로그인Busy po ako bukas.. lilipat po kasi kami ng bahay.. pipilitin ko pong mag update.. sana po, kayanin.. salamat po..
Matapos ang walang sawang tuksohan, kulitan, at halos isang daang litrato na parang prenup shoot, sa wakas ay natapos din ang programa.Napabuntong-hininga ako. Salamat naman.Pakiramdam ko ay isang buong taon akong pinaglaruan ng host kahit wala pang isang oras ang lumipas.Hawak ko pa rin ang bouquet na mula kay Eli habang naglalakad ako papunta kay Chantal.Paglapit ko pa lang, alam ko nang tatawanan niya ako.At tama nga ako. Halos mangiyak-ngiyak siya sa kakatawa."G*ga ka talaga!" inis kong sabi habang pinipisil ang kanyang braso."Ako agad?" natatawa niyang sagot. "Hindi ko naman alam na may history pala kayo ni Ephraim!""Hmp!" Napairap ako. "Matagal na iyon. College pa kami noon. At para malinaw, hindi naging kami.""Pero parang kung umasta siya, may naging kayo.""Wala ngang naging kami.""Muntik?""Muntik.""Ayon naman pala!" Mas lalong natawa si Chantal. "Naku, alam ko na iyang ganyang kwento. Yung 'muntik' na sinasabi ninyo, kadalasan mas matindi pa sa naging relasyon."
"Attorney, hindi ba si Sir Ephraim ang tipo mo?" nakangiting tanong ng host."Hindi." Mabilis ang sagot ko. Bakit naman ako magsisinungaling? Huh! wala siyang pag asa sa akin! "Walang kahit isang katangian niya ang tipo ko."Biglang umingay ang buong venue."Ayyy!""Defense agad!""Objection sustained!"May ilan pang napahampas sa mesa sa kakatawa.Akala ng karamihan ay nakikipagbiruan lang ako.Pero ang totoo?May laman ang sinabi ko. Hindi talaga siya ang tipo ko. Kaya noon pa man, kinalimutan ko na ang nararamdaman ko sa kanya.Hindi ko gusto ang mga lalaking masyadong friendly sa lahat ng babae.Hindi ko gusto ang mga lalaking parang may fan club saan man magpunta.At higit sa lahat...Ayoko ng katulad ng tatay ko. Ayoko ng mahilig sa babae. Bilang miyembro ng isang broken family, iyon ang pinakahuling bagay na ayaw kong mangyari sa akin, ang masaktan ako.Napatingin ako kay Ephraim. Nakangiti pa rin siya. Pero sa unang pagkakataon ngayong gabi, may kakaiba sa ngiti niya. Nakaanga
Malas.Kamalas-malasan.Dahil ang isinigaw ng host ay—"Si Miss Santan!"Biglang sumabog ang venue sa sigawan at palakpakan.Parang nanalo ako sa isang beauty pageant.O mas malala pa roon.Parang bigla akong binigyan ng love team nang wala man lang konsultasyon."Bagay sila ni Mr. Hotdog!""Team Hotdog at Santan!""Isang masarap kagatin, isang masarap sips*pin noon!""Hoy, childhood memories!"Halos magkandatumba ang mga tao sa kakatawa.Ang iba ay pumapalakpak.Ang iba ay sumisipol.Ang iba naman ay tila masyadong invested sa love story na sila lang ang gumagawa. Parang mga langgam na nawalan ng direksyon at sabay-sabay na nagkagulo.Napailing na lamang ako. Hindi ko naman gustong sirain ang saya ng reception. Kaya ngumiti na lang ako.Sanay naman akong magsalita sa harap ng maraming tao dahil sa trabaho ko. Pero iba ang kaba kapag ikaw ang pinagtitripan ng buong venue."Ito na po ang ating winner, si Miss Santan!" sigaw ng host. "Ngayon naman, nasaan na si Mr. Hotdog?"Agad na itin
Katulad ng naunang laro, sa lakas ng palakpakan muling pagbabatayan ang magiging panalo.Nakakainis talaga.Hindi ko kailanman nagustuhan ang mga ganitong kaartehan sa mga kasal. Iyong tipong kailangan mong tumayo sa harap ng maraming tao habang pinagtitripan ka ng host at pinapanood ng lahat.Kung tutuusin, wala naman talaga akong balak sumali. Pero wala na akong magagawa.Napasubo na ako.At ang may kasalanan?Si Chantal.Napalingon ako sa direksyon niya at agad ko siyang nakita kasama si Jeremiah.Pareho silang nakangiti. Masayang masaya.Hindi.Mali.Pareho silang nakangising parang mga kontrabidang nagtagumpay sa kanilang masamang plano.Pumapalakpak pa ang dalawa.Todo suporta.Todo sigaw.Parang hindi nila ako kaibigan kundi isang contestant sa noontime show.Nang magtagpo ang aming mga mata, kumaway pa si Chantal sa akin. Hindi niya alam na magkakilala kami ni Ephraim, at kinaiinisan ko ang lalaking iyon ng husto. Ayoko pa naman sa mga palikero."Go, Leila!"Nginitian ko siya
"At ngayon..." sigaw ng host habang pinupunasan ang luha sa kakatawa, "oras na para piliin ang mananalo!"Naghiyawan ang buong venue. Ang sampung kalalakihan ay pumila sa harapan na para bang mga kandidato sa isang beauty pageant."Mga bisita, simple lang ang judging natin! Kapag tinawag ko ang pangalan ng bet ninyo, palakpakan ninyo nang malakas!"Agad na umalingawngaw ang sigawan. May mga nagsimulang mang-asar sa kanilang mga kaibigan. May ilan pang nagsisigawang parang nasa concert."Unahin natin si Dok Papaitan!"Pumalakpak ang crowd.Malakas.Pero hindi ganoon kalakas."Si Sir Bicol Express!"Mas lumakas ang palakpakan."Si Dok Ginisang Ampalaya!"May sumigaw pa ng "Mahal kita, Dok!"Lalo namang nagtawanan ang lahat.Isa-isa silang tinawag.At nang marating ng host si Ephraim, parang may sumabog na bomba sa venue."At para kay Sir Hotdog!"BOOOOOM!Palakpakan.Tilian.Sigawan.May ilang babae pang tumayo sa kanilang upuan."Single pa yan!""Sa akin na yan!""Anakan mo naman ako!"
"Tinatawagan po ang lahat ng kalalakihan na magtungo sa unahan!"Malakas at masiglang anunsyo ng host."Iyon lang pong mga binata! Inuulit ko, mga binata! Hindi binabinata, hindi binata noon pero may tatlo nang anak ngayon, hindi rin iyong nakikipaghiwalay pa lang. Ang kailangan namin ay iyong mga tunay na walang sabit!"Agad na nagtawanan ang buong venue. Maraming mga nagtangkang sumali kahit may mga sabit na.May ilang lalaki pa ang napaatras sa kanilang upuan habang tinuturo sila ng kanilang mga kaibigan."Hoy! Bumalik ka rito! May asawa ka na!""Kuya, may wedding ring ka pa!""Aba, kapal ng mukha!"Mas lalo pang lumakas ang tawanan.Sa wakas, may dahilan na para umalis si Ephraim sa tabi ko. Nakisali siya sa kalokohang iyon.Halos gusto ko pa siyang itulak papunta sa harapan para lang iwanan niya ako.Mabuti naman at tumigil siya sa walang katapusang pagkukuwento.Sampung lalaki ang napiling sumali.Mukhang mas interesado pa ang mga bisita sa kanila kaysa sa programang nakasulat s
"Alam kong gutom ka na, kaya naman nagpadeliver na ako nang maaga ng masarap na pagkain para sa ating dalawa," malapad at napakatamis ng ngiti ni Lionel nang sabihin niya iyon sa akin. Itinaas pa niya nang bahagya ang hawak na paper bag. "O, ano pa ang hinihintay mo riyan? Tara na sa loob at kumain
HABANG nakahiga ako sa aking kama sa gitna ng gabi, dinalaw ako ng isang panaginip. Isang napakainit, nakakakaba, at katakam-takam na panaginip na tila totoong-totoo. Sa aking isip, buhay na buhay ang bawat pangyayari na parang gising na gising ang aking katawan. Sa tagpong iyon, biglang pumasok si
"ANO ba?!" biglang hinatak ni Lionel ang aking braso ng maabutan niya ako sa parking lot. "Anong problema mo?!""Ipinahiya mo ako! Bakit ka umalis habang kinakausap kita?!" inis niyang bunsol sa akin, "sinadya mo iyon, di ba? sinadya mo!"Natawa ako ng pagak, saka marahas kong hinila ang aking bras
Natatawa ako habang pinapanood ang katangahan ni Lionel. Kahit ang matandang kaharap niya ay halatang nahihirapang pigilan ang pagtawa habang nakatingin sa kanya.Paulit-ulit na umiikot ang ulo ni Lionel habang panay ang lingon niya sa iba't ibang direksiyon. Para siyang nawawalang bata sa gitna ng


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




