CHAPTER 6

UJ CHAPTER 6 

3RD POV 

Hindi napigilan ni Annika ang mapa-mura nang bigla nalang siyang buhusan ng malamig na tubig. 

“Bakit mo ako binuhusan?!” Galit na sigaw niya sa katulong at susugurin na sana ito. Pero natigilan siya nang makita niya ang unle niya na nakatayo sa pinto. Wala siyang nakitang kahit anong emosyon sa mukha nito. 

“Maligo kana.” Wika nito, kaya napa-kunot ang kanyang noo, na tumingin dito. 

“Bakit ko gagawin ‘yon?” Taas kilay na tanong niya rito. 

“Dahil kailangan mong pumasok.” Napa-kunot ang kanyang noo, dahil sa narinig niya mula rito. 

“At sino ka, para utusan ako?” Muling napa-kunot ang kanyang noo, nang makita niya itong ngumiti. Aaminin niyang mas lalo itong naging gwapo, dahil sa pag-ngiti na ginawa nito. 

Bigla namang namilog ang kanyang mga mata, dahil sa naisip niya. 

‘Annika, ano ba ‘yang pinagsasabi mo? Anong gwapo? ‘Wag mong kalimutan na Uncle mo ang nasa harap mo.’ Saway niya sa kanyang sarili. 

“Paano kung ayaw ko?” Napa-kunot ang noo nito na tumingin sa kanya, habang nakita niya ang pag-igting ng panga nito. Lalo naman siyang napatitig sa mukha nito, dahil mas lalong nagiging kaakit-akit ang itsura ng uncle John niya. 

‘Damn Annika! ‘Wag mong sabihing pinag-nanasahan mo ang Uncle mo?’ 

“Mag-bihis kana, kung ayaw mong palayasin kita sa bahay na ‘to.” Gulat siyang napatingin dito, dahil sa sinabi nito sa kanya. 

“A-anong ibig mong sabihin? Anong palayasin? Baka nakalimutan mong mas may karapatan ako sa bahay na ‘to!” Hindi niya napigilan na makaramdam ng inis, nang marinig ang malakas na halakhak ni John. 

“Bata ka pa nga at walang alam..” Iling na wika nito. 

“Mukhang nakalimutan mong anak ako ng may-ari ng bahay na ‘to, at ako ang mas may karapatan sa lahat ng pag-aari nila.” Galit na wika nito sa kanya. 

“Kaya ayusin mo na ‘yang sarili mo.” Muling wika nito habang mabilis na lumabas sa kanyang silid. 

Malakas siyang napasigaw, dahil sa inis na kanyang nararamdaman matapos itong makalabas. 

“Nakakainis ka talaga Uncle John!! Dapat hindi kana bumalik pa rito!!” Galit na sigaw niya. 

Nang makapag-bihis ay agad na siyang bumaba. Walang gana siyang pumunta sa kusina para kumain, pero nang makapasok siya ay agad siyang natigilan. 

Nakita niya kasi ang uncle niya na kampanteng nakaupo sa hapag-kainan. 

“Ano pang ginagawa mo r’yan?” Tanong nito sa kanya, nang makita siyang nakatayo sa may pintuan. 

“Wala kabang balak na umupo?” Muling wika nito, kaya agad siyang umupo. Hindi niya rin mapigilan na manibago, dahil ito ang unang pagkakataon na may kasama siyang kumain sa lamesa.

“Lagyan n’yo na siya ng pagkain.” Narinig niyang utos ng kanyang uncle John sa katulong. 

“Aalis kana ba rito?” Tanong niya rito, kaya napatingin ito sa kanya. 

“Papasok lang ako sa opisina, pero rito na ako titira.” Napa-kunot ang noo niya na tumingin dito, dahil sa narinig niya. 

“Kaya simula ngayon, kasama mo na ako lagi.” Kindat na wika nito, habang natigilan siya, at napatitig dito. Hindi niya rin maintindihan kung bakit, bigla nalang siyang nakakita ng paru-paru na nakapalibot sa ulo nito. 

“Annika!” Sigaw nito, kaya napa-balik siya sa kanyang ulirat. 

“Kanina pa kita tinatanong, pero nakatitig ka lang sa akin.” Kunot-noo na wika nito sa kanya. 

“A-ano ba kasi ang sinasabi mo?” Utal na wika niya, habang hindi alam kung ano ang gagawin. 

“Bilisan mo nang kumain, dahil male-late kana.” Wika nito sa kanya. 

Nang matapos silang kumain, ay agad na siyang pumunta sa kanyang kotse. Hindi niya inakala na gagawin talaga nito ang sinabi nito. 

“Sakay na, dahil marami pa akong gagawin sa office.” Wika nito, matapos nitong buksan ang pinto sa kotse. Agad naman siyang pumasok at tiningnan itong umikot sa kabilang pinto. 

“Ikaw ang magda-drive?” Taka na tanong niya rito. 

“Marunong akong mag-drive, kaya hindi na natin kailangan pa ng driver. Mamaya ‘wag kang umalis sa paaralan mo, hangga’t hindi kita kinuha sa paaralan mo.” Wika nito, habang binabaybay nila ang daan, patungo sa kanyang paaralan. Hindi niya mapigilan na makaramdam ng tuwa, dahil ito ang unang beses na may isa sa pamilya niya na maghahatid sa kanya sa paaralan. 

‘Kung ganito lang sana noon si Daddy..’ Mabilis niyang pinunasan ang kanyang mga luha, dahil sa kanyang naalala. Mula bata siya, ay parang balewala lang siya sa kanyang ama at ina. Lalo na, noong umalis ang kanyang ina. Tila nakalimutan na ng kanyang ama, na may anak ito, kaya hanggang ngayon ay hindi niya pa rin maiwasan na masaktan, tuwing naalala niya ang kanyang lola. Pinagsisihan niya ang ginawa niyang pagpapasaway rito, dahil alam niyang ito lang ang nagmamahal sa kanya. 

Napatingin siya sa kanyang uncle, dahil naalala niya noon, noong bata pa siya, ay lagi rin itong galit sa kanya at pakiramdam niya ay ayaw nito sa kanya, kaya hindi niya maiwasan na magtaka, dahil nakikita niya ang malaking pagbabago nito. 

“Nandito na tayo.” Wika nito at lumabas. Muli itong umikot at pinagbuksan siya ng pinto sa kotse. 

“Hindi ka pa aalis?” Tanong niya rito nang mapansin na nanatili pa rin ito sa kanyang tabi. 

“Hindi, dahil sasamahan kita sa loob. Kailangan kung kausapin ang lahat ng professor mo, dahil sa mga kalokohan na ginagawa mo.” Sagot nito sa kanya. Lihim naman siyang nailing, dahil sa sinabi nito, lalo na kapag naalala niya ang ginawa nito noon. 

“Kung umasta ka, parang ang tino mo rin.” Wika niya, kaya natigilan ito at tumingin sa kanya. 

“Kahit puro kalokohan ako noon, maayos akong nag-aaral, hindi tulad mo. Kababae mong tao.” Iling na wika nito, habang nauna na naglalakad sa kanya. 

“Hoy Annika!” Wika sa kanya ng kaibigan niya. 

“Sino ‘yong kasama mo? Bakit ang hot?” Napa-kunot ang kanyang noo, dahil sa narinig niya mula rito. 

“Bago mo ba ‘yon? ‘Wag mong sabihing ‘yon ang ipinalit m okay James?” Ngiting tanong nito sa kanya. 

“Tigilan mo nga ako.” Inis na wika niya rito. 

“Annika naman, ang tagal mong ‘di pumasok, tapos ganyan ka. Ayaw mo ba siyang i-share sa amin?” Makulit na wika nito sa kanya. 

“Matanda na ‘yon at hindi siya hot, tulad ng sinabi mo. Isa pa, siya ang Uncle ko.” Sagot niya, habang kita niya ang gulat sa mukha nito.