ログインNag-iwas siya ng tingin sa akin, tila ba biglang natauhan sa posisyon naming dalawa. Iyong init ng hininga niya sa leeg ko kanina, napalitan ng malamig na hangin nang dahan-dahan siyang lumayo at umayos ng upo.Anong nangyari?"Nevermind. Let's start working," aniya sa boses na pilit ibinabalik sa pagiging strikto at propesyonal.I felt the heavy awkwardness suffocating the room. Pakiramdam ko biglang lumiit ang kwarto ni Liam. Hindi na lang din ako umangal at mabilis na ibinaling ang atensyon sa laptop ko. Kahit na ang totoo, ang hirap mag-focus.Gaya kagabi, tumayo ako para magtimpla ng kape namin, anything para lang makatakas sa katahimikang iyon. Napansin kong ang daming bagong stocks sa pantry niya, may mga paborito ko pang brand ng biskwit at instant noodles na parang sinadya talagang ilagay doon. I don't know why, but I found myself smiling at that. Siguro ito 'yong way niya ng pag-aalaga, kahit na napaka-weird ng timing.Nakakapanibago dahil mabilis kong natapos ang gina
Hindi ko alam kung tutuloy pa ba ako, pero ang ending, bumaba na lang ako at tumambay sa sala nila.I tried to keep my mind busy para lang hindi ko maisip ’yong nakita ko sa kwarto ni Liam, pero bwisit! Paulit-ulit pa ring pumapasok sa isip ko. Ilang beses akong napailing habang nagta-type sa laptop ko hanggang sa biglang tumunog ang phone ko. Sa sobrang gulat, halos mapatalon ako.Mabilis ko itong sinagot. Si Liam. "H-Hello?""Nasaan ka?"Napalunok ako. His voice was so deep and hoarse, ’yong boses na parang nanghihila ng kung ano sa loob ko.I composed myself. Umupo ako nang maayos at nilapag sa tabi ko ang laptop. I have to pretend. Dapat hindi niya mahalata na kinakabahan ako. Please, self, umayon ka."Nasa sala niyo. Nasaan ka ba?" seryoso kong tanong. "I started working. Sinend mo pala sa akin ’yong files noong iniwan mo sa lamesa ko sa office?""Yeah. Bakit hindi ka umakyat? Gusto mo bang diyan na lang tayo?" tanong niya.Hindi ako nakasagot agad. I tilted my head. "Pwe
Hindi ba talaga ako nakikita ng lalaking 'to? "Hoy," tawag ko sa kanya ulit. Pero imbes na pansinin ako, dumiretso siya kay Papa para makipagkamay at magmano, tapos kay Mama naman sa kusina. Para talagang hangin lang ako sa kanya! "Hoy, Liam!" Tinapunan lang niya ako ng tingin at ngumisi. "What?" "Ano’ng problema mo? Bakit ka nga nandito?" Pangungulit ko pa sa kanya. Hindi ko 'to titigilan hangga't hindi niya ako pinapansin. Nandito kami ngayon sa kusina at nakasandal siya sa counter, feel at home na feel at home ang kumag. "Wala naman. Hindi ba pwedeng bumisita? Besides, ipagpapaalam kita para sa overtime natin mamaya sa bahay," kaswal niyang sagot na para bang wala rito sina Mama at Papa. "Teka... klaruhin nga natin. Ngayon ba 'yong overtime? Akala ko bukas pa?" naguguluhang tanong ko. "Saka sasabihin ko naman sa kanila. Hindi mo na kailangang ipagpaalam pa ako. Malaki na ako. Ano’ng tingin mo sa akin, bata?" "Tch. It's for formality. Baka hanapin ka nila. Hindi mo ba
Nagbaba ako ng tingin, hindi makatagal sa titig niya."Tinakbuhan? Hindi ba pwedeng umuwi lang? Hindi ako nakapagpaalam, ano na lang ang sasabihin nina Mama, 'di ba?" dahilan ko, pero sa tingin ko, hindi 'yon kakagat sa kanya.Sinilip ko siya at nakita kong nakangisi lang ang mokong."Ayaw mong maniwala?" Nag-angat ako ng mukha at pinaningkitan siya ng mata. "Hoy, sumagot ka!""Kitang-kita ko na nga, idedeny mo pa?"Bigla akong naubo nang bugahan niya ako ng usok."Bwisit ka! Alam mo bang masama 'yan sa kalusugan? Kailan ka pa natutong manigarilyo?" asik ko sa kanya. Pero in fairness, ha? Mabango 'yong usok. Meron palang ganoon?"Vape 'to," maikling paliwanag niya. "Hindi ka talaga pumasok sa trabaho, 'no?""Sabi mo kasi pwedeng hindi na! Pinuyat mo ako kakatrabaho!" Napalakas ang boses ko kaya napatingin sa akin si Manong na nagtitinda. "Sorry po, hehe. Ikaw kasi!""Bakit ako? Ako ba ang sumigaw?" Tinaasan niya ako ng kilay. "Nakapagpa-check-up na ba si Tita?""Hala!" bula
"I know you're awake, Ashanti," bulong niya na siyang ikinalunok ko, pero nanatili akong nakapikit at nagkukunwaring tulog pa rin. "Sleep more. I'll take care of the files."Naramdaman kong bumangon na siya sa kama. Doon lang ako nakahinga nang maluwag. Naghintay pa ako ng ilang minuto bago kumaripas ng bangon. Kinuha ko ang folder ko at mabilis na lumabas ng kwarto niya nang hindi man lang siya nililingon.Para akong magnanakaw na nahuli sa akto, tapos nakasalubong ko pa sa sala si Tita Hera. Buti na lang at nagawa ko pang mag-good morning bago tuluyang makalabas.Tumakbo ako pauwi sa amin na parang hinahabol ng aso. Pagpasok ko ng bahay, sinalubong ako ni Mama sa sala."O, Ashanti? Saan ka galing? Nag-jogging ka ba? Bakit namumula ka yata? At bakit tulala ka riyan?" tanong ni Mama habang may hawak na tasa ng kape.Hindi ko siya nagawang sagutin. Tulala akong dumeretso sa hagdan at wala sa sariling napahawak sa aking labi."Anak? Tinatanong kita, okay ka lang ba? Kumain ka na
"Liam?" tawag ko matapos ang ilang oras na pagtatrabaho. "May kape? Pampagising sana. Inaantok na ako, eh.""I'm busy. Maghanap ka sa pantry," masungit niyang sagot nang hindi man lang tumitingin.Oh, may sarili siyang pantry dito sa kwarto? Inilibot ko ang tingin at meron nga. Tumayo ako at akmang huhub4rin sana ang kumot para makagalaw nang maayos, pero sinamaan niya agad ako ng tingin.Mabilis ko ring binalot ang sarili ko. "Makatingin ka naman, parang napakalaking kasalanan," bulong ko para iwasan ang topic na 'yon. "Ipagtitimpla rin ba kita?""Do whatever you want."Ngumuso ako. "Sus, gusto mo lang magpatimpla eh.""Shut up. You're distracting me.""Sama talaga ng ugali," parinig ko at tuluyang nagtungo sa pantry area.Habang nag-iinit ako ng tubig, napansin ko ang mga picture sa kabilang side. Natigilan ako nang makita kong may picture rin ako roon, ’yong kaming dalawa lang. Palihim akong napangiti sabay sulyap kay Liam na busy pa rin sa pag-type. Gusto ko sana siyang as
Bumaling sa akin si Nazzer. He removed his aviators, revealing eyes that were soft with a smile. "I told you, Hera. I'm not leaving you alone with him. At isa pa, kailangan din ng anak ko ng kalaro na kayang makipagsabayan sa kanya."Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang mga yabag ni Harith mula
Saktong may humawak sa kamay ko dahilan para mapalingon ako. It was Harith. "Bakit?" takang tanong ko, pilit na itinatago ang kaba sa boses ko."Sali ka sa amin," nakangiting aya niya. Tumingin muli ako sa direksyon ni Nazzer at ng babaeng lumapit sa kanya, pero hinila na ako ni Harith. Winaglit k
"May tinapos lang sa office," sabi ko. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay lalabas ang puso ko sa aking dibdib. I felt like I was lying to him, face to face.Bigla akong nanlamig. May tinapos naman talaga ako, pero ang aminin na kasama ko si Nazzer ay isang malaking hinding-hindi. Tumayo si
Hindi ko talaga maiwasang magduda. Safe na safe ang anak ko sa loob ng bahay, at si Harith lang ang kasama niya.He leaned back, looking at me with those dark, unreadable eyes. "I have my ways. Isang hibla lang naman ng buhok ang kailangan ko. Noong dinala mo siya sa office mo last week, the nanny







