Chapter One

Chapter One

Dalawang linggo.

Dalawang linggo na ang nakalilipas simula noong gabing iyon sa Makati, pero tila ba nakatatak na sa aking balat ang bawat haplos at bawat salitang binitawan ng estrangherong iyon. Sa gabi, kapag pilit kong ipinipikit ang aking mga mata sa mainit at masikip naming boarding house, ang amoy ng sandalwood at mamahaling alak ang tanging bumabalot sa akin. Isang pagkakamali. Isang gabing bunga ng kalasingan at desperasyon na dapat ko nang ibaon sa limot.

“Rosita! Ano ba, tulala ka na naman?” bulyaw ni Klea habang pilit na isinasara ang kaniyang lumang maleta. “Ayusin mo ’yang suot mo. Kapag hindi tayo natanggap sa interview na ’to, asahan mong sa kalsada na tayo matutulog bukas.”

Vanguard Tower. Doon daw ang opisina ng agency na magpapadala sa amin sa isang "espesyal" na kliyente. Isang Mayor. Isang Zaviere. Sa probinsya pa lang, naririnig ko na ang pangalang iyon. Ang mga Zaviere ang batas sa lungsod na ito. Ang yaman nila ay tila walang katapusan, at ang kapangyarihan nila ay sapat na para burahin ang isang katulad ko sa isang iglap lang.

“Kinakabahan ako, Klea,” bulong ko habang nakatitig sa repleksyon ko sa basag na salamin. Ang puting blusa ko ay kupas na, at ang itim kong palda ay ilang beses ko nang tinahian ang laylayan.

“Normal lang ’yan. Basta tandaan mo, huwag kang titingin sa mata ng amo. Katulong tayo, Rosita. Hindi tayo nandito para makipagkaibigan,” paalala ni Klea.

Pagdating namin sa Forbes Park, tila ba pumasok kami sa isang paraiso na ipinagkakait sa mga ordinaryong tao. Ang gate ng mansyon ng mga Zaviere ay gawa sa itim na bakal na may mga ukit na ginto. Sa likod nito ay isang mahabang driveway na pinalilibutan ng mga puno ng pine at mga bulaklak na tila ba hindi nalalanta.

Isang matandang babae na may napakahigpit na pagkakatali ng buhok ang humarap sa amin. Siya si Manang Ising, ang mayordoma ng mansyon.

“Dito sa loob, bawal ang maingay. Bawal ang mabagal. At higit sa lahat, bawal ang pakialamero,” diretsahang sabi niya habang tinitingnan kami mula ulo hanggang paa. “Ang Mayor ay isang napaka-strikto at napaka-busy na tao. Huwag na huwag kayong haharang sa dinadaanan niya.”

Agad kaming binihisan ng uniporme. Isang simpleng asul na dress na abot hanggang tuhod at isang puting apron. Sa salamin, hindi ko na nakita ang Rosita na lumaban sa tadhana noong gabing iyon sa bar. Ang nakikita ko na lang ay isang babaeng handang lumuhod para sa pera.

Ang unang limang oras ko sa mansyon ay ginugol ko sa paglilinis ng "West Wing" ito ay ang bahagi ng bahay na puno ng mga antigo at mamahaling gamit. Bawat vase na punasan ko ay tila ba mas mahal pa sa buhay ko. Kailangan kong mag-ingat. Ang bawat sentimo ng sahod ko ay nakasalalay sa linis ng bawat sulok na madadaanan ko.

“Rosita, simulan mo nang punasan ang mga sahig sa library. Kararating lang ni Mayor mula sa City Hall at doon siya magtatrabaho,” utos ni Manang Ising habang abala sa pag-aayos ng mga bulaklak sa dining hall.

Kinuha ko ang balde at basahan. Ang library ay matatagpuan sa dulo ng isang mahabang hallway na puno ng mga painting ng mga ninuno ng mga Zaviere. Ang mga mata nila sa painting ay tila sumusunod sa bawat hakbang ko, hinuhusgahan ang duming dala ko mula sa labas.

Pagbukas ko ng pinto ng library, ang malamig na hangin mula sa aircon ang unang sumalubong sa akin. Pero hindi ang lamig ang nagpatigil sa pintig ng puso ko kundi ang amoy.

Sandalwood. Ulan. At ang pamilyar na pait ng tabako.

Nakaharap ang isang malaking swivel chair sa bintana, nakatalikod sa akin. Ang tanging nakikita ko lang ay ang dulo ng kaniyang itim na coat at ang usok na marahang lumalabas mula sa kaniyang bibig.

“Maglilinis lang po, Sir,” bulong ko habang nakayuko. Hindi ko hinintay ang sagot niya. Agad akong lumuhod sa sahig at nagsimulang punasan ang mga tiles malapit sa pinto.

Pilit kong itinuon ang pansin ko sa trabaho, pero ang bawat hibla ng katawan ko ay tila ba hinihila palapit sa lalaking nasa loob ng kwarto. Ang kaba sa dibdib ko ay hindi maipaliwanag. Pakiramdam ko ay may maling mangyayari.

“Is that all you can do, Rosita? Clean the floors?”

Ang boses na iyon. Mababa. Paos. Matalim. Ang boses na bumulong sa akin sa gitna ng init ng hotel suite.

Halos mabitawan ko ang basahan. Dahan-dahang umikot ang upuan. Doon ko siya nakita nang malinaw sa ilalim ng liwanag ng hapon. Hindi na siya ang estrangherong may malungkot na mata sa bar. Siya na si Mayor Alexander Zaviere . . . ang lalakeng kinatatakutan at tinitingala ng lahat.

Ang kaniyang itim na polo ay nakabukas ang dalawang butones sa itaas, naglalantad sa kaniyang matipunong dibdib. Ang kaniyang buhok ay bahagyang magulo, tila ba galing siya sa isang mahabang araw ng pagdedesisyon para sa buong lungsod. Pero ang kaniyang mga mata... ang kaniyang mga mata ay nanunuya.

“M-Mayor...” ang tanging lumabas sa bibig ko. Nanatili akong nakaluhod sa sahig, hawak-hawak ang maruming basahan.

Tumayo siya. Ang kaniyang tangkad ay tila sumasakop sa buong kwarto, ginagawa akong mas maliit at mas walang halaga. Lumapit siya sa akin, ang bawat hakbang ng kaniyang mamahaling sapatos ay tila ba tumatapak sa aking dangal. Huminto siya sa tapat ko.

“Tumayo ka,” utos niya.

Hindi ako makagalaw. Pakiramdam ko ay kapag tumayo ako, lalamunin ako ng katotohanang nagkamali ako ng pinasukang bahay.

“Sabi ko, tumayo ka.”

Dahan-dahan akong tumayo, pilit na hindi tinitingnan ang kaniyang mukha. Inabot niya ang aking panga at pilit na iniangat ang aking mukha para magtama ang aming mga mata. Ang init ng kaniyang mga daliri ay nagdulot ng kuryenteng hindi ko mapigilan.

“I told you that night to go home, Rosita,” bulong niya, ang kaniyang hininga ay amoy alak at tabako. “I told you that I don’t do things gently. And yet, here you are... scrubbing my floors like a desperate kitten.”

“Hindi ko alam... hindi ko alam na kayo ang Mayor,” nanginginig kong sagot. “Aalis na po ako. Magreresign na ako—”

“And go where?” putol niya sa akin. Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kaniyang mga labi. “Back to your boarding house? Back to San Roque as a failure? No, Rosita. You wanted to forget, didn’t you? You wanted a reason to stay in this city.”

Binitawan niya ang panga ko nang marahas. Sumandal siya sa kaniyang mesa at pinagkrus ang kaniyang mga braso. “You will stay. You will clean every inch of this mansion until your hands bleed. You will serve my guests, and you will follow every command I give.”

“Bakit?” tanong ko, pilit na hinahanap ang boses ko.

“Because you made a mistake,” aniya habang dahan-dahang lumalapit muli sa akin, sapat na para maramdaman ko ang kaniyang init. “At sa lugar na ito, walang pagkakamaling hindi binabayaran. Consider this your penance. In this house, you are not the girl from the bar. You are just a maid. My maid.”

Hinarap niya muli ang kaniyang mesa, tila ba tapos na siya sa akin. “Get out. And don’t forget the trash on your way out.”

Lumabas ako ng library na halos hindi makahinga. Ang balde at basahan sa kamay ko ay tila ba mas mabigat na ngayon. Nang makarating ako sa hallway, sumandal ako sa pader at hinayaan ang sarili kong manginig sa takot at hiya.

Hindi na ito isang gabi lang. Ito na ang magiging buhay ko. At ang lalakeng gusto kong kalimutan ay ang lalakeng may-ari na ngayon ng aking bawat hininga.