tuloy ang kanyang mga mata, kaya naman..."Hayaan mo na si Daddy, baka may iniisip lang. Huwag mo nang isipin 'yon. Love na love ka ni Daddy hindi ba?" pagpapagaan ko na lang ng loob niya at niyakap ito."You think so, Mom?" malungkot nitong tanong. Unang beses pa lang niya kasi itong naranasan kay Ralph,"Oo, naman, sigurado ako. Come, maligo na tayo." Gusto ko sana siyang paliguan ngunit 'di ito pumayag dahil malaki na raw siya. Kaya't binilin ko na
Jerome’s POVPresent timeHindi ko na alam kung gaano na ako katagal nakatitig sa aming anak na si Rafael, habang inaalala ang mga pangakong binitawan namin ng kanyang ina."Pangako anak, mabubuo rin tayo at kikilalanin mo rin ako bilang iyong ama," ang siyang salitang binitawan ko sa natutulog kong si Rafael. Masakit isipin na pangalan ng kinikilala niyang ama ang siyang gamit nito at hindi sa akin. Ngunit wala pa akong magagawa pa sa ngayon, kundi ang maghintay.Tumayo ako at nagpadala ng mensahe sa aking kasabwat at ito'y walang iba kundi ang secretary niyang si Mister Molly. Dahil sa kagustuhan kong mapalapit kay Lalaine kaya't nag-imbestiga ako kung kanino ako lalapit upang matulungan ako. Kaya't nalaman ko ang tinatagong pagnanasa ni Mister Molly kay Governor Ellis. Masama man ang aking ginawa'y wala naman akong ibang intensyon, kaya't tinakot ko siya na kapag hindi niya ako tutulungan ay malalaman ng pinakamamahal niyang governor ang lihim niya. Wala siyang nagawa kundi ang pum
Un edited version WARNING MATURED CONTENT Jerome's POV Pumasok kami sa loob ng motel, pero hinatid muna namin ang mga bata. Pagkatapos ay nagpaalam kami kay Bruno at sinabing may bagong prospect. At dahil mukhang pera siya kaya masaya pa ito. Sinabi rin namin na baka bukas pa kami uuwi, kasi madaling araw na rin. Pumayag naman siya, basta ba makapagbibigay kami sa kanya ng pera. Ang totoo malaki ang kinita namin nila Lala ngayon, hindi lang namin binigay sa kanya lahat dahil hinati namin para bukas. Kabado man kami dahil sa aming edad pero nakapasok pa rin kami sa motel at binayaran ang twelve-hours, hanggang bukas. Nagdala rin kami ng aming masusuot, at bumili ng ilang makakain at inumin. Maganda ang loob ng silid na aking kinuha nang makapasok kami, may kalakihan ito at kompleto sa gamit. Naupo kami saglit at tulala, tila ba nagkakahiyaan kaming dalawa. Alam ko, masyadong mabilis dahil kasasagot niya lang sa akin, pero ika nga nila, life is too short. Narinig k







