Chapter Three

Chapter Three

Ang library ng mga Zaviere ay tila isang katedral ng karunungan at yaman, pero para sa akin, isa itong hawla. Ang bawat dingding ay natatakpan ng naglalakihang istante ng libro na abot hanggang kisame, lahat ay gawa sa madilim na mahogany na kumikinang sa ilalim ng madilaw na ilaw ng chandelier.

Alas-dos na ng madaling-araw. Pagod na ang buong katawan ko mula sa maghapong paglalaba at paglilinis ng malalawak na pasilyo, pero heto ako, mag-isang pilit na inaabot ang itaas na bahagi ng mga istante gamit ang isang duster. Ito ang parusa ko. Isang parusa dahil sa panghihimasok ko sa silid na ipinagbabawal.

Narinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng pinto. Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ito. Ang bigat ng hangin sa silid ay biglang nagbago, naging masikip at mahirap hingahan. Ang kuryenteng gumagapang sa aking balat ay sapat na paalala na narito na ang lalakeng pilit kong tinatakasan sa aking mga panaginip.

Hindi siya nagsalita. Narinig ko lang ang tunog ng kristal na tumatama sa kahoy na mesa, kasunod ang marahang pagbuhos ng likido. Whiskey. Ang amoy ng matapang na alak ay humalo sa amoy ng sandalwood, isang timpla na ngayon ay kasing pamilyar na sa akin ng sarili kong hininga.

“I told you to clean, not to dance with the ladder, Rosita,” malamig niyang sabi.

Dahan-dahan akong lumingon. Nakasandal si Alexander sa kaniyang malaking leather chair. Wala na ang kaniyang coat, at ang kaniyang puting polo ay nakabukas ang tatlong butones sa itaas, nagpapakita ng kaniyang matipunong dibdib na bahagyang nangingintab sa pawis. Ang kaniyang mga mata ay pagod, pero ang talim nito ay nananatili, tila ba kaya nitong hubaran ang aking pagkatao sa isang tingin lang.

“Tinapos ko lang po itong dulo, Mayor,” bulong ko habang dahan-dahang bumababa sa hagdan. Nanginginig ang aking mga tuhod, hindi dahil sa taas ng hagdan, kundi dahil sa paraan ng kaniyang pagtitig.

“Come here,” utos niya. Maikli. Walang puwang para sa pagtanggi.

Lumapit ako nang dahan-dahan, bitbit ang basahan na tila ba ito ang aking tanging kalasag. Huminto ako sa tapat ng kaniyang mesa, sapat na para makita ang pamumula ng kaniyang mga mata. Nakainom na siya, pero alam kong mas mapanganib ang isang Alexander Zaviere na bahagyang nalunod sa alak.

“Inakyat mo ba ang kwartong iyon dahil naghahanap ka ng mapapala?” tanong niya, ang boses ay mahinahon pero may talim na tila ba hinihiwa ang katahimikan ng library. “O baka naman... iniisip mo na dahil hinayaan kitang matulog sa kama ko sa Makati, may karapatan ka na sa buong mansyong ito?”

“Hindi po sa ganoon, Mayor,” pilit kong pinatatag ang boses ko. “Gusto ko lang pong magtrabaho nang maayos. Akala ko po ay kailangan ng linis ang silid na iyon dahil matagal nang nakasara.”

Isang marahas at mapanuyang tawa ang kumawala sa kaniyang lalamunan. Tumayo siya, ang kaniyang tangkad ay tila sumakop sa buong liwanag ng silid. Lumapit siya sa akin hanggang sa wala nang espasyong namamagitan sa aming dalawa. Hinawakan niya ang aking baywang at sa isang mabilis na galaw, iniangat niya ako at pinaupo sa ibabaw ng kaniyang mahogany na mesa.

Napasinghap ako. Ang lamig ng kahoy sa ilalim ng aking hita at ang init ng kaniyang mga kamay ay nagdulot ng isang nakakalitong sensasyon. Nagliparan ang ilang mga dokumento sa sahig, pero tila ba wala siyang pakialam.

“Do you know what happens to people who don’t follow my command, Rosita?” bulong niya, ang kaniyang mukha ay ilang pulgada na lang mula sa akin. Inilapit niya ang kaniyang labi sa aking tainga, ang kaniyang hininga ay mainit at amoy whiskey. “I break them. Until they can no longer function without me.”

“Bakit... bakit niyo po ito ginagawa?” tanong ko, ang mga luha ay nagbabadyang pumatak. “Isa lang akong katulong. Bakit hindi niyo na lang ako paalisin?”

“Because I’m not done looking at you,” aniya, ang kaniyang boses ay naging paos. Hinawakan niya ang aking panga at pilit na itiningala ang aking mukha. “Because every time I see you scrubbing those floors, I remember how you looked that night. Desperate. Brave. Mine.”

Hahalikan na sana niya ako nang biglang may kumatok nang malakas sa pinto ng library.

Tok! Tok! Tok!

“Mayor? Gising pa po ba kayo?” boses iyon ni Manang Ising. “May nakalimutan lang po akong itanong tungkol sa menu para sa almusal bukas.”

Nanigas ako. Ang kaba sa dibdib ko ay tila sasabog na. Kapag nakita ako ni Manang Ising na nakaupo sa mesa ng Mayor sa ganitong oras, tapos na ang buhay ko sa mansyon. Siguradong itatapon ako sa kalsada na puno ng iskandalo.

“Mayor...” bulong ko, ang mga mata ko ay puno ng pagsusumamo.

Hindi natinag si Alexander. Tila ba wala siyang narinig. Nanatili siyang nakatitig sa akin, isang mapanlarong ngisi ang gumuhit sa kaniyang labi habang nakikita ang aking takot.

“Mayor?” tawag ulit ni Manang Ising. Narinig ko ang tunog ng susi. “Papasok po ako, ha? Mag-iiwan lang po ako ng note sa mesa niyo.”

“Sa ilalim,” mabilis na utos ni Alexander sa akin, ang boses ay naging seryoso.

Wala na akong ibang nagawa. Mabilis akong bumaba sa mesa at gumapang sa ilalim ng malaking mahogany desk. Ang espasyo ay sapat lang para sa isang tao. Niyakap ko ang aking mga tuhod, pinipigilan ang sarili na huminga nang malakas. Ang tanging nakikita ko lang ay ang mahahabang binti ni Alexander at ang kaniyang mamahaling sapatos. Bumukas ang pinto. Narinig ko ang mabibigat na hakbang ni Manang Ising sa carpet.

“Pasensya na po, Mayor. Akala ko po ay nakatulog na kayo rito,” sabi ni Manang Ising. “Ito po ang listahan para sa order ng mga karne bukas. Kailangan po kasing maaga ang delivery.”

“Put it on the side, Manang,” sagot ni Alexander. Ang boses niya ay kalmado, tila ba walang katulong na nagtatago sa ilalim ng kaniyang mga paa.

Naramdaman ko ang paggalaw ng mga binti ni Alexander. Sinadya niyang ilapit ang kaniyang sapatos sa aking kamay. Ramdam ko ang init ng kaniyang balat sa pamamagitan ng tela ng kaniyang suot. Napapikit ako nang mariin, pilit na hindi gumagawa ng anumang tunog.

“May kailangan pa po ba kayo, Mayor? Mukhang pagod na po kayo. Bakit hindi pa po kayo pumanhik sa itaas?” tanong pa ng mayordoma.

“I’m just finishing a few things, Manang. You can go,” tugon ni Alexander.

Habang nagsasalita siya, naramdaman ko ang kaniyang paa na marahang sumisipa sa aking hita sa ilalim ng mesa. Isang laro. Isang mapanganib na laro na siya lang ang nag-e-enjoy. Ang bawat haplos ng kaniyang sapatos sa aking binti ay tila ba nagpapaalala sa akin kung gaano kalaki ang kaniyang kontrol sa sitwasyong ito. Isang maling galaw ko lang, isang malakas na paghinga, at mabubunyag ang lahat.

“Sige po, Mayor. Good night po,” sa wakas ay sabi ni Manang Ising. Narinig ko ang muling pagbukas at pagsara ng pinto.

Katahimikan.

Ilang segundo pa bago ako dahan-dahang gumapang palabas. Paglabas ko mula sa ilalim ng mesa, sinalubong ako ng mapanuyang tingin ni Alexander. Nakasandal siya sa kaniyang upuan, hawak muli ang baso ng whiskey.

“That was close, wasn’t it?” aniya, ang kaniyang mga mata ay tila tumatawa sa aking kahihiyan.

“Bakit niyo po ginawa ’yun?” ang boses ko ay nanginginig sa galit at takot.

“Pwedeng-pwedeng niyo po akong mapaalis dahil doon!”

“But I didn’t,” tumayo siya muli at lumapit sa akin. “Dahil gusto kong malaman mo, Rosita... na sa bahay na ito, ang boses ko lang ang mahalaga. Ang kaligtasan mo ay nakadepende sa kung gaano ka kahusay sumunod sa akin.”

Hinawakan niya ang hibla ng aking buhok at marahang inamoy ito. “Clean the rest of the shelves. And when you’re done, leave the library. I don’t want to see a single speck of dust tomorrow morning.”

Tumalikod na siya at lumabas ng library nang hindi na muling lumingon. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng malaking silid, ang puso ko ay tila ba nakikipagkarera pa rin sa kaba.

Tumingin ako sa mesa kung saan ako pinaupo kanina. Ang amoy ng sandalwood at whiskey ay nanatili doon, isang multo ng tensyong hindi ko pa rin matakasan. Alam ko sa sandaling iyon, ang parusang ito ay simula pa lang. Si Mayor Alexander Zaviere ay hindi lang basta amo; siya ang bagyong sisira sa payapang buhay na pilit kong binubuo sa Maynila.