روايات بقلم UnknownV

บทที่ 13“แล้วคุณคิดว่า...เอ่อ...แล้วพี่สิงคิดว่ายังไงล่ะ ที่ผ่านมาตั้งแต่ที่พี่ทิ้งฉันไป ฉันก็ไม่เคยคบหากับใคร ทุกครั้งที่มีคนเข้ามา ฉันก็คุยบ้างเพื่อที่จะได้มูฟออนและเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่ แต่ทุกครั้งฉันก็ไม่เคยเริ่มต้นใหม่ได้จริงๆเลย ฉันมูฟออนไม่ได้เพราะคิดถึงพี่ตลอด ฉันลืมพี่ไม่ได้ทั้งที่ฉันพยายามจะลืม พี่เป็นรักแรกและเป็นผู้ชายคนแรก เป็นผู้ชายคนเดียวของฉัน พี่คง...สมเพชฉันที่ฉันพยายามเข้าหายั่วยวนพี่แบบนี้” วาดดาวเอ่ยพูดออกไปพลางแสร้งทำหน้าเศร้า แต่เธอก็พูดความจริง ‘เธอลืมเขาไม่ได้ เขาเป็นรักแรกและผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอ เธอไม่เคยคบหากับใครอีกเลยหลังจากที่เลิกกับเขาเพราะเธอกลัว กลัวว่าจะเจ็บจนต้องไปยืนที่ริมสะพานแบบเดิมอีกครั้ง แต่อีกอย่างที่เธอพูดแบบนี้ไปก็เพราะเธออยากให้เขาสงสารเห็นใจและรู้สึกผิด จะได้ตกหลุมพรางเธอง่ายๆ เธอจะได้ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดตามที่ตั้งใจไว้’ วาดดาวคิดในใจ ส่วนสิงหาเมื่อได้ฟังวาดดาวพูดแบบนั้นเขาก็เกิดความรู้สึกผิด เสียใจและสงสารเห็นใจเธอขึ้นมาจริงๆ ‘เขาทิ้งเธอในวันที่พ่อแม่ของเธอเพิ่งเสียไปได้ไม่นาน’ สิงหาคิดในใจด้วยความรู้สึกผิด“พี่ขอโทษ” สิง

สิงหาชักนิ้วออกมาจากช่องทางรักของวาดดาวแล้วเอ่ยพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม“รู้สึกดีไหม”“อือ” วาดดาวพยักหน้าตอบกลับไปอย่างรู้สึกเขินๆพร้อมกับปรับการหายใจจนเป็นปกติ ก่อนที่สิงหาจะเลื่อนหน้าขึ้นไปจูบหน้าผากของเธอแล้วจูบปากของเธอก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดกับเธอต่อ“ตาพี่บ้างนะ”“อือ” วาดดาวพยักหน้าตอบรับด้วยความรู้สึกเขินอาย ก่อนที่สิงหาจะผละออกมานั่งตรงกลางหว่างขาของวาดดาวแล้วจัดการจับแก่นกายของเขาถูไถกับเนินเนื้ออวบอูมของวาดดาวไปมาแล้วจัดการสอดใส่มันเข้าไปในช่องทางรักของเธอ“อ๊ะ อ๊ะ อือ”“แน่น แน่นมาก อื้อ”“อือ อ๊ะ เจ็บ เจ็บ อือ พี่สิง” วาดดาวเอ่ยร้องออกมาเมื่อแก่นกายของสิงหาลุกล้ำเข้ามาในร่างกายของเธอ เธอเจ็บเหมือนกับครั้งแรกที่เธอมีอะไรกับเขา ที่เธอเจ็บแบบนี้คงเป็นเพราะว่าเธอไม่เคยมีอะไรกับใครหรือคบหากับใครเลยตลอดห้าปีที่ผ่านมา สิงหาเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอ“เจ็บเหรอ ใจเย็นๆนะ อือ” สิงหาเอ่ยพูดขึ้นพลางแช่แก่นกายของเขาเอาไว้ก่อน ‘นี่เธอคงไม่ได้ใช้งานน้องสาวของเธอเลยสินะมันถึงแน่นขนาดนี้ แสดงว่าที่ปกรณ์สืบมาก็เป็นเรื่องจริงเธอไม่เคยคบหากับใครจริงๆ’ สิงหาคิดในใจ“นี่ที่ผ่านมาเธอไม่ได้มีอะไรกั

บทที่ 11สิงหาผละริมฝีปากออกมามองหน้าวาดดาวพลางค่อยๆพาวาดดาวล้มลงไปบนเตียงนอน สิงหาตามไปทาบทับอยู่บนเรือนร่างของวาดดาวพลางมองหน้าเธอที่กำลังหอบหายใจและใบหน้าแดงก่ำด้วยรอยยิ้มก่อนที่เขาจะก้มลงไปจูบปากของเธออีกครั้งแต่ครั้งนี้วาดดาวใช้มือดันแผงอกของสิงหาเอาไว้ก่อน“เดี๋ยว”สิงหาหยุดชะงักพลางมองหน้าวาดดาว“เอ่อ...คุณทำ..ทำเบาๆนะ” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างรู้สึกเขินอาย ‘เธอคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่ทำแบบนี้ ชักจะไม่แน่ใจแล้วสิ ไม่ ไม่ได้ เธอจะมาลังเลล้มเลิกแผนการตอนนี้ไม่ได้ มาถึงขนาดนี้แล้ว’ วาดดาวคิดในใจพลางกลืนน้ำลายลงคอแล้วสูดลมหายใจเข้าปอด“อือ” สิงหาเอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงไปประกบจูบปากของวาดดาวสิงหาประกบจูบปากของวาดดาวอย่างดูดดื่มพลางใช้มือลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธอตั้งแต่ศีรษะ ต้นแขนไปจนถึงเอวบาง วาดดาวเองเธอก็จูบตอบกลับสิงหาเช่นกันมือของเธอโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้ ทั้งคู่จูบปากแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มเร่าร้อนและโหยหาซึ่งกันและกันอยู่ลึกๆ ก่อนที่สิงหาจะเลื่อนริมฝีปากมาจูบแก้มของวาดดาวแล้วเลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้จูบซับซอกคอของเธออย่างรู้

บทที่ 10“สวัสดีครับ คุณวาด” ปกฉัตรเอ่ยพูดพลางยืนอยู่ข้างๆโต๊ะที่วาดดาวนั่ง“อ๋อ คุณปก สวัสดีค่ะ” วาดดาววางช้อนลงหลังกินเค้กหมดพอดีแล้วทักทายปกฉัตรก่อนที่จะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ”“อ๋อ ได้ค่ะ” วาดดาวตอบรับก่อนที่ปกฉัตรจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามกับเธอ“สั่งอะไรไปครับ”“อ๋อ ฉันสั่งเค้กวานิลลากับลาเต้เย็นค่ะ อร่อยมากเลยค่ะ”“ดีใจนะครับที่คุณวาดชอบ จริงๆตอนแรกร้านผมขายแค่กาแฟครับแต่เค้กนี้รับมาจากเรือนจำ”“เรือนจำ?” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกตื่นเต้น จะบอกว่าเธอไม่ฉลาดก็ได้นะแต่เธอไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลยจริงๆ“ใช่ครับ เป็นฝีมือของผู้ต้องขังในเรือนจำ เป็นโครงการฝึกวิชาชีพของกรมราชทัณฑ์ครับ ผมติดต่อเพื่อรับมาขายจะได้เป็นรายได้ให้ผู้ต้องขังในเรือนจำ”“โอ้โฮ คุณปก น่ารักแล้วก็ใจดีมากเลยค่ะ” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม เธอชื่นชมปกฉัตรอย่างจริงใจที่เขาช่วยเหลือและให้โอกาสคน คำชมและรอยยิ้มของวาดดาวทำเอาปกฉัตรรู้สึกเขินอายขึ้นมาพลางยิ้มเขินๆออกมา“แหม คุณวาดชมซะผมเขินเลยครับ”“เขินทำไมคะ ฉันพูดจริงๆนะคะ คุณใจดีมากให้โอกาสคนที่เคยทำผิดพลาด” วาดดาวเอ่ยพูดก่อนที่จะหยิบกาแฟ

บทที่ 9“ทำไม คุณอยากมีปัญหากับผมหรือไง” สิงหาเอ่ยพูดพลางมองหน้าพิพัฒน์ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ชายหนุ่มสองคนนี้ขนาดร่างกายและสัดส่วนไม่ต่างกันมากเพียงแต่สิงหาส่วนสูงมากกว่าพิพัฒน์เล็กน้อย พิพัฒน์ที่เห็นสิงหาจ้องมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นจากที่เขากำลังเดือดดาลเขาก็เกิดความรู้สึกหวั่นไหวหวั่นเกรงขึ้นมาเพราะเขาก็แค่พนักงานคนหนึ่งเท่านั้น ก่อนที่พิพัฒน์จะสงบสติอารมณ์และเอ่ยพูด“แต่...ท่านประธานควรจะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวนะครับ ผมกับน้องวาด....”“ไสหัวไปถ้าไม่อยากโดนไล่ออก แล้วอย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน” สิงหาเอ่ยพูดตัดบทพิพัฒน์ขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มและเยือกเย็นพลางมองจ้องหน้าพิพัฒน์อย่างเหี้ยมเกรียม พิพัฒน์เห็นแบบนั้นเขาก็กลืนน้ำลายลงคอก่อนที่จะยอมเดินออกไปจากห้องทำงาน พิพัฒน์เดินออกไปแล้วคงเหลือแต่สิงหากับวาดดาว วาดดาวทำท่าจะเดินออกไปแต่สิงหาจับมือของเธอเอาไว้ซะก่อนแล้วจับจูงมือของเธอพาเดินออกไป“นี่คุณ คุณสิงหา....จะพาฉันไปไหน” วาดดาวเอ่ยพูดพลางเดินตามสิงหาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะเขาจับจูงมือของเธอไว้แน่นสิงหาไม่ตอบคำถามวาดดาวเขาจับจูงมือของวาดดาวพาเดินมาที่ห้

ช่วงเย็นที่บริษัทธนาจิวเวลรีแอนด์ไดมอนด์ จำกัดเวลานี้เป็นเวลาเลิกงาน พนักงานทุกคนต่างทยอยกันเดินทางกลับบ้าน วาดดาวก็เช่นกันเธอเดินทางกลับคอนโดห้องพักของเธอด้วยรถประจำทาง ถึงเธอจะมีเงินพอที่จะซื้อรถยนต์ได้แต่เธอก็ตัดสินใจยังไม่ซื้อเพราะเธอขับรถไม่เป็นและยังไม่มีเวลาไปเรียนขับรถด้วย ในขณะที่สิงหาเขายังมีงานที่ต้องไปคุยกับลูกค้าคนสำคัญต่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำตอนนี้สิงหาอยู่ที่คอนโดหรูของเขาหลังจากที่เขากลับมาจากการทำงานพูดคุยกับลูกค้าคนสำคัญ ตอนนี้สิงหานั่งถอนหายใจอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องทำงานที่คอนโดของเขา สิงหานั่งพักผ่อนถอนหายใจออกมาพลางคิดถึงวาดดาวขึ้นมา‘วาด...วาดดาว...ไม่เจอกันหลายปี เธอเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปมากจริงๆ....จากคนที่ขี้อายอ่อนโยนเรียบร้อย ตอนนี้เธอกลายเป็นสาวเปรี้ยว สวย...เซ็กซี่แถมยังกล้ามากขึ้นกว่าเดิมมาก เธอ...เหมือนตั้งใจเข้ามายั่วยวนเขาทั้งที่เมื่อก่อนเธอหวงเนื้อหวงตัวจะตาย เธอต้องการอะไร...หรือว่า...เธอต้องการแก้แค้นเขาในสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอ...เรื่องในอดีต เรื่องในอดีตถึงลึกๆเขาจะแอบรู้สึกผิดแต่....เรื่องมันก็จบไปแล้ว แต่ถ้าเธอทำแบบนี้เพราะต้องการแก้แค้นเขา

ที่โรงพยาบาลหลังจากที่ดอกแก้วฝากครรภ์เรียบร้อยแล้วเธอกับฟินก็ออกมาพูดคุยกับคุณหญิงชญาดาและคุณหญิงชลิตาที่นั่งรออยู่ด้านนอก“เดี๋ยวแม่กับน้าต้องไปเข้าประชุมแล้วนะ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูด“อ้าว...ผมว่าจะชวนแม่กับน้าตาไปทานข้าวฉลองด้วยกัน”“เอาไว้วันหลังก็ได้ลูก วันเสาร์อาทิตย์ก็ได้ แล้ววันเสาร์อาทิตย์ก็กลับบ้านไปทานข้าวกับแม่และน้าเหมือนเดิมด้วยนะ ไม่ใช่มีเมียแล้วลืมแม่กับน้า พาเมียไปด้วยก็ได้จะได้รู้จักกันมากขึ้น” คุณหญิงชญาดาพูด“ครับแม่ ผมไม่ลืมแม่กับน้าตาหรอกครับ”“เธอก็เหมือนกัน ดอกแก้ว ฝากท้องแล้วก็ดูแลตัวเองดีๆ ทานข้าวให้ตรงเวลา เดินเหินอะไรก็ระมัดระวัง แล้วเดี๋ยวฉันจะให้สาวใช้ที่บ้านไปอยู่เป็นเพื่อนเวลาที่ตาฟินไปทำงานคอยทำงานบ้านให้ด้วย แล้วถ้าฉันว่างฉันจะไปหา” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูด“ขอบคุณค่ะ คุณป้า” ดอกแก้วเอ่ยพูดตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่เรื่องมาก“แหมคุณพี่ ไม่ค่อยเป็นห่วงลูกสะใภ้เลยนะคะ” คุณหญิงชลิตาเอ่ยแซวคุณหญิงชญาดา“ฉันเป็นห่วงหลานฉันต่างหาก”“เหรอคะ ปากแข็งนะคะคุณพี่” คุณหญิงชลิตารู้ดีว่าพี่สาวของเธอเริ่มจะใจอ่อนเปิดใจให้ดอกแก้วบ้างแล้ว“นี่ยัยตา อย่ามาแซวพี่ ไปประชุมกัน

วันต่อมาคุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตาเดินทางมาที่บ้านพงษ์วานิชเพราะต้องการจะมาพูดคุยกับฟินและดอกแก้วถึงชีวิตของทั้งคู่โดยเฉพาะคุณหญิงชญาดาที่ต้องการจะมาพูดคุยกับทั้งคู่ถึงชีวิตหลังจากนี้ คุณหญิงชญาดาคิดว่าฟินคงจะอยู่กับดอกแก้วที่บ้าน ‘เพราะเธอโทรไปเช็คกับเลขาของฟินแล้วว่าวันนี้ฟินไม่เข้าบริษัท ช่วงเช้านี้เธอเองก็พอจะมีเวลาก็เลยตัดสินใจให้คนขับรถขับรถพาเข้ากรุงเทพเพื่อมาหาฟินกับดอกแก้วเพราะเดี๋ยวช่วงบ่ายเธอก็ต้องกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลต่อ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจในขณะที่ฟินกับดอกแก้วที่กำลังเดินลงบันไดมาจากห้องพัก ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันลงมาโดยที่ฟินโอบกอดเอวบางของดอกแก้วเอาไว้“วันนี้แก้ว...แต่งตัวสวยจัง สวยเป็นพิเศษเลยนะจากปกติที่ก็สวยมากๆอยู่แล้ว ผมว่าจะชมแก้วตั้งแต่อยู่ในห้องแล้ว” ฟินเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มพลางก้มลงไปหอมเรือนผมของดอกแก้ว“ค่ะแก้วไม่ปฏิเสธ ก็วันนี้เป็นวันแต่งงานเริ่มต้นชีวิตคู่ของเราอย่างเป็นทางการนี่คะ แต่วันนี้ฟินก็แต่งตัวหล่อกว่าทุกวันจากปกติที่ก็หล่อมากๆอยู่แล้ว” ดอกแก้วเอ่ยพูดชมฟินกลับไปด้วยความรู้สึกเขินอาย“ครับ แน่นอน ผมก็ไม่ปฏิเสธเหมือนกัน ก็วันนี้เป็นวันสำคัญของเราผ

“ก็..ค่ะ แก้ว...แก้วจะแต่งงานกับฟิน”“เยส!” ฟินเอ่ยพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปจูบหน้าผากของดอกแก้วก่อนที่เขาจะผละออกมาแล้วใช้มือลูบศีรษะของเธอ“ผมรักแก้วนะ รักมากที่สุดเลย”“อืม แก้วรู้แล้ว แก้วก็รักฟินเหมือนกันนะ”“อือ แล้วเราจะจัดงานแต่งงานกันแบบไหนดี” ฟินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“เออ...คือ...แก้วขอไม่จัดงานแต่งได้ไหม”“ทำไมอะแก้ว”“ก็...จริงๆแก้วก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องงานแต่งงาน...แล้วแก้วก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้วด้วย...สำหรับแก้วงานแต่งงานมันไม่จำเป็นหรอกสิ้นเปลืองเปล่าๆขอแค่...แก้วได้อยู่กับฟินแก้วก็ดีใจมากแล้ว”“แก้ว แน่ใจนะ” ‘จริงๆเขาเองก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องงานแต่งงานเหมือนกัน แต่เขาก็แค่อยากจะให้เกียรติเธอ แต่ยังไงก็คงต้องแล้วแต่เธอเพราะเขายังไงก็ได้อยู่แล้วขอแค่เขาได้อยู่กับเธอก็พอแล้ว’ ฟินคิดในใจ“อืม” ดอกแก้วเอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม“งั้นไม่อยากจัดงานแต่งงานก็ไม่เป็นไรแต่อย่างน้อยก็...จดทะเบียนสมรสกันนะ” ฟินเอ่ยพูด“อือ ค่ะ เราจดทะเบียนสมรสกันก็พอ” ดอกแก้วเอ่ยพูดก่อนที่ฟินกับดอกแก้วจะโผเข้ากอดกันอีกครั้งด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข...ก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกมา“งั้นผมว่าเราไปดินเนอร์กัน

“ก็ได้ ยังไงนังดอกแก้วมันก็ท้องแล้วนี่” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางมองหน้าลูกชายของเธอ“พูดถึงเมียผมให้มันดีๆหน่อยครับแม่”“เออๆ ไหนๆมันก็...เอ้ย!...ดอกแก้วก็ท้องแล้วนี่ ลูกฟินก็หลานแม่เหมือนกัน ถึงแม่จะไม่ชอบมัน...เอ้ย!...ดอกแก้ว แต่แม่ก็คงไม่ใจร้ายกับหลานตัวเองจนพรากครอบครัวของหลานตัวเองไปหรอก แต่...ฟินก็ต้องให้เวลาแม่ทำใจยอมรับเมียฟินบ้าง” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางปาดเช็ดน้ำตา“ครับ...แต่อย่านานนะครับแม่”“เออ แม่รู้แล้ว”“ดีแล้วค่ะคุณพี่” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มพลางจับแขนพี่สาวของเธอเอาไว้“คงสมใจเธอแล้วสิยัยตาที่ได้แม่ดอกแก้วเป็นหลานสะใภ้น่ะ”“ค่ะ คุณพี่ สมใจตามาก น้ายินดีด้วยนะฟิน เอาไว้พาแม่ดอกแก้วเขามาทานข้าวด้วยกันที่บ้านบ้าง”“นี่ยัยตา!..น้อยๆหน่อย” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางกระทุ้งข้อศอกใส่น้องสาวของเธอ“ครับน้าตา ขอบคุณมากนะครับ”“เฮ้อ...นี่ฉันคงต้องโทรไปขอโทษคุณหญิงปิ่นแก้วกับหนูแพรวพรรณรายว่าคงไม่ได้ดองกันแล้ว เพราะตาฟินมีครอบครัวแล้วนี่ เสียดายชะมัด” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูด“ก็ดีแล้วครับแม่ รีบโทรไปบอกเลย งั้นไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ”“จะไปไหนล่ะไม่อยู่ทานข้าวเย็นกับแม่

คุณหญิงชญาดาแอบฉุกคิดในสิ่งที่คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูด ‘เธอเองก็แอบกลัว...ว่าตาฟินจะโกรธจนไม่ยอมมาหาเธอมาเจอเธออีกแล้วไม่ยอมกลับบ้าน...แล้ว...ถ้าตาฟินหอบผ้าหอบผ่อนหนีไปกับแม่ดอกแก้วตามที่น้องสาวของเธอพูดล่ะ...เฮ้อ แต่เธอก็ทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วเหมือนกัน แต่...ไม่...เธอไม่ยอมรับเธอยอมรับไม่ได้...เฮ้อ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจด้วยความรู้สึกสับสนก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเขาปอดลึกๆเรียกความมั่นใจให้กับตัวเองแล้วเอ่ยพูดขึ้น“ไม่! ยังไงพี่ก็รับไม่ได้ เธอไม่ต้องมาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมพี่อีก พี่จะหาทางขัดขวางตาฟินกับนังดอกแก้วให้ได้”“แม่คิดจะทำอะไรครับ” ฟินที่ยืนแอบฟังอยู่นานเขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกพลางเอ่ยพูดขึ้นด้วยความรู้สึกโกรธเกรี้ยวที่ได้ยินแม่ของเขาพูดจาแบบนั้นพลางกำหมัดไว้แน่น ‘เขากะว่าจะมาคุยด้วยดีๆแต่เขาต้องมาได้ยินแม่ของเขาพูดอะไรแบบนี้ หึ’ ฟินคิดในใจส่วนคุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตาก็ลุกขึ้นยืนจากโซฟาด้วยความรู้สึกตกใจที่เห็นฟินมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ ทั้งสองคนคิดว่าฟินคงจะได้ยินสิ่งที่พวกเธอทั้งสองคนพูดคุยกัน“ฟิน....” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดขึ้นด้วยความรู้สึกตกใจแต่เธอ

“อืม ผมเข้าใจแล้ว แต่ต่อไปนี้ถ้ามีอะไรแก้วต้องบอกผมก่อนนะ อย่าคิดเองคนเดียวหรือแก้ปัญหาเองคนเดียว แก้วมีผมนะ มีอะไรเราจะช่วยกันแก้ปัญหา...อย่าทิ้งกันไปอีก”“อือค่ะ...แต่ว่า...มันก็ขึ้นอยู่กับแม่ของคุณด้วยถ้าแม่ของคุณไม่ยอมให้ฉันอยู่กับคุณ.....”“ไม่ แก้ว อย่าคิดมากแบบนั้น เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ผมจะกลับไปที่บ้านไปคุยกับแม่ของผม”“แล้วแม่ของคุณจะยอมใช่ไหมคะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกไปด้วยความรู้สึกกังวล ‘สำหรับเธอคุณหญิงชลิตาน้าของฟินไม่เท่าไร คุณหญิงชลิตาดูใจดีดูไม่ได้มีท่าทีที่จะไม่ชอบหรือว่ารังเกียจเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แต่...คุณหญิงชญาดาแม่ของฟินนี่สิ...เฮ้อ....’ ดอกแก้วคิดในใจ“ยังไงก็ต้องยอม เชื่อผม” ฟินเอ่ยพูดกับดอกแก้วที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ‘จริงๆเขาก็ไม่แน่ใจหรอกว่าแม่ของเขาจะยอมไหม....แต่ถึงไม่ยอมเขาก็ไม่สน’ ฟินคิดในใจ“เรามาคุยเรื่องของเรากันดีกว่า ผมอยากให้แก้วกลับมาเรียกผมว่าฟินแล้วก็แทนตัวเองว่าแก้วเหมือนที่เคยเรียก เรียกผมว่าคุณมันดูห่างเหินยังไงก็ไม่รู้ ได้ไหม”“ก็..ค่ะ ฟิน”“อืม” ฟินก้มลงไปจูบหน้าผากของดอกแก้ว“แล้วแก้วอยากได้ลูกสาวหรือว่าลูกชายเหรอ”“ลูก