FAZER LOGINAmelia Sinclair
"Time's up ka na?" tanong ko sa lalaking nakatayo sa tabi ko nang mapansin ang pagsulyap niya sa kanyang orasan. "Yeah." Bahagyang bumagsak ang balikat ko sa narinig. Which is weird because I don't even know this man. Dapat nga ay matuwa ako na aalis na siya para maiwan na ako dito mag-isa. "But I kind of don't want to leave yet." I watched him lick his lower lip as though he were thinking about something. My eyes betrayed me, following the movement for half a second before I quickly looked away. "If I go back there and tell them it didn't work out, they're just going to drag me around to find me another woman." He glanced toward the other side of the club. Sinundan ko ang direksiyon ng tingin niya at nakita ko ang mga kaibigan niya na tila dalawang uwak na nakamasid sa amin mula sa malayo. I almost laughed. "They really are watching us." He gave a small nod. "Would you mind if I bother you some more? In return, I'm sure walang mangungulit sa'yo na ibang lalaki dahil may kasama ka na." I raised an eyebrow at him. "Mukhang hindi ka naman pala ganoon ka-desperado humanap ng asawa, eh." I was teasing him, but he didn't seem offended. Instead, he simply looked at me with that unreadable expression of his. Wow. He was really, ridiculously handsome. Tila inukit siya mula sa bato dahil sa kanyang matalas na panga, tuwid na ilong, at sa medyo magulo-gulong niyang buhok. Mukhang malapad din ang katawan niya sa ilalim ng suot niyang damit. He was also really tall. Kung nakatayo lang din ako katulad niya, baka hanggang baba niya lang ang abot ko. There was something intimidating about him, too. Something cold and distant in the way he carried himself that somehow only made him more attractive. Hindi ako mahilig humanga sa mga lalaki. Para saan pa? Hindi rin naman ako papasok sa isang relasyon. I had more important things to worry about than getting distracted by men. Pero ang lalaking tulad niya ay imposibleng hindi pansinin at hangaan. His lips twitched when he noticed that I was staring again. Oh, shit. I quickly looked away and took another sip of my drink, letting the sweet, fruity taste linger on my tongue. "Grabe," patay malisya kong saad habang nakatingin sa inumin. "Ang sarap pala nito? Parang juice lang." "I'm desperate," I heard him say. "But I don't think this club thing is going to work." He watched me for a moment before finally sitting beside me. Mukhang nangalay na rin kakakatayo. Buti naman. Sumasakit na rin ang leeg ko kakatingala sa kanya, eh. "Is this your first time drinking that?" Marahan akong tumango. "Wala kasi akong pera. Sayang lang kung papambili ng alak. Pero nakatikim na ako ng Emperador at Red Horse." Bahagyang kumunot ang noo niya. Mukhang hindi siya pamilyar sa mga alak na binanggit ko. Gets naman. Mukha kasing mamahalin ang taste niya. Relos pa lang niya, parang sapat na para ipambayad sa utang namin nang ilang buwan. "I can buy you another one if you want," he offered. Biglang nagliwanag ang mga mata ko. Sino bang hindi matutuwa sa libre? "Talaga?" I asked, unable to hide my excitement. "Libre 'yan, ha. Walang kapalit?" He let out a quiet laugh and nodded. "Yeah. Sure. My thanks for letting me stay." Tinawag niya ang bartender at umorder ng panibagong baso para sa akin. "But be careful, though. It might taste like nothing, pero nakakalasing din 'yan." He reached for his glass and took another small sip of his whiskey as he leaned back against the counter. Umabot sa ilong ko ang mamahaling pabango niya. I stared at him for a second. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba sa dibdib ko. Maybe it was the alcohol. It was definitely the alcohol. "Thank you," I said when my new drink arrived. "Amelia pala..." I took a sip, then glanced at him from the corner of my eye. Hindi ko alam kung bakit sinabi ko sa kanya ang totoong pangalan ko kung pwede namang hindi. "Pangalan ko... Amelia." I repeated when he didn't move. He gave me a small nod, a small smirk forming on his lips. "Amelia..." Hearing my name in his voice sent a shiver down my spine. "What about you? Why are you here?" Bumaba ang tingin ko sa aking hita, kung saan nakapatong ang envelope na dala-dala ko. Nakaramdam ako ng pagbabara sa lalamunan. Biglang bumalik sa alaala ko kung bakit nga ba ako nandito. "Mag-apply sana ako dito. Kailangan ko ng trabaho, eh," nagkibit ako ng balikat. "Actually, dito nagtatrabaho ang kaibigan ko. Ang sabi niya ay hintayin ko raw siya dito at kakausapin muna niya ang manager." "How long are you planning to wait here?" "Hindi ko alam... Pag hindi naman agad bumalik ang kaibigan ko, pwede naman akong mauna na." Napatingin ako sa kanya. He was also looking at me, his expression unreadable. I'm glad to see that there was no judgment in his eyes. "Do you not have a job?" "Mayroon naman. Kaso kulang pa rin." "Why?" Saglit akong napaisip kung dapat ko bang sagutin ang tanong niya o hindi. May malaking chance na hindi niya maintindihan ang pinagdadaanan ko dahil mayaman siya. But well, he already shared something about himself. Maybe there's no harm in sharing mine. Inubos ko ang natitirang alak sa baso ko at inilapag iyon sa counter sa pagitan namin. Tinitigan ko siya sa mata. He simply nodded and ordered another one for me. "Patay na rin tatay ko," saad ko. Walang nagbago sa ekspresyon niya. Tinitigan niya lang ako pabalik, waiting for me to continue. "After he died, I found out he left us with a lot of debt. Malaki. Sobrang laki." I gave a humorless laugh. "Hindi ko alam kung paano namin babayaran. Wala kaming ipon. Wala ring ibang tutulong sa amin. Sabihin mo nang mataas pride ko, pero ayaw ko rin mangutang. Doon na nga kami nalubog, eh." Agad kong kinuha ang bagong baso na kalalapag lang ng bartender sa counter at s******p doon. "Looks like we have something in common. Our fathers are both dead. And, apparently, they both sucked," he said with a straight face. Napatawa ako. Hindi ko alam kung dapat ba akong ma-offend o matawa sa sinabi niya, pero somehow, nakakatawa talaga. Kinuha niya ang baso niya at inilapit sa akin. Inilapit ko rin ang baso ko at pinagbangga iyon. Sabay kaming uminom pagkatapos. "That's why I need a job. Any job. Basta malaki ang sahod. Basta may mapagkukunan kami ng pambayad." Habang umiinom siya, bigla siyang natigilan. He was staring at me, his eyes widening slightly. Tila may tornilyo na biglang gumalaw sa loob ng ulo niya. Parang may ideyang unti-unting nabuo sa utak niya at ngayon lang niya napagtanto. Nangunot ang noo ko nang bigla siyang umayos ng upo. Ang buong katawan niya ay nakaharap na sa akin. "Are you single? Like, no boyfriend or husband?" I slowly nodded. "You don't know who I am, right?" he asked. Muli akong tumango. "You don't have any connection with my family?" Again, I nodded. Kasi malamang, siya nga hindi ko kilala, pamilya niya pa kaya. "You have debts to pay. I have money." Tinuro niya ako, bago tinuro ang sarili niya. "And I need a wife to claim my company. You're a woman." Malapad siyang napangisi, as if he had just figured out the perfect solution to both our problems. I was starting to feel a little uncomfortable with the way he was looking at me. "This is perfect." Umawang ang labi ko. Unti-unti kong naiintindihan kung saan ito patungo. Oh, no. Surely, he wasn't thinking what I thought he was thinking. He leaned closer, his eyes fixed on mine. "Marry me." "Gago?" Agad na nanlaki ang mga mata ko at umatras ako palayo sa mukha niya. "Pakasalan mo ako. Be my wife," he repeated, leaning even closer. "I'm rich as fuck. Lalo na kapag opisyal na napunta sa akin ang kumpanya. I can pay off your father's debt." Tinulak ko siya paatras para makaupo ako nang maayos. "Teka nga! Seryoso ka ba? Hindi ka ba lasing lang?" "Yes. I'm serious as fuck." He took a deep breath, his hands thread on his hair. "Just name your price." "5 million," sagot ko, sinusubukan kung papayag siya. "Done." He nodded without hesitation. Halos malaglag ang panga ko. Agad kong pinunasan ang gilid ng labi ko, baka may laway na tumulo nang hindi ko namamalayan. "You do realize how fucking crazy this sounds, right?" His lips curved into the faintest smile. "I don't care if it's crazy, Amelia. I need a wife, and you need money. We can solve both our problems." He held my gaze, completely unbothered by the absurdity of his own proposal. "So, do we have a deal?"Amelia SinclairHindi ko na namalayan kung gaano na pala kadami ang nainom namin parehas. My back hit the door as his mouth pressed hot and greedy against mine. I tasted the bitter whiskey on his tongue, mingling with something sweet, probably from my own drink.Nararamdaman ko ang mga kamay niyang naglalakbay sa iba't ibang bahagi ng katawan ko. Mula sa aking likuran pababa sa aking mga balakang. Hinila niya pa ako lalo palapit sa kanya hanggang sa naramdaman ko ang matigas niyang pagkalalaki na nakadiin sa aking tiyan. I don't know how or why we ended up like this. Sa halip na pag-isipan pa ito, hinawakan ko na lang ang kanyang buhok at ang harapan ng kanyang damit. Nang mapadaing ako sa kanyang bibig ay nilamon niya nang buo ang tunog na iyon.Nagsimula siyang maglakad at sumunod naman ang katawan ko sa bawat galaw niya. Saglit na naghiwalay ang mga labi namin nang tumama ang likod ko sa pader. Mahina akong napadaing."Fuck
Amelia Sinclair"Time's up ka na?" tanong ko sa lalaking nakatayo sa tabi ko nang mapansin ang pagsulyap niya sa kanyang orasan."Yeah."Bahagyang bumagsak ang balikat ko sa narinig. Which is weird because I don't even know this man. Dapat nga ay matuwa ako na aalis na siya para maiwan na ako dito mag-isa. "But I kind of don't want to leave yet." I watched him lick his lower lip as though he were thinking about something. My eyes betrayed me, following the movement for half a second before I quickly looked away. "If I go back there and tell them it didn't work out, they're just going to drag me around to find me another woman."He glanced toward the other side of the club. Sinundan ko ang direksiyon ng tingin niya at nakita ko ang mga kaibigan niya na tila dalawang uwak na nakamasid sa amin mula sa malayo.I almost laughed."They really are watching us."He gave a small nod."Would you mind if I bother you some more? In return, I'm sure walang mangungulit sa'yo na ibang lalaki dahi
Valerian DevereauxSabado ng gabi at natagpuan ko ang aking sarili na nakaupo sa loob ng isang club at napapagitnaan nina Andrew at Everett.I really did not want to be here.Clubs were too noisy and messy for my taste. The pounding music was loud enough to vibrate through the table, colored lights flashed across the room, and the smell of alcohol, perfume, and sweat lingered in the air. Kahit saan ako lumingon, may nakikita akong mga tao na umiinom, nagsasayaw, o naghahanap ng maikakama. None of it appealed to me.It had been a month since my father's lawyer dropped the bomb about the condition in my father's will. I needed to be married before my thirty-fifth birthday if I wanted to retain control of Devereaux Holdings. Otherwise, the company would fall into Uncle Victor's hands. And I would rather lose an arm than give that man control over what my father had built.All the women I knew came from the business world. Sinubukan kong makipag-date sa ilan sa kanila, but I could smell t
Amelia Sinclair The bass from the speakers vibrated across the floor as I fully stepped inside the club. Sobrang daming tao sa loob. Binalot ang lugar ng matingkad na ilaw na kulay red at violet. Maamoy sa hangin ang pinagsama-samang amoy ng alak, pabango, at usok ng sigarilyo. I scanned the whole area until I found Trina. She was behind the counter, wearing a skin-tight black shirt and short shorts, with a small apron that the bar required all its female servers to wear. Makapal ang suot na make up nito at nakatali ng maayos ang buhok sa likod. Mayroon din siyang suot na maliit na name tag na nakakabit sa taas ng kanyang dibdib. Agad na nanlaki ang mga mata nito nang mamukhaan ako. She hurried toward me as soon as she delivered the drinks to a nearby table. "Anong ginagawa mo rito?" gulat na tanong niya. First time kong pumunta sa club na ito, kaya hindi na rin ako nagtaka kung bakit ganoon na lang ang gulat sa mukha niya nang makita niya ako. I smiled and lifted the
Amelia SinclairMy life had been falling apart for years. I just hadn't realized how far it had fallen until the latest debt notice arrived.Nakapatong ang puting sobre sa mesa ng aming kusina nang umuwi ako. Nakasiksik ito sa ilalim ng basag na ashtray na madalas gamitin nang aking ama tuwing humihipak ito ng sigarilyo noong nabubuhay pa siya. Alam ko na agad ang nakapaloob dito dahil hindi na naman ako nakapagbayad noong nakaraang buwan. It was another reminder that no matter how hard I worked, I was getting nowhere.Ilang sandali akong napatitig sa sobre bago ko tuluyang ibinagsak sa upuan ang lumang-luma kong handbag.My entire body ached. I worked as a convenience store clerk, where I took morning and afternoon shifts. Nagtatrabaho din ako part-time sa ilang pamilya sa loob ng malapit na exlusive subdivision, taking whatever cleaning jobs I could get.Hinila ko ang isang plastic na upuan at umupo dito. Hindi ko agad binuksan ang sobreng nasa harap ko. I didn't want to. I alread
Valerian Devereaux Umalingawngaw ang matalim na tunog ng mga sapatos ko sa marble floor. Malaki ang bawat hakbang ko dahil kakagaling ko lang sa isang meeting sa labas at patungo na sa susunod. Andrew, my secretary, tried his best to keep pace with me. Ang mga empleyadong nakakasalubong namin ay agad na umiiwas makita pa lang ang tuktok ng ulo ko. Some of them would lower their heads, while others suddenly found something very interesting on their phones. I guess they were too scared to make eye contact with me. I didn't care. Hindi ko naman kailangan na magustuhan nila. All I needed was for them to do their jobs properly. We stopped in front of one of the elevators. Agad na nanlaki ang mga mata ng mga empleyado na nasa loob na nang makita ako. Mabilis pa sa alas-kuwatro silang lumabas lahat. Hindi na sila kailangan pang sabihan. They knew better than to inconvenience me when I was on my way to a meeting. "Good morning, Sir," nakayukong bati nila. Pumasok ako sa elevator. An







