LOGINChapter Eighty-EightMag-isa ako sa penthouse nang hapon na iyon. Lumabas ako sa malawak na balkonahe, bitbit ang isang maliit na sketchpad na binili ko noong isang araw nang mag-ikot ako sa lugar nang walang bantay. Totoo ang sinabi ni Alexander—malaya akong nakakalabas ngayon nang walang anino ni Vito o ng kahit sinong tauhan na nakabuntot sa aking mga hakbang. Isang malaking hakbang iyon para sa aming dalawa, isang bagay na unt-unting nagpaparamdam sa akin na ako ay muling nabubuhay bilang isang totoong tao, hindi bilang isang magandang palamuti sa kaniyang koleksyon.Umupo ako sa upuang yari sa rattan at pinagmasdan ang langit. Kulay kahel, lila, at rosas ang abot-tanaw habang unt-unting nilalamon ng gabi ang mga naglalakihang skyscraper ng lungsod. Dahan-dahang dinala ng aking mga daliri ang lapis sa papel. Sa halip na ang mga modernong gusali o ang siksikang mga kalsada ang aking iguhit, ang aking kamay ay tila may sariling isip na pilit bumabalik sa isang mundong payak ngunit p
Chapter Eighty-SevenAng mga sumunod na linggo ay naging isang tahimik na serye ng mga pagbabago. Hindi naging madali ang bawat araw, dahil ang mga lumang gawi ay tila mga multong madalas pa ring sumilip sa aming mga kilos. May mga gabi pa rin na nagigising si Alexander na tila hinahanap ako sa dilim, ang kaniyang mga kamay ay mabilis na humahawak sa aking baywang upang siguraduhing hindi ako tumakas habang siya ay natutulog. Ngunit sa tuwing madaramas niya ang aking marahang paggising at ang marahan kong pag-tapik sa kaniyang kamay, dahan-dahan ding lumuluwag ang kaniyang kapit, pinalis ng marahang buntong-hininga ng relief.Isang umaga, habang naghahanda siya para sa isang mahalagang board meeting, pumasok ako sa kaniyang walk-in closet. Nakatayo siya sa harap ng malaking salamin, sinusubukang ayusin ang kaniyang kurbata, ngunit halatang lumilipad ang kaniyang isip."Let me," mahina kong sabi, lumapit ako at dahan-dahang kinuha ang silk na tela mula sa kaniyang mga daliri.Napatigil
Chapter Eighty-SixDahan-dahan kong naramdaman ang pagbaba ng kaniyang mga palad patungo sa aking likod, marahang hinahaplos ang bawat bahagi ng aking gulugod na tila ba binibilang niya ang bawat buto, sinisiguradong narito nga ako sa kaniyang piling. Ang kaniyang halik ay nanatiling mabagal, banayad, at may dalang lalim na unt-unting nagpapabura sa ingay ng labas ng mundo. Walang nagmamadali. Sa unang pagkakataon, hinayaan ni Alexander na ang oras ang sumunod sa amin, hindi ang kaniyang mga utos.Nang ihiwalay niya ang kaniyang mga labi, hindi siya lumayo. Nanatiling magkadikit ang aming mga ilong, at ang kaniyang malalalim na paghinga ay dumarampi sa aking mukha."I missed you, Rosita," pabulong niyang pag-amin, ang kaniyang boses ay may dalang gasgas ng emosyong matagal niyang itinago sa ilalim ng kaniyang pagiging bilyonaryo. "More than I care to admit. The penthouse was freezing without you. Every room felt like an empty tomb.""Kasalanan mo rin naman," mahina kong sagot, may bah
Chapter Eighty-FiveNanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minutong walang ingay. Ang aking ulo ay nakasandal sa kaniyang matigas ngunit tila lumalambot na balikat, habang ang kaniyang kamay ay hindi tumitigil sa marahang paghagod sa aking likod. Sa bawat paghinga niya, nararamdaman ko ang pag-naas ng kaniyang dibdib, isang ritmo na unt-unting nagpapatid sa tensyong natitira sa aking katawan. Ang penthouse na ito, na madalas kong tingnan bilang isang malawak na bartolina ng aking kaluluwa, ay tila nagbago ng pakiramdam ngayong umaga. Hindi na ito kasing lamig ng dati."You're overthinking again, Rosita," pabulong na basag ni Alexander sa katahimikan. Ang kaniyang Ingles ay hindi na katulad kahapon na tila ba bawat salita ay may dalang patalim; ngayon, ang kaniyang boses ay may pamilyar na lalim na nag-aanyaya ng kapayapaan. "I can hear your mind racing from here.""Paano ko hindi iisipin ang lahat, Alexander?" dahan-dahan kong iniangat ang aking ulo upang tingnan siya, ang aking mga
Chapter Eighty-FourHindi ko alam kung ilang oras ang lumipas habang nananatili kaming nakakulong sa silid na iyon. Ang marahas na bagyo ng kaniyang pagnanasa ay dahan-dahang humupa, na nag-iwan ng isang mabigat, mainit, at tahimik na gabi sa pagitan naming dalawa. Ang mabibilis na hampas ng kaniyang dibdib kanina ay napalitan ng malalalim at pantay na paghinga. Nakahiga pa rin siya sa itaas ko, ngunit ang kaniyang bigat ay hindi na tulad ng kanina na tila ba gusto akong gumuho; ngayon, ang kaniyang katawan ay nakadantay sa akin sa paraang tila ba natatakot siyang bigla akong maglaho kapag lumayo siya nang bahagya.Ipinatong niya ang kaniyang mukha sa aking leeg, ang kaniyang maiinit na labi ay nakadikit sa aking balat nang walang galaw. Ang kaniyang dalawang kamay, na kanina ay mahigpit na nakahawak sa aking mga pulso, ay dahan-dahan nang bumaba at ngayon ay nakapulupot sa aking baywang, marahang humihigpit sa bawat sandali na magpapakita ako ng kaunting paggalaw."Alexander..." mahi
Chapter Eighty-ThreeIpinatong niya ako sa malambot at naglalakihang kama na nakabalot sa madilim na sutla. Ang lamig ng tela sa aking likod ay mabilis na napawi ng kaniyang bigat nang muli siyang sumunod sa itaas ko, nakatukod ang kaniyang dalawang siko sa magkabilang gilid ng aking ulo. Ang kaniyang suit jacket ay nakalapag na ngayon sa sahig, at ang kaniyang puting polo ay may ilang butones nang nakabukas, sapat para makita ko ang mabilis na pagbaba at pagtaas ng kaniyang dibdib.Nakatitig siya sa akin sa dilim ng silid, ang tanging liwanag ay ang nagmumula sa mga ilaw ng lungsod sa labas ng malaking bintana."You look so small in this bed, Rosita," pabulong niyang saad, ang kaniyang boses ay mas naging paos at mababa. "Like a doll I left behind, only to find out someone else tried to play with it.""Hindi ako laruan, Alexander," sagot ko, pilit na pinapanatili ang tatag ng aking tinig kahit na ang kaniyang malapit na presensya ay nagpapakaba nang matindi sa aking puso. "At walang
Chapter Fourteen Ang storage room ay hindi lang imbakan ng mga lumang gamit; ito ang nagsisilbing reyalidad ko. Masikip, madilim, at amoy alikabok. Dito ako ipinatapon para hindi "makalat" sa paningin ng mga bisita, pero dito rin ako mas madaling maabot ni Alexander nang walang nakakakita.Nakatit
Chapter Thirteen Gabi-gabi, ang tunog ng pagpihit ng susi sa pinto ng aking silid ang nagsisilbing hudyat ng aking pagkaalipin. Ang storage room ay maliit,mkasing sikip ng aking dibdib tuwing naaalala ko ang mga matang mapanghusga sa baba. Walang bintana rito, tanging ang isang maliit na vent na n
Chapter TwelveHindi pa man natatapos ang almusal, naramdaman ko na ang pagbabago ng ihip ng hangin. Ang mga katulong na dati ay maingay na naglilinis sa hallway ay biglang tumahimik. Ang tanging maririnig mo lang ay ang marahas na tunog ng mga sapatos ni Manang Ising na naglalakad patungo sa kinar
Chapter ElevenAlas-singko pa lang ng umaga pero nakatayo na ako sa tapat ng lababo sa laundry area. Ang tubig ay kasing lamig ng yelo, tumatagos sa aking balat hanggang sa aking mga buto, pero mas pinipili ko ang hapdi nito kaysa sa init ng mga tingin na sumasalubong sa akin sa kusina. Pilit kong







