บทที่ 15

“อ้าวยัยตากลับมาแล้วเหรอจ๊ะ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยถามคุณหญิงชลิตาด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“ค่ะ วันนี้...ดูคุณพี่จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะคะ ดูไม่เหมือน...คนที่ผ่านการจะฆ่าตัวตายมาเลย เห็นสุกบอกว่าคุณพี่จะฆ่าตัวตาย” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกงงๆกับท่าทีของพี่สาว ‘หรือว่าคุณพี่จะแอคติ้ง ทำการแสดงเพื่อให้ตาฟินยอมตามแล้วก็หายเศร้า’ คุณหญิงชลิตาคิดในใจพลางหรี่ตามองหน้าพี่สาวของเธออย่างจับผิด

“ใครเขาจะฆ่าตัวตาย นี่ ยัยตา พี่ก็แค่แกล้งแสดงขู่ตาฟินไปอย่างงั้นแหละ แล้วมันก็ได้ผล ตาฟินเลิกเศร้าเสียใจแล้วก็ยอมเชื่อฟังพี่ จะไปเรียนต่อเมืองนอกแถมยังลงมาทานข้าวแล้วด้วย รู้อย่างงี้พี่ทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว”

“ว่าแล้วว่าแอคติ้งการแสดง เฮ้อ...” ‘เธอรู้จักพี่สาวของเธอดีเพราะคนอย่างพี่สาวเธอไม่มีทางฆ่าตัวตายจริงๆหรอก แต่ถ้าหลานชายของเธอเลิกเศร้าเสียใจได้ก็ดีแล้ว’ คุณหญิงชลิตาคิดในใจ

“หึ คุณพี่นี่ร้ายกาจดีจริงๆเลยนะคะ ทำได้ทุกอย่างจริงๆ”

“พี่ถือว่าเป็นคำชม เออ แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยัง” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

“ทานมาแล้วค่ะ งั้นตาขอตัวไปพักก่อนนะคะ เหนื่อยมากประชุมมาทั้งวัน”

“จ้า”

“แล้วคุณพี่ก็แอ๊บไว้ดีๆนะคะ เดี๋ยวจะโป๊ะจนตาฟินจับได้ ถ้าตาฟินจับได้ขึ้นมาคุณพี่จะแย่เอา” ‘เธอรู้จักหลานชายของเธอดี ถ้ารู้ว่าแม่ของตัวเองทำแบบนี้คงจะโกรธมากแล้วก็คงจะย้ายหนีออกจากบ้านแน่ๆ’ คุณหญิงชลิตาคิดในใจ

“จ้า ตาฟินไม่มีทางรู้หรอก ถ้าเธอไม่บอก ไปๆพี่ไม่อยากคุยกับเธอแล้วกำลังอารมณ์ดีเดี๋ยวพี่จะอารมณ์เสียเปล่าๆ”

“ค่ะ ตาไม่บอกหรอก ไม่อยากให้บ้านแตก”

“ดีจ๊ะ”

คุณหญิงชลิตามองหน้าพี่สาวอย่างเอือมระอา ‘แต่...ถึงเธอจะแอบหมั่นไส้พี่สาวของเธอยังไง แต่เธอก็รักและเคารพพี่สาวของเธอมากเพราะคุณพี่ก็เป็นพี่สาวที่ดีคอยดูแลและช่วยเหลือเธอทุกอย่างตั้งแต่เด็ก เราเป็นพี่น้องที่รักกันมาก ถึงเธอจะไม่เห็นด้วยกับหลายๆอย่างที่พี่สาวของเธอทำแต่เธอก็คงไม่บอกหลานชายของเธอหรอกเพราะไม่อยากให้ทะเลาะกันจนบ้านแตกแล้วก็เห็นว่าเป็นเรื่องของแม่กับลูก’ คุณหญิงชลิตาคิดในใจก่อนที่จะเดินต่อไปยังห้องพักของตัวเอง

ส่วนคุณหญิงชญาดาเมื่อหยิบกระเป๋าเสร็จแล้วก็เดินขึ้นไปพักที่ห้องพักของตัวเองเช่นกัน ‘เธอบอกแล้วว่าวันนี้...เรื่องลูกชายของเธอจะต้องจบลง ลูกชายของเธอต้องกลับมาเป็นผู้เป็นคนเหมือนเดิม แล้วเธอก็ทำสำเร็จ ถ้ารู้ว่าทำแบบนี้แล้วลูกชายของเธอจะกลับมาอยู่ในร่องในรอยที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรกเธอคงทำแบบนี้ไปนานแล้ว หึ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจพลางยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดีระหว่างที่เดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง

วันต่อมา

คุณหญิงชญาดามาทำงานตามปกติที่โรงพยาบาลแล้วบังเอิญเจอเข้ากับดอกแก้วที่มาเยี่ยมแม่ของเธอแต่เช้าตามปกติก่อนที่เธอจะไปทำงานประจำ ทั้งสองคนบังเอิญเจอกันที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลในขณะที่คุณหญิงชลิตาที่มาพร้อมกันกับคุณหญิงชญาดาก็ขอแยกตัวไปทำงานก่อน

“สวัสดีค่ะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางยกมือไหว้ทั้งสองคนในขณะที่คุณหญิงชลิตารับไหว้ดอกแก้วด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะขอแยกตัวแล้วเดินออกไปเพื่อไปทำงานก่อนเพราะเธอมีนัดพูดคุยกับผู้จัดการฝ่าย ในขณะที่คุณหญิงชญาดาก็ยืนมองดอกแก้วด้วยรอยยิ้มเหยียดก่อนที่จะพูดทักทายกลับไปอย่างอารมณ์ดี

“หวัดดี มาเยี่ยมแม่เธอเหรอ ฉันได้ข่าวว่าแม่ของเธออาการดีขึ้นแล้วนี่”

“ค่ะ”

“ไม่คิดจะขอบคุณฉันหน่อยเหรอ ฉันอุตส่าห์ช่วยแม่ของเธอนะ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ดอกแก้วเอ่ยตอบกลับไป ‘จริงๆเธอก็ไม่ได้อยากขอบคุณคุณหญิงชญาดาหรอกเพราะก็รู้ว่าคุณหญิงชญาดาไม่ได้ช่วยแม่ของเธอฟรีๆแต่เธอไม่อยากมีปัญหาไม่อยากต่อปากต่อคำเพราะกลัวว่าจะกระทบกับการรักษาแม่ของเธอ ตอนนี้แม่ของเธอก็อาการดีขึ้นมากแล้ว แม่ตื่นลืมตาขึ้นแต่ก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นมาได้เพราะยังไม่ฟื้นตัวดี ส่วนเรื่องฟินถึงเธอจะคิดถึงเขาอยู่บ้างแต่ตอนนี้เธอก็ทำใจได้มากขึ้นมากแล้ว ตอนนี้เธอก็ได้งานประจำทำมาสักระยะหนึ่งแล้วบวกกับการที่ต้องดูแลแม่ ต้องหาเงินมาไว้เป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้านมันจึงทำให้เธอไม่มีเวลามานั่งร้องไห้เสียใจเรื่องฟินทั้งๆที่เธอก็รู้สึกเจ็บปวดมากที่ต้องมาเลิกรากับเขาแบบนี้ ไม่รู้ว่าป่านนี้ฟินจะเป็นยังไงบ้าง ครั้งสุดท้ายที่เธอเจอเขาตอนที่เธอบอกเลิกเขาแล้วก็ตอนที่เธอเห็นเขามาหาเธอที่บ้าน เขาดูเสียใจมากเหมือนกัน แล้วตอนนี้เขาจะเป็นยังไงนะ เธออยากรู้จัง’ดอกแก้วคิดในใจ

“พูดง่ายดีนี่ งั้นฉันขอตัว” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดแล้วกำลังจะเดินออกไป

“เดี๋ยวค่ะ คือ..ฟิน ฟินเขาเป็นยังไงบ้างคะ”

“ทำไม! ถามทำไม อยากจะรีเทิร์นกับลูกชายฉันหรือไง อย่าแม้แต่จะคิดเลยนะ หรือเธออยากจะลองดี”

“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ หนูไม่มีทางผิดสัญญาแน่นอนค่ะ แต่หนูแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง”

“ทำไม คิดว่าตาฟินจะยังอาลัยอาวรณ์เธออยู่หรือไง อย่าสำคัญตัวผิด ลูกชายฉันสบายดี กินอิ่มนอนหลับแล้วตอนนี้ลูกชายของฉันก็กำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว ไม่มีเวลามานั่งเสียใจให้กับผู้หญิงบ้านๆอย่างเธอหรอก” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดออกไปทั้งๆที่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพูดมันไม่จริงเลยสักนิด ‘เธอรู้ว่าลูกชายของเธอเสียใจให้แม่ดอกแก้วคนนี้มากมายขนาดไหน แต่เธอไม่อยากจะพูดให้แม่นี่ได้ใจ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ

“ค่ะ แค่รู้ว่าฟินสบายดีหนูก็ดีใจแล้วค่ะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางน้ำตาคลอ

“ดี ฉันย้ำนะว่า อย่าติดต่ออย่ามายุ่งหายสาบสูญไปจากชีวิตลูกชายของฉันซะ อย่าคิดลองดี ไม่งั้นฉันจะจัดการกับเธอขั้นเด็ดขาด ฉันขอตัว” คุณหญิงชญาดาพูดจบเธอก็เดินออกไปทันที

ในขณะที่ดอกแก้ว เธอใช้มือปาดน้ำตาบนใบหน้าที่ไหลออกมาพลางเอ่ยพูดตัดพ้อ

“ฟินสบายดี ก็ดีแล้ว...ดีแล้ว ถึงตอนที่เราบอกเลิกเขา เขาจะดูเสียใจมาก แต่ตอนนี้เวลามันก็ผ่านมานานแล้ว ชีวิตทุกคนก็ต้องเดินหน้าต่อไป มันต้องเป็นแบบนี้แหละ” ดอกแก้วเอ่ยพูดตัดพ้อออกมาแล้วปาดเช็ดน้ำตาบนใบหน้าทิ้งอีกครั้งแล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

‘เธอต้องโทรไปบอกแตงกวาเรื่องที่ฟินจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ต้นจะได้ไม่ต้องกังวลใจว่าจะเจอฟินที่มหาวิทยาลัยแล้วจะมีเรื่องกัน’ ดอกแก้วคิดในใจพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรออกไปหาแตงกวาแต่แตงกวาไม่รับสายเธอจึงส่งข้อความไปแทน

‘แตงกวา ไม่ต้องห่วงนะว่าต้นจะเจอฟินที่มหาวิทยาลัยแล้วฟินจะมาหาเรื่องหรือมีปัญหากัน ฉันเจอแม่ฟินแม่เขาบอกว่าฟินจะไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว ฝากบอกต้นด้วยให้สบายใจได้’

ดอกแก้วส่งข้อความไปหาแตงกวา ในขณะที่แตงกวาที่เพิ่งจะตื่นนอนหลังจากได้ยินเสียงข้อความทางไลน์จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูแล้วจึงเห็นว่าเป็นข้อความจากดอกแก้ว เธอจึงตอบกลับไป