บทที่ 14

“แม่ครับ คือ ผม...” ฟินเอ่ยพูดกับแม่ของเขา สติของเขาเริ่มกลับมาหลังจากที่เห็นแม่ของเขาร้องไห้ออกมาหนักหนามากมายขนาดนี้ ‘ปกติแม่ของเขาเป็นผู้หญิงเก่งเป็นเวิร์คกิ้งวูแม่นไม่เคยร้องไห้ให้เขาเห็น มีแค่ครั้งเดียวที่เขาเคยเห็นแม่ร้องไห้อย่างหนักแบบนี้คือตอนที่เขาบังเอิญมาเห็นเหตุการณ์ที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันเรื่องที่พ่อมีผู้หญิงคนอื่นในห้องรับแขกตอนที่เขากลับมาอยู่ที่บ้านหลังจากที่อยู่โรงเรียนประจำตอนม.ปลายช่วงปิดเทอมแต่เขาก็ให้อภัยพ่อไปแล้วก่อนที่พ่อจะเสียชีวิต ตอนนั้นเขาก็พยายามให้กำลังใจแม่แต่แม่ก็พยายามเข้มแข็ง แต่เขารู้ว่าแม่คงจะเจ็บปวดมากเหมือนเขาตอนนี้ที่ก็โดนนอกใจเหมือนกัน ตอนนั้นเขาเห็นแม่ร้องไห้อย่างหนักเหมือนๆกับตอนนี้เลย’ ฟินคิดในใจ

“ทำไมล่ะฟิน แม่ดูแลฟินไม่ดีเหรอลูก แม่ให้กำเนิดฟินมาเลี้ยงดูฟินมาอย่างดี ร่างกายของฟินแม่ให้มา แล้วทำไมฟินถึงทำร้ายตัวเองแบบนี้ ทำไมถึงใช้ชีวิตจนเละเทะแบบนี้ ห๊ะ! ถ้าฟินยังเป็นแบบนี้อยู่ แม่ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร...ฮือ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดทั้งน้ำตาพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบขวดเหล้าที่พื้นแล้วนำขวดเหล้าที่หยิบขึ้นมาตีเข้าที่สันโต๊ะข้างเตียงจนแตกแล้วจับช่วงปากขวดที่แตกมาจ่อที่คอของตัวเอง

ฟินเห็นแบบนั้นเขาก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเขาพยายามคลานเข้าไปหาแม่ของเขาเพราะเขาลุกเดินไม่ไหวจากอาการมึนเมาที่ยังคงหลงเหลืออยู่แต่ตอนนี้สติของเขากลับมาแทบจะเต็มร้อยแล้วเมื่อเห็นแม่ทำแบบนั้น

“แม่ แม่จะทำอะไร อย่าทำแบบนั้นครับ มันอันตราย”

“ฟิน ฟังแม่! แม่สร้างทุกอย่างมาเพื่อฟิน ธุรกิจกิจการทุกอย่างทั้งของพ่อของแม่ ฟินจะทำร้ายตัวเอง จะคิดถึงผู้หญิงคนนี้ที่เป็นแม่หรือฟินจะคิดถึงนังผู้หญิงที่มันทรยศหักหลังฟินคนนั้น”

“แม่ แม่ใจเย็นก่อนนะครับ” ฟินเอ่ยพูดพลางพยายามลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาแม่ของเขาช้าๆ

“ไม่! ฟินตอบมา หรือฟินจะให้แม่ตายตรงนี้!”

“แม่ แม่ครับ...”

“ตอบมา ฟินจะเลือกใคร”

“ผม ผมก็ต้องเลือกแม่อยู่แล้ว”

ในขณะเดียวกัน คนงานในบ้านทั้ง ป้าสุก ฟ้ากับฝนที่อยู่ด้านล่างแล้วได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายจากข้างบนจึงรีบวิ่งขึ้นมาดู ทั้งหมดไปที่ห้องของฟินที่เปิดอยู่แล้วก็ต้องรู้สึกตกใจที่เห็นคุณหญิงชญาดาใช้ปากขวดเหล้าที่แตกจ่อที่คอของตัวเอง

“คุณหญิง!” ป้าสุก ฟ้า ฝน อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความรู้สึกตกใจ

“แม่วางลงก่อน วางขวดแก้วลงก่อน แม่ต้องการให้ผมทำอะไร ผม...ผมยอมทุกอย่างเลยครับ แม่ใจเย็นๆ”

“แม่ต้องการอะไรน่ะเหรอ แม่แค่ต้องการให้ฟินใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี เลิกเศร้าเสียใจให้ผู้หญิงสำส่อนคนนั้น ชีวิตฟินจะมาพังเพราะนังผู้หญิงคนนั้น แม่รับไม่ได้ แม่สร้างทุกสิ่งทุกอย่างไว้ให้ลูกด้วยความรัก แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูก แม่ขอแค่นี้ฟินให้แม่ได้ไหม แม่ขอฟินมากไปไหม”

“ไม่ ไม่ครับแม่ ผม ผมขอโทษ ผมจะทำตามที่แม่ขอ นะครับ แม่วางขวดแก้วลงก่อน นะ นะครับแม่”

“ก็ได้ ถ้าฟินสัญญาว่าจะใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี จะไม่มานั่งเศร้าเสียใจทำลายชีวิตตัวเองแบบนี้อีก และฟินต้องไปเรียนต่อต่างประเทศด้วย” คุณหญิงชญาดาถือโอกาสนี้บอกให้ลูกชายไปเรียนต่อต่างประเทศ ‘เพราะเธอต้องการให้ลูกชายไปเรียนต่อต่างประเทศมานานแล้วจะได้เป็นนักเรียนนอกจบครบสมบูรณ์แบบ แล้วจะได้ไปพักใจด้วย เปลี่ยนที่เปลี่ยนบรรยากาศจะได้ลืมแม่ดอกแก้วนั่นได้เร็วขึ้น’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจพลางปาดน้ำตา

“ครับ ครับแม่ ผมสัญญา ต่อไปนี้ผมจะใช้ชีวิตให้ดี จะไปเรียนต่อต่างประเทศ จะไม่ทำให้แม่ต้องเสียใจอีก” ฟินเอ่ยพูดทั้งน้ำตา ‘เขายอมแล้ว ยิ่งเห็นแม่ของเขาในตอนนี้ เขากลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไป แม่คงทุกข์เรื่องของเขามากตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาที่เขาทำตัวแบบนี้ เขาควรยอมรับแล้วเดินหน้าต่อไปได้แล้ว คงมีแค่แม่ น้าตา และคนอื่นในบ้านที่รักและหวังดีกับเขาด้วยใจจริง เขาควรจะเลิกเศร้าเสียใจให้ผู้หญิงสำส่อนคนนั้น ผู้หญิงหน้าเนื้อใจเสือ ใจร้ายใจดำ เขาเสียเวลาเสียน้ำตาให้ผู้หญิงคนนั้นมานานเกินไปแล้ว เขาจะจดจำเธอไว้เป็นบทเรียนจนวันตาย ดอกแก้ว’ ฟินคิดในใจพลางกำหมัดแน่น

คุณหญิงชญาดาเมื่อได้ฟังลูกชายพูดแบบนั้นเธอจึงยอมวางปากขวดเหล้าที่จ่อคออยู่ลง ในขณะที่ฟินเขาก็เดินเข้าไปกอดแม่ของเขาพลางร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“ผมขอโทษครับแม่ แม่อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ แม่ต้องอยู่กับผม”

“จ๊ะ ฟินก็เหมือนกัน อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีก ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี แล้วอย่าเอาชีวิตของฟินไปเสียเวลากับผู้หญิงที่ไม่คู่ควรแบบนั้นอีก คิดถึงแม่ น้าตาและทุกคนที่รักฟินไว้” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางคลายอ้อมกอดออกมาจากลูกชายพลางจับหน้าลูกชายไว้

“ครับแม่ เข้าใจแล้วครับ”

ป้าสุก ฟ้าและฝน ที่มองดูเหตุการณ์อยู่ต่างก็รู้สึกโล่งใจที่เหตุการณ์ตรงหน้าจบลงด้วยดี

“ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงไปทานข้าวกัน นะลูก”

“ครับแม่” ฟินเอ่ยพูดออกไปพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อต้องการตั้งสติ ‘พอกันที เขาเศร้าเสียใจมานานเกินไปแล้ว ยิ่งเห็นแม่ทุกข์ใจแบบนี้ เขาควรพอควรเดินหน้าต่อได้แล้ว’ ฟินคิดในใจด้วยความมุ่งมั่น

ก่อนที่ทุกคนจะออกไปแล้วปล่อยให้ฟินจัดการกับตัวเองอาบน้ำอาบท่าเพื่อจะได้ลงไปทานข้าวเพราะเขาไม่ได้ลงไปทานข้าวกับทุกคนมานานหลายเดือนแล้ว

เวลาผ่านไปสักพัก......ฟินลงมาทานข้าวกับแม่ของเขาโดยที่วันนี้คุณหญิงชลิตาไม่ได้มาทานข้าวด้วยเพราะติดประชุมยังไม่เลิกงาน จนตอนนี้คุณหญิงชญาดากับฟินทานข้าวเสร็จแล้ว แล้วต่างคนต่างขึ้นไปพักที่ห้องพักของตัวเอง สักพัก....คุณหญิงชลิตากลับมาถึงบ้านในเวลาสองทุ่มครึ่งโดยมีป้าสุกออกมาต้อนรับ

“วันนี้ตาฟินเป็นยังไงบ้างสุก ดีขึ้นไหม” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูดกับป้าสุก

“ยิ่งกว่าดีอีกค่ะคุณหญิง.......” ป้าสุกเอ่ยพูดออกไปด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณหญิงชญาดาและฟินวันนี้ให้คุณหญิงชลิตาฟัง....

“จริงเหรอ คุณพี่เนี่ยนะจะฆ่าตัวตาย” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกตกใจเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากป้าสุก ‘ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่สุกเล่า คุณพี่เนี่ยนะจะฆ่าตัวตาย แต่ตาฟินยอมทำตามก็ดีแล้ว แต่...คุณพี่จะฆ่าตัวตายจริงๆเหรอ’ คุณหญิงชลิตาคิดในใจด้วยความรู้สึกสงสัย

“ใช่ค่ะ แล้วคุณหญิงจะทานอะไรไหมคะ” ป้าสุกเอ่ยพูด

“อ๋อ...ไม่จ๊ะฉันทานมาจากข้างนอกแล้ว งั้น สุกไปพักเถอะ” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูด

“ค่ะ” ป้าสุกเอ่ยพูดแล้วเดินกลับไปที่ห้องพักของตัวเอง

ส่วนคุณหญิงชลิตาก็เดินต่อไปเพื่อจะไปพักผ่อนที่ห้องพักก่อนที่จะเจอเข้ากับคุณหญิงชญาดาที่เดินลงมาหยิบกระเป๋าส่วนตัวที่ห้องรับแขก