บทที่ 13

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เหตุการณ์ทุกอย่างยังคงดำเนินไปแบบนี้ ฟินยังคงเศร้าเสียใจและกินเหล้าเมามายแล้วก็ยังคงเอาแต่คิดถึงดอกแก้วอยู่เหมือนเดิมทุกวัน

‘แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาเธอที่ไหนแล้ว จะโทรหาเพื่อนของเธอเขาก็ไม่มีเบอร์โทรศัพท์แม้กระทั่งพี่แตงกวาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอเขาก็ไม่มีเบอร์โทรศัพท์แล้วอีกอย่างช่วงนี้ก็เป็นช่วงปิดเทอมจะไปถามเอาจากใครก็ยาก แล้วเธอกับเพื่อนของเธอต่างก็เรียนจบกันไปหมดแล้วด้วย เขาอยากจะไปถามหาเธอจากไอ้ต้นแต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหามันจากที่ไหน เขาแค่อยากจะพูดคุยกับเธออีกสักครั้ง เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น’ ฟินคิดในใจพลางยกขวดเหล้าขึ้นมาดื่มในห้องพักของเขาที่บ้าน

“โธ่เว้ย!” ฟินสบถออกมาทั้งน้ำตาพลางปาขวดเหล้าลงไปที่พื้น

เวลาผ่านไปจนมาถึงตอนนี้ก็ร่วมๆสองเดือน ฟินก็ยังคงเศร้าเสียใจแล้วพยายามตามหาดอกแก้ว ฟินคิดว่าจะไปหาดอกแก้วที่งานรับปริญญาเผื่อว่าจะเจอเธอแต่เขาก็ไม่ได้ไปเพราะอาการเมาค้างที่เกิดจากการที่เขากินเหล้าทุกวันทำให้เขาไปไม่ไหว เขากำลังจะไปงานรับปริญญาที่มหาวิทยาลัยแต่ก็ล้มลงที่หน้าบ้านจนคนงานในบ้านต้องช่วยกันพยุงพาเขากลับขึ้นมาพักบนห้อง

‘นี่เขาคงต้องถอดใจเรื่องดอกแก้วแล้วใช่ไหม’ ฟินคิดในใจในขณะที่เขานอนพักอยู่บนเตียงในห้องนอนพลางน้ำตาก็ไหลออกมา

ขณะที่ดอกแก้วเธอยังคงดำเนินชีวิตไปตามปกติเหมือนเดิมเช่นทุกวัน ตอนนี้เธอรู้สึกสบายใจมากขึ้นถึงจะยังรู้สึกเป็นห่วงแม่แต่ตอนนี้แม่ของเธอก็อาการดีขึ้นตามลำดับถึงจะยังไม่ฟื้นก็ตามแต่ก็พ้นขีดอันตรายแล้ว ส่วนเรื่องฟินเธอก็ทำใจได้มากขึ้นถึงจะยังรักและคิดถึงเขาอยู่บ้างแต่ชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อไป ตอนนี้เธอได้งานประจำทำแล้วเป็นงานออกแบบตกแต่งภายในตามที่เธอถนัดและเรียนมาจะได้เริ่มงานอาทิตย์หน้า ส่วนเรื่องงานรับปริญญาเธอไม่ได้เข้ารับเพราะแม่ของเธอยังไม่ฟื้นและค่าใช้จ่ายในการรับปริญญาก็เยอะ เธออยากจะเก็บเงินไว้ใช้ให้เป็นประโยชน์เอาไว้ดูแลค่าใช้จ่ายภายในบ้านและดูแลแม่ของเธอในส่วนอื่นๆ แต่เธอก็ไปถ่ายรูปสวมชุดครุยกับเพื่อนๆของเธอแล้ว เธอมีเพื่อนอยู่ไม่เยอะในกลุ่มก็แค่สี่ถึงห้าคนแต่ที่สนิทและรู้เรื่องของเธอทุกอย่างมีแค่คนเดียวคือแตงกวา แล้วตอนนี้เธอกับแตงกวาก็ไม่ค่อยได้เจอกันรวมถึงคนอื่นๆด้วยเพราะต่างคนต่างก็แยกย้ายไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง มีบ้างที่แตงกวามาเยี่ยมแม่ของเธอแล้วนานๆเธอกับแตงกวาถึงจะเจอกันทีส่วนเพื่อนคนอื่นๆแทบจะไม่ได้ติดต่อกัน

เวลาผ่านไปสามถึงสี่เดือน

ฟินก็ยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิมยังคงกินเหล้าเมามายเหมือนเดิม เขาออกไปซื้อเหล้าแล้วก็เอากลับมากินที่บ้านทุกวัน จนตอนนี้เวลาก็ผ่านไปสามถึงสี่เดือนแล้วถึงฟินจะถอดใจจากดอกแก้วไปแล้วแต่เขาก็ยังคงเศร้าเสียใจไม่สามารถทำใจได้ ฟินกินเหล้าเมาหัวราน้ำทุกวันจนตอนนี้มหาวิทยาลัยเปิดเทอมแล้วเขาก็ไม่ยอมไปเรียน จนคุณหญิงชญาดา คุณหญิงชลิตา หรือแม้แต่ป้าสุกที่เห็นฟินมาตั้งแต่เด็กเพราะมาทำงานอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้สิบกว่าปีแล้ว เริ่มรู้สึกเป็นห่วง โดยเฉพาะคุณหญิงชญาดาแม่ของฟิน คุณหญิงชญาดาที่ตอนนี้รู้สึกกลุ้มใจ เครียดและรู้สึกเป็นห่วงลูกชายอย่างมาก เพราะเวลาที่คุณหญิงชญาดากลับมาจากการทำงานทีไรก็มักจะเห็นฟินเมาหัวราน้ำจนต้องแบกหามกันขึ้นมานอนบนเตียงทุกวัน

‘ไปเรียนก็ไม่ไปทั้งที่เปิดเทอมแล้วแต่ก็ไม่เป็นไร เรื่องเรียนเธออยากให้ลูกชายไปเรียนต่อต่างประเทศมากกว่าแต่ตอนนี้เธอต้องจัดการอะไรบางอย่างแล้ว เธอชักจะทนกับพฤติกรรมของลูกชายไม่ไหวแล้ว กินแต่เหล้าข้าวปลาไม่ยอมกินเป็นแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าลูกชายของเธอจะเศร้าเสียใจไปถึงเมื่อไรจะรักแม่ดอกแก้วนั่นอะไรกันนักกันหนา คนเป็นแม่อย่างเธอเห็นแล้วก็ได้แต่เจ็บใจที่เห็นลูกชายต้องมีสภาพเละเทะแบบนี้ ตาฟินโทรมไปมาก ลูกชายที่น่ารักของเธอหายไปไหน ทำไมไม่รักตัวเองไม่เห็นแก่แม่อย่างเธอบ้าง หลงผู้หญิงเหมือนคุณรัฐพ่อของเขาไม่มีผิด เดี๋ยวกลับไปถึงบ้านก่อนเธอจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแล้ว เธอทนไม่ไหวแล้วที่เห็นลูกชายเป็นแบบนี้’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจพลางปาดน้ำตาที่ไหลออกมาทิ้งขณะอยู่ที่ห้องทำงาน

ช่วงเย็น 16:00 นาฬิกา

ตอนนี้คุณหญิงชลิตายังคงทำงานอยู่ที่ทำงาน ในขณะที่คุณหญิงชญาดากลับบ้านมาก่อนเพื่อจัดการปัญหาเรื่องลูกชาย

‘วันนี้ปัญหาเรื่องลูกชายของเธอจะต้องจบลง ลูกชายของเธอต้องกลับมาเป็นผู้เป็นคนเหมือนเดิม’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจระหว่างนั่งรถเดินทางกลับมาที่บ้านโดยมีคนขับรถซึ่งเป็นสามีของป้าสุกชื่อลุงใจทำหน้าที่คนขับรถ

สักพัก...คุณหญิงชญาดาเดินทางกลับมาถึงบ้าน มีป้าสุกและฟ้ากับฝนออกมาต้อนรับเหมือนเช่นทุกวัน

“วันนี้ตาฟินเป็นยังไงบ้าง” คุณหญิงชญาดาที่กลับมาถึงบ้านเอ่ยถามทุกคนถึงลูกชายของเธอ

“ก็...เหมือนเดิมค่ะคุณหญิง” ป้าสุกเอ่ยตอบ

“ไม่ดีขึ้นเลยเหรอ”

“ค่ะ” ป้าสุกพูด

“ไม่เป็นไร วันนี้ทุกอย่างต้องจบลง เดี๋ยวฉันจัดการเอง” คุณหญิงชญาดาพูดจบเธอก็เดินผ่านทั้งสามคนไปเพื่อเดินขึ้นไปข้างบน เธอเดินไปที่ห้องของฟินก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นภาพลูกชายของเธอเมามายหัวราน้ำนั่งอยู่ที่พื้นกับขวดเหล้าทั้งน้ำตาแล้วเอาแต่พูดพร่ำเพ้อถึงดอกแก้ว ตอนนี้หนวดเคราของฟินขึ้นเต็มใบหน้า น้ำท่าก็ไม่อาบ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนร่างกายสูบผอมจากคนที่หน้าตาดีหล่อเหลาชาติตระกูลดีจนติดอันดับลูกหลานไฮโซตัวท็อปแต่ตอนนี้กลายเป็นอะไรแล้วก็ไม่รู้

คุณหญิงชญาดาเห็นสภาพของลูกชายแบบนั้นก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว น้ำตาของเธอไหลออกมาพลางเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆลูกชายของเธอ

‘ลูกชายของเธอจะรู้บ้างไหม...ว่าเธอต้องเสียน้ำตาแทบจะทุกครั้งที่เห็นสภาพของลูกชายและได้ยินลูกชายของเธอพร่ำเพ้อเรียกหาแม่ดอกแก้ว’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ

“ฟิน ฟินจะเป็นแบบนี้อีกนานไหม ห๊ะ! แม่ทนไม่ไหวแล้วนะลูก” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดทั้งน้ำตา

“แม่ แม่ ผมไม่รู้” ฟินเอ่ยพูดด้วยอาการมึนเมาพลางเงยหน้ามองแม่ของเขา

“แม่ๆร้องไห้”

“ใช่ ฟินรู้ไหมว่าแม่ทุกข์ใจมากแค่ไหนที่เห็นฟินเป็นแบบนี้ ฟินจะเศร้าเสียใจไปถึงเมื่อไร จะเสียใจให้นังนั่นไปถึงไหน นังดอกแก้วมันมีอะไรดีนักหนามันถึงทำให้ลูกของแม่เป็นได้ถึงขนาดนี้...ฮือๆ”

“แม่ คือ...ผม” ฟินเอ่ยพูดทั้งน้ำตา เขารู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นแม่ของเขาร้องไห้ออกมาแบบนี้

“ฟินรู้ไหมว่าแม่เจ็บปวดขนาดไหนที่ลูกชายของแม่เป็นแบบนี้ ลูกชายของแม่ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจให้กับผู้หญิงที่ไม่ซื่อสัตย์กับลูกคนนั้น อย่าลืมนะ ลูกบอกแม่เองว่าผู้หญิงคนนั้นนอกใจลูก มันทิ้งลูกไปกับผู้ชายคนอื่น แล้วลูกจะไปคิดถึงมันทำไม ห๊ะ!” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดกับลูกชายทั้งน้ำตานองหน้าพลางมองหน้าลูกชาย ‘เธอรู้สึกเจ็บปวดจริงๆที่ลูกชายเป็นแบบนี้ เธอคาดไม่ถึงเลยว่าลูกชายจะเสียใจให้นังดอกแก้วมากมายขนาดนี้ ทั้งที่รู้ว่ามันนอกใจถึงมันจะไม่ได้นอกใจจริงๆตามที่มันบอก แต่ลูกชายของเธอก็รับรู้ว่ามันนอกใจแต่ลูกชายของเธอก็ยังรักยังคร่ำครวญยังเสียใจให้มันขนาดนี้ ทำไมกัน’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ

“ลูกเคยคิดถึงแม่ คิดถึงความรู้สึกแม่บ้างไหม พ่อของลูกก็รักคนอื่นมากกว่าแม่ นอกใจแม่ แล้ววันนี้ลูกก็ยังรัก ยังเห็นผู้หญิงคนอื่นดีกว่าแม่อีก ทำไมล่ะลูก” ‘อย่างที่บอกคุณรัฐพ่อของฟินเป็นคนเจ้าชู้ ถึงเธอจะพยายามปิดบังไม่ให้ตาฟินรู้แต่ก็มีอยู่ครั้งหนึ่งก่อนที่พ่อของตาฟินจะล้มป่วยแล้วเสียชีวิต ตาฟินบังเอิญมาเห็นเหตุการณ์ที่เธอกับพ่อของเขาทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงในห้องรับแขก ตาฟินโกรธพ่อของเขามาก แต่คุณรัฐก็พยายามขอโทษลูกชายบวกกับมาล้มป่วยตาฟินจึงให้อภัยพ่อของเขาก่อนที่พ่อของเขาจะเสียชีวิต’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ