LOGIN"Kayang-kaya rin kitang ilayo sa apo ko kung gugustuhin ko." Masinsinan niya akong tinignan sa mga mata, animo'y pinanonood ang maari kong maging reaksyon. "Ano ba talaga ang pakay mo?" "Does loving someone require a reason?" I asked. Kung hindi dahil sa asawa mo wala ako rito. "I love your grandson, that's all." Though, that's a lie. "Hindi ako tumatanggap ng babaeng mula sa mababang klase ng pamilya. Wala akong pakialam kung mahal mo ang apo ko. May iba akong babaeng gustong ipakasal sa kaniya kaya layuan mo siya." Kumunot ang noo ko. "Papayag ako kung papayag si Viscenzo sa sinasabi niyo." Pinanliitan niya ako ng mata. "That's not important. Wala siyang magagawa kundi sundin ang gusto ko." "It is settled, then." Nagulat siya nang tumayo ako at tumabi sa kaniya. Inilahad ko ang kamay para makipagkamay. "Do everything para mapapayag niyong pakasalan ni Viscenzo ang babaeng gustong ipakasal sa kaniya. Ako mismo ang kusang lalayo kapag nagawa niyo iyon." Ngumiti ako. "But I'l
She's screaming Mr. Marcelo's name nonstop, bumabalot ang boses niya sa buong mansyon. Nilapag ko ang kubyertos na hawak at pinunasan ang labi. Sumunod ako sa living area para salubungin din siya. "Where's Viscenzo and Marcelo?!" Nadatnan ko siyang tinatanong ang isang katulong na nakayuko, halata ang takot nito sa panginginig ng kamay. Maging ang lahat ng katulong dito ay nakatayo lamang sa harap niya na para bang natatakot na gumalaw dahil baka sila ang mapagbuntungan. Nang mapansing hindi makasagot ang katulong ay lumapit na ako. "Good afternoon, Mrs. Ferratero. Sir Marcelo and Viscenzo are still at work, but I'm sure they will be here soon," I stated politely and bowed my head. Bumaling ito sa akin, iginala ang tingin mula ulo hanggang paa. I can see why people are intimidated by her. Sa tindig kasi ng kaniyang awra at matalim na mga mata, iisipin mong hindi mo kakayaning makipag eye contact sa kaniya nang matagal. Nagtaasan ang balahibo ko pero nanatili akong kalmado. "
I'm still in a state of shock since I got inside Viscenzo's house. Sinundo niya ako dahil inutusan daw siya ng lolo niyang sunduin pagtapos ng trabaho ko. Nakalimutan ko iyong sinabi niyang dito na ako umuwi pagtapos ng shift ko, pero ngayon lang ako nakarinig ng mayamang nanloloob ng bahay."Sinabi ko kay Viscenzo na sabihin sayong ililipat namin ang mga gamit mo rito, hindi niya ba iyon nabanggit?" Makahulugang tinignan ko si Viel. Nagkibitbalikat lang ito, pinagpatuloy ang pagbabasa ng libro. "I forgot." Napairap ako. "Where did you take them?" I asked the old man."Sa kuwarto niyo," binalingan niya ang apo, "Take your fiancé to your room para makapagpahinga, mamaya na lang tayo mag-usap." Pinagpagan ni Mr. Marcelo ang suot nang tumayo. Tingin ko may pupuntahan ito dahil sa pormal ng kaniyang porma. I mean, lagi naman, iba kasi ang ayos ng kaniyang buhok ngayon.Maging si Viscenzo ay nakabihis na, maaga ata ang trabaho. Binaba niya ang libro at sinenyasan akong sumunod. As usual
Wala akong nagawa kundi umiling habang natatawa dahil halos mag-iisang oras na yata kami rito para lang makuha ang baboy na yan. Ramdam ko na ang pagod ni Viscenzo sa tagaktak ng pawis niya pero tila mas ginaganahan pa siya ngayon. His eyes are full of determination as he focused on catching that one pig who had been testing his patience. “Sinabi ko na kasi sayong huwag ka nang pumunta rito.” Umiling siya. “I need to ask for your parents’ blessing.” Nakatutok siya sa panonood ngayon. Sandali siyang tumigil para i-distract ang baboy. Mahihirapan siya kapag nasa kaniya ang atensyon nito dahil makakaiwas na naman. Ilang minuto ang nakalipas ay umalis si Viscenzo sa pagkakasandal sa bakod. Kumakain na ang baboy at hindi napansin ang dahan-dahan niyang paglapit. Para tuloy akong nanonood ng suspense movie na live. Tahimik ang mga tao, akala mo nakalimutang huminga habang pinanonood si Viscenzo. Ilang hakbang na lang ang layo niya. Ilang saglit pa ay tuluyan niya nang nahuli ang babo
Wala akong nagawa nang isarado nito ang pinto. Tiyak akong hindi niya ako papayagang lumabas hangga't hindi nasusunod ang gusto niya. Ilang minuto akong nanatili sa loob, ilang saglit pa, tuluyan akong lumabas dala ang tatlong PT na puro negative ang resulta. Inabot ko iyon sa kaniya na naghihintay. "Are you now satisfied?" She sighed in relief as she looked at the lines. I'm confident that I wasn't pregnant because I haven't had that 'thing' with men yet. Siya lang kasi itong OA, kung ano-ano na ang iniisip. "Are you still mad?" Kumapit ako sa braso niya para lambingin siya. Strikta man siya ay mabilis namang lumambot ang puso nito pagdating sakin. Dinig ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga. Umupo ito sa silyang gawa sa kahoy, hindi makatingin sa akin nang diretso. She's still mad, I can feel it. "Sigurado ka bang gusto mong magpakasal?" I smiled as I sat beside her and squeezed her hand. Pansin ko ang ilang hibla ng kaniyang buhok na pumuputi na, unti-unti n
I was twisting my fingers together with a shaky breath, unable to stop fidgeting. When Viscenzo noticed, he gently took my hand in his, stilling the nervous movement.I shouldn't be fidgeting, yet I can't help it."I'm sorry if everything happened too suddenly, Tita," he said calmly. "We were only waiting for the right time. The media has been relentless, we didn't want to drag you into any trouble.""That's why we came here personally, to speak with you face-to-face," dagdag pa ni Mr. Ferratero."Uunahan ko na kayo." Malamig na tinignan ni Mama ang lolo ni Viscenzo. I'd seen her strict before but never this serious. "Hindi niyo naman siguro binlockmail ng pera ang anak ko para pakasalan ang apo niyo, hindi ba?" agad na namilog ang mata ko sa narinig.What does she think of me, someone who can buy with money?"Hindi namin kailangan ng pera. Kung iyan ang iniisip niyo sa anak ko, patawad pero hindi ako papayag sa kasal. Pinalaki ko nang maayos si Mavi hindi para bastusin lang ng mga ta
Wala naman kasi akong balak bumili ng gown, pero dahil dito magiging pulubi pa ata ako. “Wala na ho kayong babayaran dahil bayad na po ang lahat ng gown na nakikita niyo.” My lips parted, roaming my eyes in disbelief. “Kaya sa inyo ho lahat ng gown na nakikita niyo.”Hindi ko alam kung maniniwala
Gusto kong sabihin sa kaniya ang totoo, pero nang maalala ang mga sinabi ni Viel kanina ay nagdadalawang isip ako. In some way, I want to help this old man live a longer life. Kahit hindi na lang para sa sarili niya, kundi para sa pamilya niya. Parang nakasalalay tuloy sa akin ang buhay ng matand
I paused for a moment, leaving me staring at him and momentarily taken aback.This damn heart is pounding at an unusual pace again. Could there be something wrong with my heart? Should I get myself checked too?Pinilit kong huwag pansinin ang narinig at pinagulong ang upuan para
He paused for a moment, remained staring at me. I avoided his gaze and cleared the lump in my throat. Hindi ba dapat nasasaktan ako ngayon dahil nasa harap ko na naman ang dalawang nanloko sa akin? Why am I distracted by a mere man that I haven’t even known for too long yet? “We met in a conve







