Chapter 2

Primrose's Point Of View.

"Jose Cruz?" basa ko sa pangalan ng receiver, tumango si Rina.

"Bagong client namin 'yan at ito pa lang ang pangalawang beses niyang bumili ng drugs."

Hindi ko maiwasang mapangiwi dahil sa pagiging bulgar niya sa pagsasalita ng gano'n na parang sanay na, habang ako ay hindi ko pa maiwasang mapatingin-tingin sa paligid kahit nasa loob ng kami ng bahay dahil natatakot akong may makarinig sa pinag-uusapan namin.

"Hinaan mo kaya ang boses," suway ko sa kaniya. "Baka mamaya, nasa balita na tayo at nakatakip ang mukha natin ng panyo habang tinatanong kung anong masasabi namin na nahuli tayo."

"Tanga! Bakit natin tatakpan ang mukha natin? Ang ganda-ganda kaya natin!"

Napailang na lang ako bago muling mapatingin sa brief case na nasa lamesa. "Wala naman akong ibang gagawin kundi ang ibigay 'yan kay Jose Cruz, hindi ba?"

"Oo. . . Gano'n lang ka-simple, Prim."

"Paano kung yayain niya 'kong gumamit kasama niya?"

Tinawanan niya ako. "Baliw ka ba?!"

"Iniisip ko lang ang mga malalang possibleng mangyari bukod sa makulong ako sa gagawin ko ngayong gabi!"

"Siyempre, pwede kang tumanggi pero sa totoo lang, wala naman talaga silang pakialam sa maghahatid. Ang mahalaga lang ay kompleto ang order nila."

Hindi ko alam kung bakit hindi magawang makampante ng puso at isipan ko kahit pa sa totoo lang, ang simple lang naman talaga ng gagawin. . . Maari nga lang akong makulong kung hindi ako mag-iingat.

Pero may isa pa 'kong iniisip...

"Magcocommute ba talaga ako papunta roon?" wika ko at sinimangutan niya 'ko.

"Ilang ulit mo nang tinanong niya... Oo nga, Primrose. Mas delikado kung may maghahatid pa sa'yo roon."

Malakas na lamang akong napabuntong hininga. Kapag nahatid ko ang brief case na ito kay Jose Cruz ngayong gabi nang matiwasay at malinis, magkakaroon ako ng 50 thousands... Ngayon pa lang ako makakahawak ng gano'n kalaking pera, pero hindi ko naman 'yon mapapakinabangan dahil mapupunta 'yon sa kompanya.

At saka... Pakiramdam ko hindi ko kayang gamitin ang pera na kinita sa pagtatrabaho ng ganito. Wala lang talaga akong choice ngayon.

Ito ang unang beses 'kong magde-deliver, at wala akong ibang hinihiling na sana matiwasay ang mangyayari. . .

Habang nasa bus ako papunta sa address ni Jose Cruz, mahipit ang kapit ko sa loob ng tote bag dahil nandoon ang brief case, pinagpapawisan din ako kahit na bukas naman ang aircon. Mabuti na lang wala akong katabi dahil paniguradong mas lalo akong magiging paranoid.

Napatingin ako sa bintana at malakas na bumuntong hininga... Alam ko namang miserable na talaga ang buhay ko dahil unang-una pa lang, wala akong kinilalang mga magulang dahil galing ako sa isang ampunan. Nakaalis lamang ako noong naging 18 years old ako, pero hindi rin natuloy ang plano kong pag-aaral dahil sa kahirapan ng buhay.

Akala ko maayos na ang lahat pagkatapos kong magkaroon ng office work kahit pa hindi ako college graduate, pero pinaparamdam talaga ng mundo na napakamalas kong tao dahil sa nangyari.

Paniguradong mapapasabi ang mga magulang kong dapat lang na tinapon nila ako...

Isang oras din ang naging byahe ko sa bus hanggang sa marating ko ang mansyon ni Jose Cruz, hindi ko maiwasang mamangha habang pinagmamasdan ang mala-palasyo niyang bahay. Sa mga palabas ko lang napapanood ang ganito kagandang gusali, pinapangarap ko lang naitapak ko ang mga paa ko at ngayon magagawa ko na nga.

Ngunit para maghatid ng pinagbabawal na gamot...

Handa na sana akong mag-doorbell ngunit napansin kong bukas ang gate. Napakunot ang noo ko, wala namang guard na nagbabantay. Mas mabuti na lang din siguro 'yon dahil baka silipin niya pa ang laman ng brief case at mabilis na tumawag ng mga pulis.

Kahit hindi sigurado, pumasok ako sa loob at kaagad na namangha nang makakita ng isang fountain. Bukas din ang lahat ng ilaw kaya napakagandang tingnan ng paligid, pero wala lang akong nakitang katao-tao.

Wala man lang mga maids o kung ano.

Siguro dahil gabi na rin, baka tulog na sila. Napailang na lamang ako, ano ba 'tong mga iniisip ko? Mas dapat na ibigay ko na kaagad ang brief case kay Jose Cruz at umalis na kaagad.

At oo nga pala, ang sabi ni Rina dapat ibigay ko itong brief case sa mismong receiver. Iyon lang ang number one rule na kailangan kong sundin.

Ngunit pagdating ko sa malaking pinto, bukod din 'yon. Hindi ko maiwasang magtaka.. Baka naman alam ni Jose Cruz na dadating ako kaya bukas na ang mga pinto?

Isinawalang bahala mo na lamang 'yon at pumasok na, gusto ko na lang talagang mahatid ang mga ito at umalis na. Hindi ko na pinansin pa ang ganda ng buong mansyon at nagpatuloy lang sa paglalakad, paniguradong makikita ko naman si Jose Cruz pagdating ko ng sala. . . Ngunit iba pala ang makikita ko.

Nabitawan ko ang hawak na tote bag at napasigaw nang makita ang isang matandang nasa sahig, duguan, may tama ng baril sa ulo at sigurado akong wala ng buhay pa.

Kaagad kong nakilalang siya si Jose Cruz dahil sa pinakitang picture sa'kin ni Rina...

Nanlaki ang mata ko at mabilis na nilapitan ang matanda ngunit bago ko pa man magawa 'yon, isang matangkad na lalaki ang biglang lumabas at kaagad akong tinutukan ng baril.

"Don't try to move," malamig niyang sabi.

Kaagad akong nanghina nang mapagtanto kung anong sitwasyon ko ngayon. Pulis ba siya? Nahuli na ba ako?!

"Huwag mo 'kong ipakulong!" wika ko at lumunod sa harap niya. "Oo, maghahatid ako ng drugs kay Sir Jose Cruz pero napiltan lang akong gawin 'to dahil wala akong pera!"

Shit... Ang tanga mo naman, Prim! Bakit inamin mo sa kaniya kung bakit nandito ka?!

Narinig ko ang mahina niyang pagtawa ngunit puno 'yon ng sarkastiko, nag-angat ako ng tingin sa kaniya.

"Are you dumb?" baritonong tanong niya. "Don't you realize that I'm the one who killed this idiot old man?"

Napalunok ako. "S-So, parehas pala tayong kriminal... Hindi kita isusumbong sa pulis, basta huwag mo rin akong isusumbong, ha?"

"And you think I'll do that?"

Hindi na ako nakapagsalita noong mag-umpisa siyang maglakad papalapit sa'kin, nanatili pa rin akong nakaluhod sa malamig na tiles. Nang makalapit siya ay kaagad akong nanginig sa takot noong itututok niya sa noo ko ang baril habang nakatingala ako sa kaniya.

"I'll fvcking kill you tonight, woman."

Tuluyan nagbagsakan ang mga luha ko sa narinig, napapikit ako sa takot at hinanda ang sarili. Ito na ba 'yon? Mamamatay na ba talaga ako?

Mas mabuti na siguro 'to kaysa mabulok ako sa kulungan...

"Any last words?"

Napaisip ako sa narinig... Tinatanong niya pa ba talaga 'yon? Bakit hindi niya na lang ako patayin tutal—

"Teka lang!" sigaw ko at minulat ang mga mata. "Hindi mo 'ko pwedeng patayin!"

Tiningnan niya 'ko ng masama. "And why the hell I would follow you?"

"D-Dahil. . . Dahil virgin pa ako! At ayokong mamatay nang virgin!"