MasukIsang linggo na ang lumipas simula nung nangyaring hatapan sa school gate. Akala ko ay doon na matatapos ang gulo, pero nagkamali ako. Isang umaga, nagising na lang kami sa ingay ng mga construction workers sa gilid mismo ng bakod namin—sa bakanteng villa na dati ay abandonado."Zaitan, ano 'yun?" tanong ko habang pababa ng stairs, hawak ang likod ko na medyo sumasakit na.Nakita ko si Zaitan sa may bintana, nakasilip sa labas. His jaw was clenched so tight, I could see the muscles moving. "Serena. She bought the property next door, Faith.""What?!" Halos mabitawan ko ang baso ng gatas na hawak ko. "Dito talaga? Sa tabi pa natin?""She’s playing with us," malamig na sabi ni Zaitan. "She thinks she can intimidate us by being near."Hindi pa kami nakaka-recover sa balita nang marinig namin ang pagbusina ng isang pamilyar na sasakyan. Isang puting convertible ang huminto sa tapat ng gate namin. Bumaba si Serena, naka-summer dress at floppy hat, parang turista lang na naghahanap ng mapagl
Tahimik ang buong byahe pabalik sa bahay. Si Kairo ay nakatingin lang sa labas ng bintana, ramdam ang bigat ng tensyon sa pagitan namin ni Zaitan. Pagdating sa tapat ng gate, agad na bumaba si Kairo at pumasok sa loob nang hindi nagsasalita.Nanatili kaming dalawa ni Zaitan sa loob ng SUV. Ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mabilis na tibok ng puso ko."Faith..." panimula ni Zaitan, aabot sana ang kamay niya sa akin pero iniwas ko ang braso ko."Sino siya, Zaitan? And don't give me that 'old friend' bullshit. Nakita ko kung paano ka niya tingnan. At mas nakita ko kung paano niya ako tingnan—na parang isang dumi lang na nakaharang sa inyong dalawa," diretsahan kong sabi. Ramdam ko ang pag-iinit ng sulok ng mga mata ko. Hindi ko alam kung dahil ba 'to sa hormones o dahil sa selos na ngayon ko lang naramdaman nang ganito katindi.Zaitan sighed, hitting the steering wheel in frustration. "Her name is Serena Sancianco. She’s the daughter of a powerful Senator. I m
"Zaitan, sasama ako," sabi ko habang kinukuha ang shawl ko."Faith, it's hot outside and you need to rest. Ako na lang ang susundo kay Kairo," sagot ni Zaitan habang sinususi ang SUV. Kita ko ang bahagyang kunot sa noo niya—yung protective mode niya ay naka-on pa rin simula kaninang umaga."No. I want to see Kairo, at gusto ko ring makasigurong walang gulo. If I'm there, mas magiging mahinahon ka," paniniguro ko. Napabuntong-hininga siya at inalayan ako pasakay sa sasakyan.Pagdating namin sa tapat ng university, naramdaman ko agad ang bigat ng paligid. Hindi tulad ng ibang araw na payapa, may tatlong itim na luxury SUVs na nakaparada sa tapat mismo ng main gate. May mga lalaking naka-barong at sunglasses na nakatayo sa bawat gilid—halatang private security."Zaitan..." bulong ko, humawak ako sa braso niya."Stay inside the car, Faith. Just for a moment," malamig niyang sabi. Pero bago pa siya makababa, bumukas ang pinto ng isa sa mga SUVs sa harap namin.Isang babae ang bumaba. She w
Virgitte Faith’s POVSimula nang umalis si Zaitan para ihatid si Kairo, hindi na ako mapakali. Nakatayo lang ako sa may bintana, pilit na pinapakalma ang sarili ko habang hinihimas ang tiyan ko. Alam ko ang asawa ko. Alam ko kung paano siya magalit, at alam ko rin kung gaano siya kaprotektado pagdating sa aming dalawa ni Kairo.Nang marinig ko ang tunog ng SUV na pumasok sa gate, halos madali kong buksan ang pinto. Bumaba si Zaitan, at sa unang tingin pa lang, napansin ko na ang kakaibang katahimikan sa kaniyang kilos. He looked calm—too calm for someone who just dealt with a bully."Zaitan," tawag ko habang papalapit siya sa porch.He looked up, and for a split second, I saw it—yung dilim sa mga mata niya na pilit niyang itinatago. Pero bago pa siya makalapit nang tuluyan, naglaho iyon at napalitan ng kaniyang pamilyar at malambot na tingin para sa akin."Faith, why are you out here? Malamig ang hangin, pumasok ka na sa loob," sabi niya, sabay abot sa bewang ko para alalayan ako."Hi
Zaitan’s POVKinabuksan minabuti ko na ako ang mghatid kay Kairo, kahit pa ayaw niya. I pulled up in front of the university, and the engine of the SUV purred like a predator in wait. Sa tabi ko, Kairo was deathly silent, his knuckles white habang mahigpit ang hawak sa bag niya. I could feel his hesitation—it wasn’t shame, it was fear. Not fear for himself, but fear of what I might do."Kuya, ako na lang talaga. Baka kung ano pang isipin nila kung ganito ako ihatid," he muttered, his eyes fixed on the main gate."Let them think whatever they want, Kairo," sagot ko, my voice devoid of any emotion. "I’m not just someone who's dropping you off. I’m your brother-in-law. At sa mundong kinagisnan ko, we don’t let our own walk into a den of wolves without showing them who the real alpha is."As soon as Kairo stepped out, nandoon na sila agad. Isang grupo ng mga trust-fund brats in varsity jackets, acting like they owned the damn pavement. In the center was Sandro Sancianco, leaning against a
Zaitan’s POVPinaandar ko ang SUV palabas ng gate pero hindi ako dumeretso sa main road. Huminto muna ako sa isang madilim na bahagi ng kalsada, ilang metro ang layo sa bahay namin. Ipinatong ko ang mga kamay ko sa manibela at huminga nang malalim. Ramdam ko ang pamilyar na kulo ng dugo sa mga ugat ko. Iyon ang klase ng galit na matagal kong ibinaon simula noong makarating kami sa Sanctuary. Pero nang makita ko ang putok sa labi ni Kairo, parang may kung anong switch sa utak ko ang biglang nag-on.Sancianco.Masyadong familiar ang apelyidong 'yun. Inilabas ko ang burner phone ko at tinawagan ang kaisa-isang tao na alam kong makakapagbigay sa akin ng sagot nang mabilisan."Don't tell me you're bored already," bungad ni Delgado sa kabilang linya."Sancianco. Give me everything you have on that name in this province," diretso kong sabi.Narinig ko ang pagtipa ng keyboard sa kabilang linya. "Wait... Sancianco? They are the untouchables in that area, Boss. Senator Eduardo Sancianco is the
Magnus POV. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko kanina habang kausap ang mga pulis. Ayokong paniwalaan ang mga sinabi nila, ayoko, dahil hindi ko matanggap. He is my first born, he is my first child who I loved with all my heart, tapos gano’n gano’n lang nila kinuha sakin? Kahit pa malaki ang
Matapo naming maligo ni Magnus ay nauna na akong lumabas ng banyo para makapagbihis at makuha ko si Baby Maveline kina Lola. Nagsuot lan ako ng pares kong pajama pantulog, pinatuyo ko ang buhok ko at dali dali ng nagpunta sa kuwarto ni Lola.Laging bukas ang pinto ng kuwarto ni LOla kaya kahit na
Dalawang araw agad ang lumipas at bisperas na nga ng pasko, ngayon na rin ang labas ko dahil maayos na rin naman ang pakiramdam ko. Habang inaayos ko ang nga gamit ko ay pumasok si Eros at may dala itong paper bag.“Nag gagagalaw ka na agad, baka manakit nanaman yang tiyan mo.” ani Eros at inilapag
Hindi ko maipaliwanag ang saya ko ng makita at malaman kong naririnig na kami ni Magnus, alam ko.. alam kong naririnig niya kami, hindi lang iyon basta luha na tumulo, i know that he miss us also.. Alam kong sabik rin siya na makasama kami.“Ang ganda ng pasko, kung sakaling magigising na talaga si







