LOGINLM Studio , 11.25 AM.
"สวยครับ เอียงข้างสองนาฬิกา"
แช๊ะ แช๊ะ!!
"ทีนี้หมุนกลับมา เชิดหน้าขึ้น เอียงสี่สิบองศา ดีมากครับ"
แช๊ะ แช๊ะ แช๊ะ!!
"เดี๋ยวย้ายไปนั่งไขว่ห้าง เอาแบบที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุดนะครับ"
"ดีครับ แบบนั้นแหละครับ"
"โอเค เยี่ยมมาก น้องแยมนี่มืออาชีพจริง ๆ สวยทุกรูปเลย"
หลังจากถ่ายแบบชุดเดรสแบรนด์นำเข้าจากปารีสเสร็จ พี่ดนัย ช่างภาพของ
costumeวันนี้ก็เอ่ยชมฉันไม่ขาดปาก
"ขอบคุณค่ะ เพราะได้ช่างภาพฝีมือดีอย่างพี่ดนัยร่วมงานด้วยมากกว่า"
ถึงจะเห็นฉันเวลาอยู่กับเพื่อนเหมือนคนไร้สาระ แต่เวลางานฉันจริงจังและรู้มารยาทของสังคมดี
"เหนื่อยมั้ยแยม" ลูกหว้าเดินมาถามพร้อมน้ำสตอเบอรี่ปั่นของโปรดฉัน
"ไม่เท่าไหร่ ดีนะที่พวกพี่ ๆ ทีมงานเขายอมมาถ่ายที่สตูฯ หว้าน่ะ"
ได้ดื่มของโปรดเย็น ๆ แล้วมันกระชุ่มกระชวย
จริง ๆ งานถ่ายแบบวันนี้ต้องถ่อกันไปถ่ายที่ริมทะเลเพื่อให้เข้ากับชุดเดรสบางเบาเวลาต้องลมทะเลแล้วพริ้วไหวเป็นธรรมชาติ
แต่อย่างที่รู้เมื่อคืนฉันดริ้งค์หนักไปหน่อยเลยขับรถไปไม่ไหว ดีที่เจ๊เอมี่ผู้จัดการส่วนตัวผู้น่ารักช่วยเคลียร์ทีมงาน แล้วแนะนำสตูดิโอถ่ายภาพของเพื่อนรักฉันที่มีพร้อมทุกอย่าง พี่ ๆ ทีมงานเขาเลยยอมถ่ายทำที่นี่
"แล้วเจ๊เอมี่ไปไหนอะ"
ฉันไม่เห็นผู้จัดการส่วนตัวมาสักพักตั้งแต่เริ่มถ่ายชุดที่สองแล้ว
"เห็นออกไปรับโทรศัพท์นะ แต่นี่ก็นานแล้วนะ" ลูกหว้าชะเง้อมองไปทางประตู
เจ๊เอมี่ที่ว่าเธอเป็นสาวประเภทสองแต่หุ่นแซ่บมาก ใบหน้าก็สวยเหมือนผู้หญิง นี่ถ้าอายุไม่เข้าเลขสามปลาย ๆ ฉันว่าเธอถ่ายแบบได้เลยแหละ
"เดี๋ยวคงมาแหละ" พึมพำก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเข้าแอปฯ สีฟ้า
กึก... มือฉันหยุดชะงักเมื่อเจอสเตตัสหนึ่งที่ตั้งค่าให้เฉพาะเพื่อนเท่านั้น
พออ่านสเตตัสนั้นเสร็จความสั่นเทาเริ่มทำฉันหายใจหอบหืด มือกำโทรศัพท์มือถือเคสสีชมพูฟรุ้งฟริ้งแน่นจนอยากจะบีบให้แตกละเอียด
Arlongkron tharnnarongphaisarn : 15 นาที : เพื่อนเท่านััน
'เมื่อคืนโดนคนบ้าขโมยจูบ ดูสิ ปากบวมเลย'
แค่สเตตัสสั้น ๆ ที่พิมพ์คงกลัวคนไม่เห็นภาพ หมอนั่นเลยถ่ายรูปใบหน้าครึ่งซีกตั้งแต่สันจมูกช่วงปลาย ลงต่ำมาจนถึงปลายคางคมสัน
ไหนบอกว่าให้ดูปากบวม ที่แท้ก็แค่จะล่อเหยื่อสาว ๆ ที่เป็นเพื่อนกับตัวเองมาคอมเม้นท์สิท่า มือที่สั่นเทารอไม่ไหว กดออกจากแอปฯ ที่ใช้งานอยู่ เข้าไปเมนูรายชื่อแล้วเลื่อนหาเบอร์ ๆ หนึ่งที่ฉันบันทึกว่า 'หมาบ้ากิเลน' กำลังโทร...
แนบหูรอสัญญาณโทรศัพท์อยู่สามสี่ตู๊ดก็ไร้คนรับสาย แต่เสียใจ นี่คือแยมโรล โทร.ครั้งเดียว ไม่รับไม่ล้มเลิก!!
ตู๊ดดดด...
ฉันกดโทร.ครั้งที่สอง รอปลายสายรับอย่างจดจ่อ นี่ถ้าเขาไม่รับสายอีกเจอฤทธิ์แยมโรลคนนี้แน่นอน
[ฮัลโหล] หึ! ในที่สุดก็รับสายสักทีนะไอ้หมาบ้ากิเลน
"นึกว่าตายซะแล้ว" ฉันแว๊ดใส่ทันทีที่เพื่อนอีกกลุ่มรับสาย
[เธอเองเหรอ?] เสียงเหมือนคนงัวเงียถามกลับ
อะไรของหมอนี่ เพิ่งโพสต์สเตตัสลงไปแค่สิบกว่านาทีหลับต่อเลยเหรอ ฉันล่ะเชื่อเลย อ้อ ลืมไป กิเลนเป็นพวกนกเค้าแมว ออกหากินกลางคืนเพราะเขาเปิดคลับเข้าหุ้นกันกับเพื่อนในกลุ่มที่ชื่อ 'ลัคกี้' และคลับที่ว่าก็คลับเดียวกับไอ้คลับเมื่อคืนที่ฉันเมาหัวราน้ำนั่นแหละ
"ไปลบโพสต์ล่าสุดนายออกเดี๋ยวนี้!" ฉันเดินปลีกตัวออกมาคุยโทรศัพท์ที่ริมระเบียงด้านนอกสตูดิโอ ปล่อยให้ลูกหว้าจัดการสตูดิโอถ่ายภาพของเธอต่อ
[โพสต์ไร อันไหนวะ!?] คนถูกสั่งทำเหมือนคิดแล้วก็หัวเสียเมื่อคิดไม่ออก
"ก็รูปทุเรศ ๆ ของนายไง" พยายามหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อไม่ให้ปรี้ดแตกหนักกว่าที่เป็นอยู่ [รูปที่ฉันลงไม่มีรูปไหนทุเรศเลยสักรูป]
ได้ยินแล้วถึงกับแหวะออกมา ช่างมั่นหน้า มั่นปากจริง ๆ พ่อคุณ
ยอมรับว่า 'กิเลน' หรืออีกชื่อคือ 'กิล' เพื่อนอีกกลุ่มที่ฉันรู้จักผ่านเฮียราชันย์ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับฉันน่ะเขาหล่อ รวย โพรไฟล์ดี แต่เสียอย่างเดียว ปากหมา ปากจัด
ซึ่งสองข้อหลังมันทำให้เราสองคนแทบจะไม่ถูกกัน
"ทุเรศทุกรูป" หมั่นไส้น่ะ [แน่ใจว่าทุเรศ ให้พูดอีกที]
ตอนนี้รู้สึกเหมือนเสียงเขาจะเป็นปกติกว่าตอนแรกที่รับสาย
"อย่าพาออกทะเล นายรีบ ๆ ไปลบไอ้โพสต์ทุเรศ ๆ ที่ทำให้คนอื่นเสื่อมเสียเดี๋ยวนี้!" ฉันขึ้นเสียงใส่เขาจนต้องมองหน้ามองหลังว่าเสียงดังรบกวนห้องสตูฯ อื่น ๆ หรือเปล่า
[ฉันโพสต์อะไรเธอจะเดือดร้อนทำไม]
[ทำอย่างกับว่าคนที่ขโมยจูบฉันคือเธองั้นแหละ]
จึก... ถึงกับสะอึกเมื่อถูกย้อนกลับมา
จำได้ไหมเมื่อคืนที่ฉันบอกว่าฉันจำกลิ่นของผู้ชายคนนั้นที่ขโมยจูบฉันได้ดีน่ะ
ไม่ผิดหรอกที่ฉันจะเฉลยว่าคน ๆ นั้น คือไอ้เพื่อนอีกกลุ่มที่สนิทกันที่อยู่ในสายตอนนี้ หลังจากที่ฉันตื่นมาเมื่อเช้าพร้อมสติที่ดีขึ้น ฉันรู้สึกว่าในกระเป๋ากางเกงยีนส์ที่สวมไปเมื่อคืนมีอะไรบางอย่างถูกหย่อนใส่ไว้
พอล้วงออกมาดูถึงเห็นว่ามันเป็นแหวนรูปหมาป่าตัวเล็ก ๆ ที่เป็นไซซ์ผู้ชายใส่และฉันก็คุ้นกับแหวนวงนั้นดีเพราะมีเพียงคนเดียวในกลุ่มที่สวมมัน
ใช่...กิเลนนั้นแหละ ถ้าถามว่าพอรู้ความจริงว่าเป็นคนรู้จักที่เมื่อคืนเรา...
เออ นั่นแหละ ที่ฉันทำไปเพราะเมาแล้วรู้สึกยังไง บอกเลยว่า แย่!!
ฉันรู้สึกแย่มาก และฉันคิดว่ากิเลนก็รู้ว่าเมื่อคืนคือฉันไม่งั้นหมอนั่นไม่กล้าเอาแหวนของตัวเองยัดใส่กางเกงฉันเพื่อบอกตัวตนของเขาแบบนี้หรอก
เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกล เมื่อคืนมันเกิดเพราะความเมา ฉันกับหมอนั่นไม่ได้มีซัมธิงอะไรเกินกว่าคำว่า 'เพื่อน' แน่นอน
Special partตกดึกวันเดียวกันติ๊ด ๆ แกรก...เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นพร้อมร่างสูงหุ่นกำยำก้าวขายาว ๆ เข้ามาในห้องพักที่รีสอร์ตที่เขาเคยเช่าทิ้งไว้ ดวงตาคมกริบปรับโฟกัสสายตาให้มองเห็นในความมืด ความจริงเปิดไฟในห้องง่ายกว่าแต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ ขายาว ๆ ก้าวตรงไปยังห้องนอนห้องหนึ่งที่ใจสั่งอย่างโหยหาแอ๊ดดดด เสียงประตูดังเตือนคนในห้องว่ามีผู้บุกรุกยามวิกาล แต่เหมือนคนด้านในจะนอนหลับสนิทจนสัมผัสไม่ได้ว่ามีมือหนาลูบผมตนอยู่เบา ๆ"อืม" เสียงครางเบา ๆ ก่อเกิดขึ้นเพียงแค่เศษเสี้ยววินาทีร่างบางก็หลับสนิทต่อ"ขี้เซาเป็นบ้า" เจ้าของริมฝีปากหยักลึกแซวติดขำ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ถอยเสื้อแจ็กเกตออกแล้วพาดไว้บนโต๊ะเตี้ย ๆ ข้างเตียงนอนสูดดดดแม้มั่นใจว่าตนไม่มีกลิ่นตัวแต่ก็สำรวจเพื่อเพิ่มความมั่นใจอีกสักหน่อยด้วยการสูดดมตามพื้นที่อับก่อนจะกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงข้างอีกคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว'คนอะไรจะหลับลึกได้ขนาดนี้' เจ้าของห้องปรามาสขำ ๆ ในใจ ก่อนจะเอนตัวนอนบนฟูกเตียงนอนหนานุ่ม มือแกร่งค่อย ๆ สอดเข้าใต้แขนเรียวสวยเพื่อโอบกอดร่างนั้นไว้อย่างหลวม ๆ"คิดถึงจัง" คำพูดพวกนี้เขาคงกระทำได้แค่ตอนที่อี
"ดีขึ้นมากแล้ว เราขอโทษนะ"ฉันส่ายหน้าพร้อมส่งสายตาบอกยูโรว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของเขาเลย"แยมต้องขอบใจยูต่างหากที่มาช่วยทัน"เพราะถ้าคืนนั้นยูโรกลับมาไม่ทันเวลา ฉันอาจจะ..."ต้องยกความดีให้เฮียกิเลนอีกคน เพราะตอนนั้นเราก็ถูกเฮียเขาช่วยไว้เหมือนกัน" พูดถึงชื่อนี้ขึ้นมารู้สึกหงุดหงิดจำวันที่กิเลนบอกให้ฉันกินข้าวเยอะ ๆ แล้วเขาก็ออกจากห้องไปได้ใช่ไหม?นั่นแหละ ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย มีเพียงกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก ๆ กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์มือถือของฉัน ที่ลูกหว้ามาเคาะประตูส่งให้ถึงที่คล้อยหลังเขาสองชั่วโมง แถมลูกหว้ายังบอกว่ากิเลนเป็นคนโทรมาบอกเธอให้ทำเรื่องพวกนี้"แยม""...""แยม ได้ยินเรามั้ย!?""ฮะ!? เมื่อกี้พูดอะไรเหรอ?""ดูเบลอ ๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า หรือว่ายังคิดมากเรื่องนั้นอยู่"มือข้างที่ไร้สายน้ำเกลือวางทาบบนหลังมือฉันเบา ๆ ฉันมองกุมมือนั้นจากเพื่อนแล้วรอยยิ้มน้อย ๆ ก็ผุดขึ้นมา"เปล่าหรอก แยมแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ" ฉันไม่ได้คิดเรื่องคืนนั้นจริง ๆ แต่ฉันคิดถึงอีกคนที่เข้ามาช่วยพวกเราไว้ทันเวลาต่างหาก"เรื่องถ่ายแบบเราขอโทษด้วยนะที่ทำให้งานเลื่อนไป" น้ำเสียงแล
"อื้อ อื้อ" แยมโรลพยายามขัดขืนผมที่ชอนไชลิ้นสากเข้าไปเกี่ยวกระหวัดหยอกเล่นกับโพรงปากเธออย่างไม่กลัวตายลิ้นทั้งสองสาละวนผลัดกันรุก ผลัดกันไล่ต้อนอย่างเป็นธรรมชาติ รสชาติของอาหารที่เธอเพิ่งทานเข้าไปแทบจะไร้รสเมื่อผมกำลังตกอยู่ในห้วงความหวานหอมของรสจูบที่ไม่ประสีประสานั้นของเธออืม... แยมโรลเริ่มจะคล้อยตามผมแล้วกึก..."อืมมม" ผมครางต่ำในลำคอแสบนักนะทำเป็นฝ่ายรุกให้ผมตายใจแล้วกัดเล่นผมซะได้ แบบนี้สงสัยคงต้องสั่งสอนสักหน่อยว่าอย่าทำแบบนี้อีกหมับ...เฮือก!!ผมได้ยินเสียงสูดหายใจด้วยอารามตกใจเมื่อเต้างามข้างหนึ่งถูกมือผมกอบกุมเอาไว้ ร่างบางหยุดชะงักค้างกับสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าผมจะทำ"กัดหนึ่งที...""อื้อออ""บีบหนึ่งที""อะ... ไอ้..."มุมปากผมยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อแยมโรลไม่กล้าเถียงผมกลับ มือบางกำหมัดแน่น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธขั้นสุดขีด"ถ้าด่าอีก เดี๋ยวมีบริการแถมบีบ นวด นาบ ให้อีกข้าง"ปากก็เจ็บเพราะถูกแมวน้อยในอ้อมกอดกัดเต็มแรง แต่ขอแค่ได้แหย่ ได้แกล้งเธอคนนี้ผมยอมเจ็บจนปากแตก"..." เงียบกริบ คนที่คิดจะพยศทำร้ายร่างกายผมเมื่อกี้นั่งนิ่งราวถูกสาป"ทีนี้ก็ตอบคำถามมา""คำถามอะไร!?" เสียงแ
"เจ็บมากมั้ย?" แม้ปากจะถามแบบนั้น แต่สายตาผมกลับจดจ้องอยู่ที่ตรงแผลที่ทั้งบวมทั้งแดงเพราะมันอักเสบ"มะ... ไม่เท่าไหร่แล้ว" เสียงเธอสั่น ร่างกายเธอก็สั่น"ขอโทษนะ" ถ้าไม่ใช่เพราะผมนึกสนุกไล่บี้เอาคำตอบจากเธอ แยมโรลคงไม่ตกหน้าผาและมีรอยแผลนี้"เพิ่งนึกขึ้นได้หรือไง"ผมเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ทำสายตาเลิ่กลั่กกลอกไปมาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่ผมบอกขอโทษเมื่อกี้ "นึกตลอด โทษตัวเองทุกครั้งที่นึกได้""..." แยมโรลเผลอสบตาผมพักหนึ่งก่อนจะเสมองไปทางอื่นผมไม่ชอบเวลาที่เธอหลบสายตา มือหนาเลยยื่นไปกอบกุมใบหน้าสวยนั้นอย่างเบามือเพราะกลัวเธอจะเจ็บ บังคับให้หันองศาใบหน้ามาที่ผม ก่อนจะทำในสิ่งที่อีกคนคาดไม่ถึง จุ๊บ...ผมโน้มตัวขึ้นไปเล็กน้อย ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปทาบทับกลีบปากบางแสนนุ่มนวล เป็นเวลาหลายวินาทีที่ผมจรดริมฝีปากค้างไว้ตรงนั้นโดยไม่ขยับเคลื่อนไหวหรือจู่โจมใด ๆ ต่อพลั่ก!!"ทะ... ทำบ้าอะไรของนาย!" แยมโรลคงได้สติแล้วเธอถึงผลักผมออกก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองหันใบหน้าหนีผมไปทางอื่นการกระทำนั้นของเธอแทนที่ผมจะโกรธ ไม่พอใจ แต่มุมปากผมกลับยกยิ้มที่เห็นท่าทางเขิน ๆ นั้นของเธอหมับ...เป็นอีกครั้งที่
"อยากรู้เหรอว่าทำไมกองถ่ายถึงยกเลิกงาน?"กิเลนเดินมาจูงมือฉันออกจากห้องน้ำ พามานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น"ถ้ารู้แล้วเธอต้องขอบใจคนคนนั้น ตกลง?"ฉันหรี่ตาอย่างจับผิด ไม่กล้าตกปากรับคำไปแบบไม่ตริตรองใด ๆ"ว่าไง? แต่ไม่อยากรู้ก็ได้นะ เพราะยังไงเรื่องนี้ก็ไม่กระทบเธอ" ให้เวลาฉันชั่งใจดูไม่ได้เลยหรือไง เร่งเร้าราวกับคนคนนั้นที่ว่าคือเขาเองงั้นแหละ"คงไม่ใช่ฝีมือนายหรอกนะกิเลน" เพราะฉุกคิดขึ้นมาได้อย่างหนึ่งถ้าเรื่องไหนเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง หมอนี่จะไม่ยอมพูดมากแบบนี้"ก็.... ไม่รู้สินะ" ตอบแบบนี้ใช่แน่ ๆ เรื่องทั้งหมดกิเลนต้องมีส่วนเกี่ยวข้องชัวร์"นายไปทำอะไรมากันแน่กิล" ฉันจับผิดเขาด้วยการจ้องเข้าไปนัยน์ตาคู่คมนั้นอย่างหาคำตอบ"ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ ฉันก็แค่ได้ข่าวเรื่องไอ้หน้าจืดเพื่อนเธอจากสายของฉัน แล้วก็มาเล่าให้เธอฟังต่อ ก็เท่านั้น" ดูลอยหน้าลอยตาเกินไปจนไม่น่าเชื่อถือ"เรื่องยูโรฉันไม่ติดใจอะไร แต่ที่ฉันอยากรู้คือเรื่องกองถ่ายที่ยกเลิกไปแบบง่าย ๆ ต่างหาก" ครั้งนี้เหมือนจะเห็นสีหน้ากลบเกลื่อนของใครบางคนแถวนี้"เรื่องนี้ก็...""ขอความจริงกิล นายมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ใช่ไหม" ฉันจี้
"ไม่ใช่พี่แต้วหรอก นี่แมวที่ล็อบบี้"กิเลนเดินเข้ามาหา พร้อมอุ้มแมวตัวอ้วนที่คิดว่าคือพี่แต้วออกจากซอกคอฉันรูปร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดลำลอง เสื้อยืดสีขาวบางจนมองเห็นเนื้อซิกซ์แพกด้านในที่เป็นลอนเรียงตัวสวย กางเกงยีนเซอร์ ๆ ที่อยู่บนตัวเขามันช่างดูดีจนไม่อาจละสายตาได้"อะแฮ่ม" เสียงกระแอมไอนั้นทำให้ฉันได้สติ รีบเหลือบตามองไปทิศทางอื่น"หื่นแต่เช้าเชียวนะ" ฉันรีบหันมาขึงตาดุใส่เขาที่กวนประสาทแต่เช้า"หื่นอะไรของนาย" ถามกลับและยอมรับว่าน้ำเสียงค่อนข้างสั่นเลยล่ะ"เห็นนะเมื่อกี้" กิเลนยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อให้จบ"มองหุ่นฉันทะลุเสื้อผ้าอยู่ใช่ไหมล่ะ""ใครมอง อย่าหลงตัวเอง" รีบแว้ดใส่เขาทันที"ทำดุกลบเกลื่อน จริง ๆ ที่ใส่เสื้อตัวนี้เพราะอยากให้เธออ่านกินนั่นแหละ"อะไรของหมอนี่กันนะ ก็บอกอยู่ว่าไม่ได้มอง ไม่ได้อ่านกินสักหน่อย"อ๊ะ! นี่กี่โมงแล้ว?" เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีงานสำคัญรออยู่"สิบเอ็ดโมงกว่า""แย่แล้ว!! ทำไมนายไม่ปลุกฉันกิล ป่านนี้ที่กองถ่ายไม่ตามตัวฉันวุ่นแล้วเหรอ"ฉันเหมือนเครื่องยนต์ที่กำลังรวน ไม่รู้จะเริ่มจะตรงไหนก่อนดี ปกติเป็นคนตรงต่อเวลามาก แต่นี่นางแบบไปสายตั้งเป็นช







