Chapter Two

Chapter Two

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Ang bawat kaluskos sa labas ng maliit na kwarto namin ni Klea sa servant’s quarters ay tila boses ni Alexander na tumatawag sa akin. Ang kaniyang mga salita “My maid,” ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa aking pandinig, mas masakit pa sa sampal.

“Rosita, kanina ka pa tulala sa nilulubog mong basahan. Ano ba ang nangyari sa library kahapon?” tanong ni Klea habang nagpupunas kami ng mga bintana sa grand foyer. Ang sikat ng araw ay tumatama sa naglalakihang chandelier, naglalabas ng mga kislap na tila ba nanunuya sa duming pilit naming tinatanggal.

“Wala,” mabilis kong sagot. Iniiwas ko ang tingin ko sa kaniya. Hindi ko kayang aminin na ang lalakeng kinatatakutan ng buong lungsod ay ang lalakeng pumatay sa huling hibla ng aking dangal sa isang hotel.

“Mag-ingat ka rito, Rosita,” bulong ni Klea, ang boses ay biglang naging seryoso habang tinitiyak na walang ibang nakikinig. “Sabi ni Manang Ising, huwag na huwag kang papasok sa ikatlong pinto sa dulo ng hallway sa second floor. Iyon ang dating kwarto ng fiancée ni Mayor bago ito mamatay sa isang aksidente.”

Napatigil ako sa pagpunas. “May fianceé siya?”

Tumawa nang mahina si Klea, isang tawang puno ng kaba. “Oo nga pero patay na. Ni hindi nga raw puwede pag-usapan ang pangalan non dito, eh. Mahal na mahal siguro.”

Marahan akong napatangaho habang puno ng tanong ang utak.

Ang buong umaga ay lumipas sa pagpapakapagod. Inutusan ako ni Manang Ising na maglinis ng master’s bedroom. Ang bawat sulok ng silid ni Alexander ay amoy sandalwood at kapangyarihan. Habang nagpupunas ako ng kaniyang mga sapatos na gawa sa mamahaling balat, naramdaman ko ang kaniyang presensya bago ko pa siya marinig.

Nakasandal siya sa pinto, ang kaniyang itim na polo ay nakabukas ang dalawang butones sa itaas, at ang kaniyang mga mata ay tila nagniningas sa talim habang pinapanood ako sa sahig.

“Faster, Rosita. I don’t pay you to admire my furniture,” malamig niyang sabi.

“Opo, Mayor,” sagot ko nang hindi tumitingin. Mas binilisan ko ang pagkuskos sa sahig, ramdam ang pamamanhid ng aking mga tuhod.

Lumapit siya sa akin. Huminto ang kaniyang mamahaling sapatos sa tapat ng mga kamay ko na may hawak na basahan. “You’re shaking. Is it the gin from that night finally leaving your system? O baka naman natatakot kang baka ulitin ko ang ginawa ko sa iyo sa gitna ng kwartong ito?”

“Wala na po sa akin ’yun, Mayor. Trabaho lang ang pinunta ko rito,” matigas kong sagot, pilit na pinatatatag ang boses kahit na ang puso ko ay tila sasabog na sa kaba.

Isang mapanuyang ngisi ang gumuhit sa kaniyang labi. Inangat niya ang aking panga gamit ang dulo ng kaniyang sapatos, isang kilos na nagpaliit sa aking pagkatao, ginagawa akong isang hayop na kailangang sumunod.

“Good. Keep it that way. Because you’re just a pair of hands to me now. Useful hands, I hope.” aniya at tinalikuran na ako.

Lumipas ang hapon sa gitna ng usok at alikabok. Pagod na ang buong katawan ko, pero bago ako magpahinga, napadaan ako sa dulo ng hallway. Ang pintong ipinagbabawal. Ang silid ng kaniyang nobya.

Walang bantay. Walang tao. Dala ng pagod at ng kagustuhang makita kung anong dahilan bakit pribado ang kwartong ito, dahan-dahan kong inikot ang doorknob.

Hindi ito naka-lock.

Pagpasok ko, ang silid ay tuyo at walang buhay. Walang mga bulaklak, walang mga litrato sa bawat sulok. Tanging mga mamahaling gamit na nakatakip ng puting tela. Mukha itong imbakan ng yaman, hindi dambana ng pag-ibig. Walang bakas ng pangungulila rito. Tanging ang lamig ng isang silid na matagal nang pinabayaan.

“I thought I made myself clear, Rosita.”

Ang boses niya ay parang latigo na humampas sa aking likuran. Mabilis akong humarap, halos mabitawan ko ang aking hininga. Nakatayo si Alexander sa dilim ng pinto, ang kaniyang anino ay tila sumasakop sa buong kwarto. Hindi siya mukhang nasasaktan o nagdadalamhati. Galit siya dahil nilabag ang kaniyang utos.

“S-sorry po, Mayor... maglilinis lang sana ako—”

“Liar.” Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang braso ko nang marahas, bumaon ang kaniyang mga daliri sa aking balat. “You’re curious. How did you know this room? Are you gossiping about me?”

“Hindi po! Akala ko lang po ay kailangan ng linis—”

“There is nothing in this room but dust and things that no longer serve a purpose,” aniya, ang boses ay puno ng poot na hindi para sa namatay, kundi para sa akin. “Exactly tulad mo, kung hindi ka matututong sumunod sa mga utos ko.”

Itinulak niya ako sa pader, ang kaniyang katawan ay bumaon sa akin, pinipitpit ang aking hininga. Ang kaniyang mga mata ay blangko, tanging ang bagsik ng isang lalakeng sanay na sinusunod ang nakikita ko.

“Bawal pumasok dito . . . bawal pumasok dito dahil sinabi ko,” bulong niya, ang kaniyang hininga ay mainit sa aking labi, nanunuot ang amoy ng sandalwood at kapangyarihan. “My orders are absolute in this house, Rosita. Do you understand?”

“Opo... Mayor...”

“Now, get out,” binitawan niya ako na tila ba nadidiri siya sa hawak niya. “At bilang parusa sa pagpasok mo rito, ikaw ang maglilinis ng library ko gabi-gabi. Mag-isa. Pagkatapos ng lahat ng trabaho mo. I want this mansion spotless, Rosita. And I want you where I can see you.”